[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΠΟ ΤΟ 1975 και μετά, όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις παραπονιούνται γιατί το
έργο τους δεν προβάλλεται ικανοποιητικά από τα μέσα ενημέρωσης. Η εμπειρία
πριν από το 1990 ­ όπου το έργο τους προβαλλόταν κατά κόρον από την κρατική
ΕΡΤ ­ δεν τους δίδαξε τίποτα. Όπως δεν τους έχουν διδάξει τίποτα ανάλογα
παραδείγματα όπου η ­ ενίοτε καθολική ­ στήριξη ή κριτική των μέσων ενημέρωσης
έχει αποδειχθεί ρηχή και φευγαλέα. Θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί το 1989 όταν
το ΠΑΣΟΚ, παρά την εντυπωσιακά αρνητική εικόνα της κυβέρνησης στον Τύπο και
την τηλεόραση, κατάφερε να κρατήσει τις δυνάμεις του. Ή τις περιπτώσεις των
κ.κ. Σαμαρά και Δαμανάκη για τους οποίους η εντυπωσιακή και δυσανάλογη προς το
ειδικό τους βάρος προβολή από τα μέσα ενημέρωσης ουδόλως απέτρεψε την εκλογική
τους συντριβή. Αυτά όλα ασφαλώς δεν σημαίνουν ότι δεν υπάρχουν στιγμές όπου η
στάση των ΜΜΕ μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική. Αρκούν, ωστόσο, για να δείξουν
­ σε όποιους τουλάχιστον δεν έχουν γίνει θύματα των επικοινωνιολόγων ­ ότι η
διαδικασία της πολιτικής επικοινωνίας είναι πολύ πιο σύνθετη απ’ την απλή
προβολή που εξασφαλίζουν Τύπος και τηλεόραση. Μέσα από μια τέτοια οπτική οι
περιπέτειες της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης θα μπορούσαν να θεωρηθούν και ως
αποτέλεσμα της απουσίας μιας τέτοιας πολιτικής από την πλευρά του υπουργείου
Παιδείας. Όχι, βέβαια επειδή ­ όπως αρέσκονται να λένε κάποιοι ­ οι πολίτες
δεν γνωρίζουν την ουσία της μεταρρύθμισης. Ούτε τι σημαίνει ΟΝΕ γνωρίζουν, η
αποδοχή της, ωστόσο, ουδέποτε αμφισβητήθηκε. Στην περίπτωση της μεταρρύθμισης
όμως, αγνοήθηκαν οι κρίσιμοι κρίκοι της επικοινωνίας ­ οι καθηγητές δηλαδή ­
των οποίων, βέβαια, η στάση σωστή ή λάθος, αδιάφορο, βαραίνει πολύπερισσότερο,
στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης από τα Μέσα Ενημέρωσης. Η μεταρρύθμιση με
άλλα λόγια προωθήθηκε χωρίς κανένα σύμμαχο ­ κι αυτό το κενό δεν μπορούν ποτέ
να το αναπληρώσουν ούτε ο Τύπος ούτε η τηλεόραση. Δεν θα πρέπει, λοιπόν, να
ξενίζει η απόλυτα αρνητική στάση της κοινής γνώμης που προκύπτει από τις
δημοσκοπήσεις. Στα πλαίσια μιας τέτοιας προσέγγισης βέβαια, η έννοια της
επικοινωνίας είναι συνυφασμένη με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται μια κυβέρνηση
την ίδια την άσκηση της πολιτικής. Κι ίσως εδώ να βρίσκεται και η μεγαλύτερη
αδυναμία του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος: όλοι στην κυβέρνηση ­ σχεδόν όλοι
τελος πάντων… ­ είναι βέβαιοι ότι έχουν δίκιο. Και τρέφουν την αυταπάτη ότι
αυτό αρκεί για να κυβερνήσουν!