ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χρόνια πολλά, βρε…

ΗΤΑΝ μία μέρα χωρίς απρόοπτα. Την είχα προετοιμάσει έτσι, ώστε να μην κάνω
τίποτα το αξιοσημείωτο, ή το κατά φαντασία μυθιστορηματικό. Καμιά διαδρομή,
καμιά στάση πουθενά. Είχα αποφασίσει να μείνω σπίτι ­ με κλειστό το τηλέφωνο.
Να ποτίσω τα φυτά. Να βάψω το σιδερένιο τραπεζάκι. Να τακτοποιήσω τα χυμένα
χαρτιά στα συρτάρια. Ν’ αλλάξω μπαταρίες στο μαγνητοφωνάκι και στο ξυπνητήρι.
Να πλύνω τον σκύλο.

Σχεδίασα μια μέρα μονότονα ήρεμη. Είναι περίεργο, αλλά καμιά φορά νιώθω την
ανάγκη της μονοτονίας. Σα να διαστέλλεται ο χρόνος.

Πέρασα πολλή ώρα ξεχωρίζοντας λογαριασμούς, σημειώσεις, αποδείξεις. Με
επιμέλεια άρχισα να ποτίζω τα φυτά. Πρώτα τη γαζία, που δεν έχει πια πολλά
φύλλα, μετά τη λεμονίτσα, που φέτος δεν έκανε ανθούς, ύστερα τα φουντωτά
μπένζαμιν και τ’ ανθεκτικά γεράνια.

Μετά, έβαψα με μαύρη μπογιά τα πόδια του τραπεζιού και σαπούνισα τον Τόμπι,
τον σκούπισα και τον χτένισα, όσο εκείνος γάβγιζε. Κάποτε τελείωσαν όλα αυτά
τα χρήσιμα πράγματα που έκανα.

Δεν υπήρχε κάτι άλλο στο οποίο θα ήθελα να επικεντρώσω την προσοχή μου.

Κάθησα σιωπηλή και παρακολουθούσα μέσα από το τζάμι το φως της μέρας που έφευγε.

Καθώς πέρναγε αργά η ώρα δεν κατάφερα ν’ αποφύγω αυτό που καθυστερούσα ν’ αντιμετωπίσω.

Κι έτσι, για να ξεμπερδεύω και μ’ αυτά τα γενέθλια, ψιθύρισα στον εαυτό μου.

­ Χρόνια πολλά, βρε…