ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Πενηντάρηδες χαίρονται το μπέιμπι-σίτινγκ

Μεγαλωμένοι με τον άνεμο της ελευθερίας που έφεραν οι παιδαγωγικές ιδέες του
δρα Μπέντζαμιν Σποκ, οι σημερινοί πενηντάρηδες, νέοι ακόμα και ενεργητικοί,
απολαμβάνουν τις χαρές του μπέιμπι-σίτινγκ, σφυρηλατώντας νέες σχέσεις με τα
εγγόνια τους.

Νέες σχέσεις. Η γενιά του μπέιμπι-μπουμ κάνει μπέιμπι-σίτινγκ

ΦΟΡΟΥΝ μπλουτζίν και ακούνε ροκ. Το 1968, αρκετοί ανάμεσά τους κατέβηκαν στους
δρόμους, για να απαιτήσουν «τη φαντασία στην εξουσία». Στη δεκαετία του 1970,
πολλοί από αυτούς ακολούθησαν τα ρεύματα της εποχής, σε πείσμα των γονιών τους
που παρακολουθούσαν αμήχανοι τους νέους κοινωνικούς πειραματισμούς. Προτίμησαν
τη συμβίωση από τον γάμο, πήραν διαζύγιο, ανάθρεψαν μόνοι τα παιδιά τους,
ξανάφτιαξαν καινούργιες οικογένειες. Αλλά, ο καιρός περνά και η γενιά του
μπέιμπι-μπουμ αναλαμβάνει νέο ρόλο. Οι πρώτοι εκπρόσωποί της έγιναν παππούδες
και γιαγιάδες. Μακριά από απαγορεύσεις και καταναγκασμούς, είχαν επινοήσει
νέους τρόπους επικοινωνίας με τα παιδιά τους. Και τώρα, στα 50-55 τους
δημιουργούν νέες σχέσεις και με τα εγγόνια τους ­ φαινόμενο που άρχισαν ήδη να
μελετούν οι κοινωνιολόγοι.

Οι σημερινοί παππούδες και γιαγιάδες απέχουν πολύ από τη στερεότυπη εικόνα του
παρελθόντος. Είδος υπό εξαφάνιση είναι το καμπουριασμένο γεροντάκι, που
στηρίζεται στο μπαστούνι του. Το ίδιο και η ασπρομάλλα γιαγιά, που περνά την
ώρα της πλέκοντας.

Μέχρι τώρα, οι κοινωνιολόγοι είχαν εντοπίσει την παρουσία μιας νέας γενιάς
νέων σε ηλικία συνταξιούχων, λίγο-πολύ ευκατάστατων, που είχαν το πλεονέκτημα
μιας αγοραστικής δύναμης μεγαλύτερης από των παιδιών τους, που αντίθετα εκείνα
είχαν να παλέψουν με την ανεργία και την οικονομική ύφεση. Γενιά που έχει και
εγγόνια. Οι νέοι αυτοί συνταξιούχοι, δραστήριοι και ενεργητικοί, αφιερώνουν
πολύ χρόνο στα εγγόνια τους ­ πολύ περισσότερο απ’ ό,τι αφιέρωναν στα ίδια
τους τα παιδιά. Αυτά είναι τα συμπεράσματα των κοινωνιολόγων, που αναλύουν τη
συμπεριφορά τους. Και όλες οι σχετικές έρευνες συγκλίνουν στη ριζική αλλαγή
που έχει συντελεστεί στις σχέσεις της πρώτης και της τρίτης γιενιάς.

Κατά μέσο όρο, οι γυναίκες γίνονται γιαγιάδες στα 50 τους και οι άνδρες
παππούδες στα 54 τους ­ αλλά δεν θέλουν να τους αποκαλούν έτσι. Νιώθουν γέροι
και δεν είναι.

«Η άρνηση αυτή πρέπει να εκληφθεί ως απόρριψη του παραδοσιακού μοντέλου»,
εξηγεί η Κλοντίν Ντονφί, συγγραφέας του βιβλίου «Παππούδες και γιαγιάδες: η
οικογένεια διά μέσου των γενεών». Αλλά, ο χαρακτηρισμός αυτός, που τους
προκαλεί κατάθλιψη, είναι το μόνο που αρνούνται από τον ρόλο του παππού και
της γιαγιάς. Και πιστοί στην παράδοση, φροντίζουν τα εγγόνια τους, σε ποσοστό
82% ­ όπως και οι προηγούμενες γενιές.

Και οι σχέσεις με τα εγγόνια μπορούν να περιγραφούν σαν μία κατάσταση διαρκούς
ευτυχίας. Οι γονείς έχουν όλες τις ευθύνες. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες
απολαμβάνουν την πολυτέλεια του παιγνιδιού, της χαράς και της συνενοχής.