ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Ποτέ μην πεις ποτέ

Ο τίτλος του μυθιστορήματος του Ίαν Φλέμιγκ «Ποτέ μην πεις ποτέ» έχει γίνει
πλέον αξίωμα στην πολιτική, όπου έχουμε ζήσει τις πιο απίθανες συμμαχίες,
μεσουράνημα ηγετών που θεωρούνταν εξοφλημένοι και σταδιοδρομίες εντυπωσιακές αουτσάιντερ!

Το αξίωμα όμως τού «ποτέ μην πεις ποτέ» φαίνεται ότι ισχύει επίσης και στον
χώρο της οικονομίας και μάλιστα πολύ περισσότερο της πολιτικής, αφού με την
ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, την ισχυροποίηση των επιχειρήσεων, τη
δημιουργία νέων προϊόντων και προ παντός τη ραγδαία πρόοδο της τεχνολογίας, οι
σχεδιασμοί των κεντρικών κυβερνήσεων ανατρέπονται όλο και πιο συχνά από την
πραγματική οικονομία.

Για παράδειγμα το 35ωρο! Μια εργατική διεκδίκηση που εφαρμόζεται μεν πιλοτικά
στη Γαλλία και τη Γερμανία, αλλά ούτε οι 11 σοσιαλιστικές κυβερνήσεις την
αποδέχονται ούτε οι εργοδοτικές οργανώσεις τη συζητούν. Στη χώρα μας μάλιστα
εξορκίζετο η σχετική ιδέα με επιχειρήματα, και θεωρητικά και πρακτικά, και
αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες δεν δέχονταν ούτε καν να τεθεί στο τραπέζι
των συζητήσεων, με τον ισχυρισμό ότι εν όψει της ΟΝΕ είναι άκαιρα τέτοια
αιτήματα, αφού η ικανοποίησή τους μπορεί να αυξήσει το κόστος παραγωγής και
συνεπώς να ανακόψει την πτώση του πληθωρισμού.

Και ξαφνικά, όλος αυτός ο επίσημος κλοιός της άρνησης και αδιαφορίας
θρυμματίζεται από την πρωτοβουλία μιας επιχείρησης προηγμένης τεχνολογίας, η
οποία αποδεχόμενη το 35ωρο για τους 1.807 υπαλλήλους της απέδειξε ότι η
ιδιωτική πρωτοβουλία είναι πολύ πιο μπροστά ακόμα και από σοσιαλιστές, που
σεμνύνονται για την εκσυγχρονιστική τους νοοτροπία! Η Ιντρακόμ μάλιστα δεν
έκανε απλώς ματ σε ένα μεγάλο κοινωνικό παιχνίδι, αλλά άνοιξε τον δρόμο για
καινοτόμες αλλαγές, τις οποίες τώρα και η κυβέρνηση και ο ΣΕΒ πρέπει να συζητήσουν.

«Ποτέ λοιπόν μην πεις ποτέ» κ. Παπαντωνίου και κ. Παπαϊωάννου ή κ. Ιάσων
Στράτο, γιατί η ζωή που είναι πολύμορφη και πολυδιάστατη μπορεί να σε
διαψεύσει. Την περασμένη εβδομάδα π.χ. ο πρόεδρος του ΣΕΒ ερωτάται από
δημοσιογράφο τι στάση θα τηρήσει η εργοδοτική οργάνωση στην πρόταση για
συζήτηση του 35ώρου με τους εργαζομένους και απαντά:

«Ήδη έχουμε στείλει την απάντησή μας στην πρόσκληση της ΓΣΕΕ για το θέμα αυτό.
Και η θέση μας είναι ότι αποδεχόμαστε την πρόσκληση διαλόγου. Εξάλλου ­ πώς
αλλιώς; ­ εμείς δεν έχουμε αρνηθεί ποτέ διάλογο, όλες οι ερογοδοτικές
οργανώσεις. Όμως επισημαίνουμε ­ κάτι το οποίο έχουμε κάνει επανειλημμένως τα
τελευταία χρόνια ­ ότι η μείωση των ωρών εργασίας αυξάνει το κόστος εργασίας
και δεν συμβάλλει στη μείωση της ανεργίας. Με βάση και υπεύθυνη μελέτη του
ΟΟΣΑ, που είναι κατ’ εξοχήν αρμόδιο όργανο να το κρίνει, σε όλες τις χώρες
όπου υπήρξε μείωση των ωρών εργασίας υπήρξε αύξηση της ανεργίας».

Ερώτηση: Η ελληνική οικονομία είναι έτοιμη αυτή τη στιγμή να σηκώσει ένα
τέτοιο βάρος;

Απάντηση: Και βεβαίως δεν πιστεύουμε ότι ούτως ή άλλως ­ πέραν της αντιθέσεώς
μας προς τον θεσμό της μειώσεως των ωρών εργασίας ­ αυτή τη στιγμή είναι σε
θέση η ελληνική οικονομία να συζητήσει σε σοβαρή βάση το θέμα αυτό.

Ο κ. Σωκρ. Κόκκαλης όμως, που δεν το συζήτησε απλώς αλλά το εφαρμόζει στην
επιχείρησή του, ασφαλώς και δεν έχει τη γνώμη ότι θα αυξηθεί το κόστος στην
επιχείρησή του, που έχει μεγάλη εξαγωγική δραστηριότητα, ή ότι θα αναγκασθεί
να απολύσει υπαλλήλους του. Αντίθετα φαντάζομαι ότι πιστεύει πως με την
καθιέρωση του 35ώρου θα αυξηθεί η παραγωγικότητα των εργαζομένων του και θα
γίνει πιο ανταγωνιστική η Ιντρακόμ, ενώ θα αυξήσει και τις θέσεις απασχόλησης.

Όσο όμως άστοχη και αν υπήρξε η γενικευμένη άρνηση κυβέρνησης και εργοδοτών
στο 35ωρο άλλο τόσο εσφαλμένη θα ήταν επίσης μια άκριτη αποδοχή των για το
σύνολο των ελληνικών επιχειρήσεων. Στη Γαλλία, π.χ., η πιλοτική εφαρμογή του
35ώρου απεδείχθη επιτυχής σε επιχειρήσεις κλωστοϋφαντουργίας και ανεπιτυχής
στη μεταλλουργία. Χωρίς δογματισμούς λοιπόν προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση,
ας ανοίξει ο διάλογος ΓΣΕΕ και ΣΕΒ για να διαπιστωθεί πού μπορεί να προχωρήσει
ο νέος θεσμός.