ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα χειμωνιάτικο παραμύθι

ΜΙΑ ΦΟΡΑ κι έναν καιρό υπήρχε στην πόλη ένας Μάγος ­ αλλά ήταν αόρατος, κανείς
δεν τον είχε δει εδώ και αιώνες και κανείς δεν είχε ακούσει τη φωνή του,
«είναι σιγανή, γι’ αυτό» δικαιολογούσε τους ανθρώπους.

Μια μέρα, όμως, τον είδε μια γυναίκα, αλαφροΐσκιωτη τη λέγαν πάντα οι δικοί
της άνθρωποι, «σε βλέπω» τού είπε, «είσαι ένας Μάγος» ­ «ε, τότε» τής είπε,
«θα φορέσω πάλι για χάρη σου τη μάσκα μου και θα σε φωνάξω Ιουστίνη, γιατί
μονάχα οι Ιουστίνες μπορούν πια να βλέπουν Μάγους και δεν θα φοβηθείς ποτέ ξανά».

Κι έτσι, η αλαφροΐσκιωτη γυναίκα, που τώρα τη λέγαν Ιουστίνη, έγινε όμορφη και
δυνατή και άφοβη ­ αλλά έπειτα από λίγο πρόσεξε ότι στους καθρέφτες δεν
φαινόταν πια η μορφή της, μονάχα η μάσκα του Μάγου. Κι έπειτα, η φωνή της
άρχισε να μην ακούγεται ­ κι από τα χείλη της έβγαινε μονάχα το γέλιο του
Μάγου. Αυτήν, όμως, δεν την ένοιαζε, γιατί πρώτη φορά υπήρχε κάποιος που την
έλεγε Ιουστίνη και πρώτη φορά δεν φοβόταν ­ και γι’ αυτό, μια μέρα που έκανε
κρύο κι είχε ξεχάσει το παλτό της, είπε στον Μάγο: «Τώρα θέλω να μ’
αγκαλιάσεις, κρυώνω και δεν μου αρέσει να κρυώνω». Και ο Μάγος γέλασε μαζί
της, «είσαι ανόητη» τής είπε, «δεν ξέρεις πως από μένα δεν θα έχεις ποτέ
αγκαλιές, πως τα χέρια μου είναι γεμάτα με τα μαγικά μου βιβλία;».

Και τότε η αλαφροΐσκιωτη γυναίκα άρχισε πάλι να φοβάται, έβαλε τις φωνές κι
έφυγε, κοίταξε στον καθρέφτη και ο Μάγος δεν υπήρχε ­ τώρα ήταν αόρατος για
όλους, δεν υπήρχε πουθενά, ούτε σε αυτήν ούτε σε άλλη πόλη, και το γέλιο του
δεν ακούστηκε ξανά, γιατί ο μόνος τρόπος να ακουστεί ήταν μέσα από τα χείλη της.

Και η γυναίκα, που πια δεν ήταν αλαφροΐσκιωτη, ξανακοίταξε τον καθρέφτη.

Είχε γίνει Μάγισσα ­ αόρατη για όλους. Κανείς, όμως, δεν την έλεγε πια Ιουστίνη…