30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΗΓΙΑΚΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Το 1911 στην Αθήνα.

ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΤΑΙ: Με την τηλεόραση. Παρακολουθεί αγώνες ποδοσφαίρου.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ: Στο καφενείο για συζητήσεις με παλιούς φίλους.

ΑΓΑΠΑ: Την οικογένειά του.

ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΤΑΙ: Με ό,τι βλέπει στα γήπεδα.

Παλιά «καραβάνα» του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι ο Αντώνης Μηγιάκης. Ο
δεύτερος πιο παλιός ­ εν ζωή ­ διεθνής ποδοσφαιριστής της προπολεμικής
περιόδου. Αφοσιωμένος στο «τριφύλλι» για μια ζωή. Στα 88 του νιώθει ακμαίος,
βλέπει ποδόσφαιρο, νοσταλγεί τα παλιά και συμβουλεύει τους νέους. Και βέβαια,
στον ελεύθερο χρόνο του δεν παραλείπει να πηγαίνει σε κουτούκια με τα άλλα…
παιδιά της «παλιοπαρέας».

ΕΡ.: Οι εντυπώσεις γενικά από το ποδόσφαιρο;

ΑΠ.: Δεν είναι τόσο καλές. Τα επεισόδια με έχουν επηρεάσει.

ΕΡ.: Τι έχει αλλάξει από τότε;

ΑΠ.: Το ποδόσφαιρο έγινε επιστήμη. Οι προπονήσεις πολλαπλασιάστηκαν.

ΕΡ.: Διαθέτουν τα ίδια πνευμόνια οι νέοι ποδοσφαιριστές;

ΑΠ.: Έχουν καλύτερα και πιο ανθεκτικά.

ΕΡ.: Οι παίκτες παίζουν και σήμερα για τη φανέλα;

ΑΠ.: Δεν νομίζω. Είναι επαγγελματίες με κεφαλαία γράμματα.

ΕΡ.: Τι έχετε να τους συμβουλεύσετε;

ΑΠ.: Ρέγουλα! Καλή ζωή και όλα θα έρθουν στην ώρα τους.

ΕΡ.: Τι σημαίνει για σας «Παναθηναϊκός»;

ΑΠ.: Είναι η ζωή μου! Τον υπηρετώ 71 χρόνια και ακόμη πηγαίνω στο γήπεδο.

ΕΡ.: Πώς θα ορθοποδήσει;

ΑΠ.: Μόνο με μεταγραφές.

ΕΡ.: Βαρδινογιάννης ή Γιαννακόπουλος;

ΑΠ.: Οφείλουν να μονιάσουν για το καλό της ομάδας.

ΕΡ.: «Ρότσα Κλαμπ» ή Λεωφόρος; Τι λέτε για αυτό;

ΑΠ.: Λυπάμαι πολύ και για το «Απόστολος Νικολαΐδης». Το γήπεδο είναι του Παναθηναϊκού.

ΕΡ.: Το ποδόσφαιρο χθες και σήμερα.

ΑΠ.: Μεγάλες οι διαφορές. Έπαψε το θέαμα λόγω των συστημάτων.

ΕΡ.: Ποιο άλλο άθλημα σας συγκινεί ανάλογα;

ΑΠ.: Το μπάσκετ. Παρακολουθώ συχνά.

ΕΡ.: Ποιος ήταν ο κορυφαίος στην εποχή σας;

ΑΠ.: Υπήρχαν πολλοί. Ένας από αυτούς ο Βασίλης Ανδριανόπουλος.

ΕΡ.: Ο δυσκολότερος αντίπαλος;

ΑΠ.: Ο Ολυμπιακός και ο Άρης.

ΕΡ.: Τι σημαίνει η βράβευση από τον ΠΣΑΤ;

ΑΠ.: Μας θυμήθηκαν. Είναι μεγάλη τιμή.

ΕΡ.: Άργησε να έρθει;

ΑΠ.: Ίσως άργησε λίγο.

ΕΡ.: Σας έχει τιμήσει η παλιά σας ομάδα;

ΑΠ.: Πολλές φορές. Ιδιαίτερα οι παλαίμαχοι.

ΕΡ.: Με τα σημερινά χρηματικά δεδομένα, πόσο θα κοστολογούσατε τον εαυτό σας;

ΑΠ.: Περίπου 500 εκατομμύρια τον χρόνο.

ΕΡ.: Τι είχατε τότε που λείπει σήμερα;

ΑΠ.: Καρδιά και ψυχή.

ΕΡ.: Πόσοι από τη γενιά σας θα μπορούσαν να αγωνιστούν σήμερα;

ΑΠ.: Σχεδόν όλοι με την κατάλληλη προπόνηση.

ΕΡ.: Ποδόσφαιρο στην Κατοχή.

ΑΠ.: Δύσκολα χρόνια. Την βγάζαμε με πλιγούρι και σταφίδες. Πεινάγαμε, αλλά παίζαμε.

ΕΡ.: Παίζατε για δυο δεκάρες, για την αγάπη, για το χόμπι. Συμφωνείτε με τα
σημερινά ποσά;

ΑΠ.: Φυσικά. Οι ποδοσφαιριστές είναι επαγγελματίες. Οι τραγουδιστές κερδίζουν περισσότερα.

ΕΡ.: Ποιος ποδοσφαιριστής σας μοιάζει στο στυλ παιχνιδιού;

ΑΠ.: Ο Σαραβάκος. Τον έχω συμβουλεύσει πολλές φορές.

ΕΡ.: Τι θυμάστε από τον Άγγελο Μεσσάρη;

ΑΠ.: Το μυαλό και την ευστροφία του. Γνώριζε τι έπρεπε να κάνει την κάθε στιγμή.

ΕΡ.: Η γνώμη σας για τον Μίμη Δομάζο;

ΑΠ.: Δεν ήταν τόσο μεγάλος όσο τον έχουν χαρακτηρίσει. Υπήρχαν καλύτεροι.

ΕΡ.: Για τον Δεληκάρη;

ΑΠ.: Μεγάλος ποδοσφαιριστής.

ΕΡ.: Ζηλέψατε τη 2η Ιουνίου 1971 (Άγιαξ – Παναθηναϊκός);

ΑΠ.: Βέβαια. Το έβλεπα από την τηλεόραση και ήθελα να παίξω και εγώ.

ΕΡ.: Φέρεντς Πούσκας. Καλός προπονητής, καλός φίλος ή και τα δύο;

ΑΠ.: Περισσότερο καλός φίλος και καλός μάνατζερ.

ΕΡ.: Το ματς που έμεινε χαραγμένο στη μνήμη σας;

ΑΠ.: Ελλάδα – Βουλγαρία 6-1, διότι παίξαμε καλή μπάλα και νικήσαμε έναν μεγάλο αντίπαλο.

ΕΡ.: Σε τι ελπίζετε;

ΑΠ.: Στην αγάπη για την ζωή.

ΕΡ.: Η συνταγή για μακροζωία;

ΑΠ.: Όχι στο κάπνισμα και στα ξενύχτια. Ναι σε ό,τι συνθέτει την καλή ζωή.