ΣΗΜΑΤΑ

… μόλις τώρα έρχεται αντιμέτωπη με το σκοτεινό, αιματηρό παρελθόν της.
Σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα από εκείνη τη μέρα του Μαρτίου του 1976, που οι
στρατιωτικοί κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία, ξεκίνησαν τον «βρώμικο
πόλεμο» εναντίον της Αριστεράς, δολοφόνησαν 14.000 άτομα και επιδόθηκαν
συστηματικά στην εξόντωση των διαφωνούντων, τα θύματα περιμένουν ακόμα τη
δικαίωση. Φαίνεται ότι η ώρα αυτή πλησιάζει. Όχι χάρη στην κυβέρνηση της
Αργεντινής, αλλά στον πασίγνωστο πλέον Ισπανό δικαστή Μπαλτάζαρ Γκαρθόν ­ τον
ίδιο άνθρωπο που κίνησε τα νήματα για να λογοδοτήσει ένας άλλος αιμοσταγής
δικτάτορας ­ ο Αουγκούστο Πινοσέτ, της Χιλής.

… ζήτησε τη σύλληψη του Χόρχε Βιντέλα, του διαδόχου του στρατηγού Λεοπόλντο
Γκαλτιέρι και άλλων πρωταγωνιστών της χούντας της Αργεντινής. Τα δικαστήρια
αναγκάστηκαν να πιάσουν δουλειά. Ο Βιντέλα τέθηκε σε κατ’ οίκον κράτηση με την
κατηγορία της απαγωγής παιδιών. Των παιδιών εκείνων που γεννήθηκαν από
κρατούμενες της χούντας και δόθηκαν για υιοθεσία σε στρατιωτικούς, για να…
ανατραφούν χριστιανικά. Την ίδια κατηγορία αντιμετωπίζει τώρα και ο Λεοπόλντο
Γκαλτιέρι. Και η Αργεντινή αφυπνίστηκε. «Τα εντάλματα σύλληψης που εξέδωσε ο
Γκαρθόν έπεσαν σαν ένα ηχηρό χαστούκι στο πρόσωπο της κυβέρνησης της
Αργεντινής, που είχε στηρίξει την πολιτική της στην αμνηστία των πρωτεργατών
της δικτατορίας και τη λήθη», λέει ο Ούκι Γκόνι, συγγραφέας του βιβλίου «Ο
Περόν και οι ναζί». Το 1983, όταν οι στρατιωτικοί παρέδωσαν τα ηνία της
Αργεντινής στους πολιτικούς, τα ίδια ονόματα απασχολούσαν τα πρωτοσέλιδα, όπως
και σήμερα. Ήταν οι άνθρωποι που έδιναν τις διαταγές για τα βασανιστήρια, τις
απαγωγές, τις εξαφανίσεις, τις δολοφονίες. Αλλά, στην ουσία κανείς δεν λογοδότησε.

… ο πρωταίτιος της όλης συμφοράς, δικάστηκε και φυλακίστηκε για μερικά
χρόνια, αλλά αμνηστεύτηκε όπως όλοι άλλωστε οι υπεύθυνοι το 1989. Η απόδοση
δικαιοσύνης έμοιαζε πιο μακρινή από ποτέ. Και αίφνης η υπόθεση Πινοσέτ έπαιξε
τον ρόλο του καταλύτη και οι Αργεντινοί συνειδητοποίησαν ότι και τα μεγάλα
ονόματα δεν μπορεί να προστατεύονται πάντα. Αυτά τα μεγάλα ονόματα που δεν
έχουν ακόμα συναίσθηση του τι διέπραξαν. Ακόμα κι αν πρόκειται για φόνους
γυναικών και παιδιών, δεν νιώθουν καμία ενοχή. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει ο
Πέδρο Μπιάνκι, δικηγόρος που εκπροσώπησε πολλούς μεγαλόσχημους της χούντας.
«Αν αισθάνονται ενοχές; Κατά την προσωπική μου άποψη, όχι. Πιστεύω ότι είναι
πεπεισμένοι ότι έκαναν το σωστό για να σώσουν τη χώρα».

… βέβαια δεν είναι αμερόληπτος. Δεν κρύβει ότι υποστήριζε τους
πραξικοπηματίες. «Δεν συμφωνώ με τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν, αλλά συμφωνώ
ότι έπρεπε να νικήσουν τους ανατρεπτικούς», λέει ακόμα και σήμερα. Και η
δικαιοσύνη; «Μην ξεχνάτε ότι η νοοτροπία των Αργεντινών διαφέρει από των
Ευρωπαίων για τους Ευρωπαίους ­ οι ένοχοι πρέπει να δικάζονται, να
καταδικάζονται και να εκτίουν την ποινή τους. Εμείς, δεν πιστεύουμε ότι ένας
άνθρωπος πρέπει να περνά το υπόλοιπο της ζωής του στη φυλακή. Η καταδίκη της
κοινωνίας είναι αρκετή. Το να θεωρείται κάποιος ένοχος από την κοινωνία είναι
αρκετό». Βολική άποψη, αλήθεια, για όσους συμπορεύτηκαν με τη χούντα. Και που
δεν απηχεί, φυσικά, τις γνώμες των μανάδων της πλατείας Μάγιο, που 15 και
πλέον χρόνια μετά, εξακολουθούν να απαιτούν δικαιοσύνη για τους αγνοούμενους
και τους δολοφονημένους.