Μια ξαφνική συνάντηση συγγραφέων­ποδοσφαιριστών

Στο Τορίνο, πρωτεύουσα του Πεδεμόντιου, που διεκδικεί σοβαρά τους Χειμερινούς
Ολυμπιακούς Αγώνες του 2006 από την πόλη της Σιών στην Ελβετία, έγιναν, το
Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, δύο κορυφαίες συναντήσεις.

Η ΠΡΩΤΗ αφορούσε την πρόκριση για τα λογοτεχνικά βραβεία Grinzane Cavour και η
δεύτερη τον αποφασιστικό αγώνα της Γιουβέντους (ομάδας του Τορίνο, για τους μη
ποδοσφαιρόφιλους) με την Περούτζια, που έληξε τελικά με 2-1.

Τα μέλη της επιτροπής του λογοτεχνικού βραβείου συνεδρίαζαν στο ίδιο
ξενοδοχείο, όπου Σάββατο απόγευμα ήλθε να φιλοξενηθεί και η ομάδα της
Γιουβέντους καθώς ο προπονητής -της-υπο-αναχώρηση κύριος Λίπι, συνηθίζει, μια
μέρα πριν από τον αγώνα, να μαζεύει τους παίκτες του από τα σπίτια τους, για
να τους ελέγχει καλύτερα.

Κι έτσι έγινε το ανακάτωμα, το μπέρδεμα, μέσα στις αίθουσες υποδοχής του Hotel
Sitea ­ που θεωρείται και το επίσημο ξενοδοχείο της ομάδας ­, των συγγραφέων
και κριτικών με τους ποδοσφαιριστές και τους παράγοντες του ποδοσφαίρου.

Μέχρι και την εμφάνιση της ομάδας ­ ο κάθε ποδοσφαιριστής ερχόταν μόνος του με
τη βαλίτσα του, αλλά όλοι ήταν περίπου ομοιόμορφα ντυμένοι, με ωραία ριχτά
γκρίζα παλτά ­ μια εμφάνιση που οι φανατικοί οπαδοί τη θεωρούν ως
«αστικοποίηση» (enbourgoiegement) των ειδώλων τους ­ όλα ήταν ήσυχα και ομαλά.

Οι ασχολούμενοι με τον γραπτό λόγο δεν φημίζονται για τη φασαρία που προκαλούν
όταν συναθροίζονται. Άνθρωποι εσωστρεφείς προσπαθούν να περνούν απαρατήρητοι
και όσοι λιγότεροι τους ξέρουν τόσο καλύτερα νιώθουν οι ίδιοι.

Μα να όμως! Μόλις άρχισαν να καταπλέουν οι άλλοι ένοικοι, η ατμόσφαιρα
ηλεκτρίστηκε, έξω από το ξενοδοχείο μαζεύτηκαν οι νεαροί και οι κοπέλες, μέσα
στο ξενοδοχείο μπήκαν τα αναπηρικά καροτσάκια των θαυμαστών, τα φλας
άστραφταν, ο καθένας ήθελε και μια φωτογραφία με το ποδοσφαιρικό του ταίρι.

Τα διαφορετικά συνεργεία των τηλεοράσεων, που ήλθαν να καλύψουν τα δύο άσχετα
μεταξύ τους γεγονότα, μπερδεύτηκαν: οι πολιτιστικοί συντάκτες άλλαζαν θέσεις
με τους αθλητικούς, αφού στους τελευταίους ανήκαν περισσότεροι θαυμαστές της
τέχνης, ενώ στους πρώτους περίσσευαν οι μανιακοί της μπάλας.

Και πάνω σε αυτή την ευχάριστη σύγχυση οι Ιταλοί, που είναι ένας λαός με υψηλό
δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης, ανέμειξαν τα δύο, την ομάδα της πόλης τους
με το λογοτεχνικό βραβείο της πόλης τους και οι ψηλοί στο μπόι ποδοσφαιριστές
άρχισαν τον διάλογο με τους κοντύτερούς τους, στο φυσικό ανάστημα, θεράποντες
του λόγου και έγινε εκείνο που ίσως ήταν στην αρχαιότητα ένα και μοναδικό,
δηλαδή νους υγιής εν σώματι υγιεί, χωρίς διαχωριστικές γραμμές που επέβαλε ο
Χριστιανισμός μεταξύ τους.

Ως ο επίσημος τότε ομιλητής στην απονομή του βραβείου και ως ο μόνος μη Ιταλός
στη σύναξη αυτή (με τα νέα που τα γνωρίζαμε από την Παρασκευή, ότι δηλαδή ο
Ρονάλντο δεν θα έπαιζε με την Ίντερ, «για το καλό της ομάδας και για το δικό
του», όπως είπε ο προπονητής), πήρα τον λόγο για να εξάρω τη συνάντηση αυτή
των «αγώνων», που δεν ήταν κάτι διαφορετικό στην αρχαιότητα. Σώμα και νους
επιδίδονταν στην ίδια ευγενή άμιλλα για την ανάδειξη του ικανότερου.

Οι ερωτήσεις βέβαια που ακολούθησαν τον αυτοσχέδιο λόγο μου κάθε άλλο παρά με
έκαναν να νιώσω ευχάριστα. Με ρωτούσαν για το ντοπάρισμα, για το αν λαδώνονταν
οι αρχαίοι όπως οι σημερινοί για τον χώρο όπου θα γίνονταν οι Ολυμπιακοί
Αγώνες ­ όλες ερωτήσεις που ούτε ήξερα ούτε, ακόμα και να ήξερα, ήθελα να απαντήσω.

Ο προπονητής, ο Λίπι, που κατέφθασε τελευταίος στο ξενοδοχείο, διέκοψε και
μόνο με την παρουσία του τον διάλογο αυτό. Οι νεαροί μπαμπάδες ποδοσφαιριστές
ανέβηκαν αναγκαστικά στα δωμάτιά τους, εγκαταλείποντας τα μωρά κάτω στο χολ
που έκλαιγαν στις αγκάλες των μαμάδων τους, ενώ ­ από πλευράς λογοτεχνίας ­
αφθονούσαν τα τηλέφωνα που ήθελαν να πληροφορηθούν για τα αποτελέσματα των
βραβείων Grinzano Cavour.

Τελικά, το πρώτο βραβείο δόθηκε (για το σύνολο του έργου του) στον Ινδοβρετανό
συγγραφέα Ναιπούλ, ενώ για το δεύτερο και ουσιαστικό βραβείο προτάθηκαν οκτώ
συγγραφείς (ένας πρωτοεμφανιζόμενος, μια μεταφράστρια, τρεις Ιταλοί και τρεις
ξένοι, μεταφρασμένοι στα ιταλικά) που θα το διεκδικήσουν στις 19 Ιουνίου μέσα
από ένα περίπλοκο όσο και απλό σύστημα ψηφοφορίας αναγνωστών-μαθητών. (Σε 24
σχολεία, δώδεκα της επικράτειας και δώδεκα του εξωτερικού, αποστέλλονται
βιβλία από τα επιλεγέντα και ο μαθητής-αναγνώστης ψηφίζει εκείνο που του άρεσε
περισσότερο, ανεξάρτητα από το αν είναι μετάφραση ή όχι, πρωτοεμφανιζόμενου ή
δόκιμου συγγραφέα).

Το βραβείο Grinzano Cavour, που διανύει ήδη τον 18ο χρόνο του, θεσπίστηκε για
την ανάπτυξη της φιλαναγνωσιμότητας στα σχολεία. Και ήδη έχει στο ενεργητικό
του τρία κατοπινά (δηλαδή που έπονται αυτού) βραβεία Νόμπελ.

Άμποτε και τα ελληνικά σχολεία να ψηφίζουν για λογοτεχνικά βραβεία
«Καποδίστριας» ή «Ελευθέριος Βενιζέλος», στο έμπα του 2000!