Στο μηδέν η αντοχή κατοίκων – Κούρδων

Οι κάτοικοι σήκωσαν μαύρες σημαίες. Τις άπλωσαν στα μπαλκόνια τους, έξω από
τα μαγαζιά τους, στον δρόμο… «Όχι για να διώξουμε τους ανθρώπους, αλλά για
να διώξουμε τη βρώμα, τους κινδύνους για την υγεία μας». Δεν θέλουν να
χαρακτηριστούν «ρατσιστές». Πονούν και οι ίδιοι τους ανθρώπους που ζουν στην
αθλιότητα της Πλατείας Κουμουνδούρου.

Πρόχειρη μπουγάδα. Ρούχα και πιάτα πλένονται δίπλα στα δημόσια ουρητήρια…

ΤΗΝ ΙΔΙΑ αθλιότητα τη ζουν και εκείνοι, καθημερινά. Στον δρόμο προς το σπίτι
τους, όταν βγαίνουν στο μπαλκόνι τους ή όση ώρα μένουν στο μαγαζί τους. «Δεν
είναι οι άνθρωποι το πρόβλημά μας. Είναι η βρώμα και οι αρρώστιες. Δύο Κούρδοι
έχουν πεθάνει μέχρι σήμερα από ηπατίτιδα.

Πολύ θέλει για να ξεσπάσει μια επιδημία; Δέκα λεπτά από την Ομόνοια ζούμε,
στην Αθήνα που οδεύει προς τον 21ο αιώνα, κι όμως, εδώ και τρία χρόνια, είναι
σαν να ξαναγυρίσαμε στην εποχή των… σπηλαίων».

Ο κ. Ευάγγελος Αλάμπεης είναι καταστηματάρχης και κάτοικος της περιοχής. Μόνο
που φοβάται πια να κυκλοφορήσει στην Πλατεία Κουμουνδούρου. «Καθόμαστε πάνω σε
μια νάρκη, δέσμιοι ανεύθυνων υπευθύνων, που αντί να δίνουν λύση στο πρόβλημα,
το συντηρούν, το διαιωνίζουν».

Εξαγριωμένοι, ανάστατοι είναι πια οι άνθρωποι που κινούνται καθημερινά γύρω
από την Πλατεία Κουμουνδούρου. Ανάστατοι όμως είναι και οι ίδιοι οι Κούρδοι,
που ζουν στον καταυλισμό.

«Ούτε εμείς θέλουμε να ζούμε μέσα στη βρώμα, χωρίς δουλειά, χωρίς φαγητό,
χωρίς τις στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής», λέει ο Σαμάν Ρόουφ, γιατρός στο
πρόχειρο φαρμακείο που φιλοξενείται σε μία από τις σκηνές. «Αν μας έβρισκαν
ένα σπίτι, όλοι θα φεύγαμε από εδώ, ευχαρίστως».

ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ

Οι αντοχές των κατοίκων όμως, έχουν φθάσει στο μηδέν. Είναι πλέον οργισμένοι
με όλους και με όλα. Με την μπόχα που αναδύεται από την πλατεία, με τους
πολιτικούς, με τις οργανώσεις που «θέλουν να δείξουν ανθρώπινο πρόσωπο και
αφήνουν αυτούς τους ανθρώπους να ζουν σε αντίσκηνα, να σκεπάζονται με σακούλες
και χαρτόκουτα, να χρησιμοποιούν τους κοινόχρηστους χώρους της πλατείας για
αποχωρητήρια». Με τους εκατοντάδες γύφτους, τους Τσιγγάνους και τους
λαθρομετανάστες που έχουν προστεθεί τον τελευταίο καιρό στους 700 και πλέον
Κούρδους από το Ιράκ, έχοντας μετατρέψει την πλατεία σε ένα γκέτο που μοιάζει
με τσαντίρι και όπου «για να περάσεις, χρειάζεσαι… διαβατήριο», όπως λένε
χαριτολογώντας ορισμένοι από τους κατοίκους, προσπαθώντας να διασκεδάσουν
την… φρίκη που έχει περικυκλώσει την καθημερινότητά τους.

«Έρχονται κόμματα και οργανώσεις, τους προσφέρουν αντίσκηνα, ρούχα, φάρμακα…
“Βοήθεια” ονομάζουν τη διαιώνιση αυτής της αθλιότητας. Αυτό δεν είναι
συμπάθεια, είναι κοροϊδία», λέει ο κ. Θεόδωρος Τσόκας, που ζει μόνιμα στην
Πλατεία Κουμουνδούρου και αντικρύζει καθημερινά από το μπαλκόνι του την αγωνία
εκατοντάδων ανθρώπων να επιβιώσουν σε έναν χώρο και κάτω από συνθήκες που
θυμίζουν… υπαίθριο στάβλο. «Κι εμείς, που ζούμε χρόνια στην περιοχή και
διεκδικούμε το δικαίωμά μας να ζούμε σαν άνθρωποι και όχι σαν ζώα,
κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε ρατσιστές, να κατηγορηθούμε πως δεν
νοιαζόμαστε για τους συνανθρώπους μας».

«ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ»

Ο ένας με τον άλλον, οι κάτοικοι της Πλατείας Κουμουνδούρου προσπαθούν να
βρουν μια λύση. «Κλείσαμε τον δρόμο, χτυπήσαμε πόρτες, φωνάξαμε, δεν γίνεται
τίποτα. Μόνο λόγια… Από λόγια έχουμε χορτάσει», λέει ο κ. Ιωάννης Μπάρκας,
ιδιοκτήτης καταστήματος στην περιοχή. Οι γονείς των παιδιών που πηγαίνουν στον
δημοτικό βρεφονηπιακό σταθμό, που συνορεύει με τον καταυλισμό, έχουν πια χάσει
την υπομονή τους. «Καταντήσαμε δημόσιο ουρητήριο», λέει με λύπη η κ. Παναγιώτα
Μαλαπέτσα. Οι δύο κόρες της πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό, μαζί με 50 ακόμη
παιδιά από τη γύρω περιοχή. «Κάθε ημέρα που περνάει, τρέμουμε για τις
αρρώστιες που μας περιτριγυρίζουν… Αν είχαν πάει στο Κολωνάκι, το πρόβλημα
θα είχε λυθεί μέσα σε δύο ημέρες. Εμείς ταλαιπωρούμαστε τρία χρόνια τώρα».

ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ο ίδιος ο υπουργός Εσωτερικών την απόφαση να μεταφερθούν οι
Κούρδοι της Πλατείας Κουμουνδούρου σ’ ένα μεγάλο κτίριο εγκαταλελειμμένο (από
τη στιγμή που χτίστηκε) στην οδό Αγίας Άννης, στο Ρουφ. Ένα κτίριο που ανήκε
στο υπουργείο Εσωτερικών και μεταβιβάστηκε στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό. Μέχρι
σήμερα, όμως, δεν έχει γίνει η παραμικρή κίνηση για τη μεταφορά των Κούρδων
προσφύγων εκεί.

Στον Δήμο του Ρέντη, οι λαϊκές συνελεύσεις διαδέχονται η μια την άλλη. Οι
κάτοικοι δεν δείχνουν ενθουσιασμένοι στην προοπτική να μεταφερθούν στη
γειτονιά τους οι Κούρδοι, χωρίς ωστόσο ο δήμος να έχει πάρει ακόμη ξεκάθαρη
θέση. Στον Δήμο Αθηναίων, οι ευθύνες για την καθυστέρηση επιρρίπτονται στην
κυβέρνηση. «Η αναλγησία και η αδιαφορία της κεντρικής εξουσίας παρουσιάζεται
σε όλο της το μεγαλείο», λέει ο αρμόδιος αντιδήμαρχος κ. Γιάννης Πιερουτσάκος,
ο οποίος κάνει μια αναδρομή στο χρονικό μιας προσπάθειας να βρεθεί λύση που
φαίνεται πως τελικά κατέληξε στο κενό.

«Πριν από περίπου τέσσερις μήνες έγινε μια σύσκεψη στο δημαρχείο, με συμμετοχή
εκπροσώπων της κυβέρνησης, όπου τονίστηκε πως το θέμα της αποκατάστασης των
προσφύγων δεν θα το λύσουν οι τοπικές κοινωνίες, αλλά η κεντρική εξουσία.
Υπεύθυνοι για να δώσουν λύση στο πρόβλημα της Πλατείας Κουμουνδούρου ορίστηκαν
ο υφυπουργός Πρόνοιας κ. Κοτσώνης και ο κ. Αγγελίδης, σύμβουλος σε θέματα
ποιότητας ζωής, στο γραφείο του Πρωθυπουργού. Ο δήμος ανέλαβε να φροντίσει το
θέμα της καθαριότητας στην περιοχή, για έναν μήνα ακόμη, μέχρι να φύγουν από
εκεί τα αντίσκηνα και οι πρόσφυγες».

Παναγιώτα Μαλαπέτσα. Οι δύο κόρες της πηγαίνουν στον βρεφονηπιακό σταθμό της Πλατείας Κουμουνδούρου και εκείνη ανησυχεί για τα προβλήματα υγείας που μπορεί να προκαλέσει η συμβίωση με τον καταυλισμό

ΜΙΑ ΕΠΙΔΗΜΙΑ ηπατίτιδας Α βρίσκεται προ των πυλών. Στο επείγον έγγραφο που
έχει στείλει ο αντιδήμαρχος Αθηναίων κ. Γιάννης Πιερουτσάκος, ήδη από τις 4
Νοεμβρίου, σε όλους τους αρμόδιους φορείς, τονίζοντας πως είναι ανάγκη να
βρεθούν και να γίνουν εμβόλια κατά της ηπατίτιδας Α στους ανθρώπους που ζουν
στον καταυλισμό της Πλατείας Κουμουνδούρου, απάντηση δεν έχει έρθει ακόμη.
«Ανεπίσημα και προφορικά, κάποιος μου είπε πως δεν υπάρχουν τα χρήματα»,
εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο κ. Πιερουτσάκος, ο οποίος είναι γιατρός, ειδικευμένος σε
θέματα λοιμωδών νοσημάτων. «Η κατάσταση έχει φτάσει σε πολύ επικίνδυνο
σημείο», λέει με αγωνία ο ίδιος. «Δεν βρισκόμαστε στο “παρά πέντε” αλλά στο
“και πέντε”. Πρέπει να γίνουν το συντομότερο εμβόλια κατά της ηπατίτιδας Α.
Είναι πάρα πολύ εύκολο να ξεσπάσει μια επιδημία».

Ο κ. Πιερουτσάκος αναζητεί εδώ και καιρό τους υπευθύνους από το υπουργείο
Υγείας και Πρόνοιας. Μάταια… Κανείς δεν απαντά στις εκκλήσεις του.
«Παρακαλώ, σαν ζητιάνος, για τα εμβόλια. Χρειάζονται περίπου 10 εκατομμύρια.
Μακάρι να μπορούσα να πάρω από το Δημοτικό Συμβούλιο. Όμως, ο νόμος δεν μου το
επιτρέπει. Ο κίνδυνος είναι ορατός. Δεν μπορούμε άλλο να κρυβόμαστε πίσω από
το δάχτυλό μας. Πριν από 25 χρόνια, στην Ολλανδία, ξέσπασε μια επιδημία
πολιομυελίτιδας, από έναν αντίστοιχο καταυλισμό οικονομικών προσφύγων. Η
επιδημία στοίχισε περίπου τρία δισεκατομμύρια δολάρια. Πλήρωσαν αυτά, για να
μην πληρώσουν τα εμβόλια».