ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα ευχαριστώ…

ΘΑ ΗΘΕΛΑ να αρχίσω αυτό το σημείωμα με κάτι σημαντικό που είπε κάποιος μεγάλος
του πνεύματος. Ίσως γιατί σε στιγμές φόρτισης αισθανόμαστε ότι οι δικές μας
σκέψεις δεν επαρκούν, οι λέξεις που μας έρχονται είναι λειψές, η διατύπωση των
αισθημάτων μας μελό.

Στο γραφείο τις τελευταίες εβδομάδες η ατμόσφαιρα είναι βαριά. Οι πλάκες που
κάνουμε έχουν στόχο να καλύψουν την αμηχανία μας, να κρύψουν το γεγονός ότι
αισθανόμαστε ήδη να μας λείπει ένα κομμάτι, το πιο φωτεινό ίσως, αυτού του
χώρου στον οποίο περνάμε τόσες και τόσες ώρες κάθε μέρα.

Ο Κώστας μάς είπε τα νέα λίγο πριν από τις γιορτές ­ ύστερα από 39 χρόνια
αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να πάρει τη σύνταξή του. Προσπαθήσαμε να τον
μεταπείσουμε επειδή όλοι μας αισθανόμαστε ότι στην περίπτωσή του δεν ισχύει το
«ουδείς αναντικατάστατος». Μάταια. Κι έτσι από χθες, το γραφείο του είναι άδειο…

Δεν είναι μόνο η ακεραιότητα, η ευπρέπεια, η ευρυμάθειά του, η καλλιέργεια και
η μοναδική του γραφή που θα μας λείψουν. Οι απίθανες ιστορίες του, το χιούμορ
που έβρισκε ακόμα και στις δύσκολες καταστάσεις, οι διηγήσεις του από ταξίδια
ανά τον κόσμο και οι συχνά προκλητικές απόψεις του ήταν δώρο για μας που
μοιραστήκαμε τόσα χρόνια τον ίδιο χώρο μαζί του.

Φαίνεται όμως ότι λείπει ήδη και από εκείνους που τον διάβαζαν καθημερινά.
Έσπασαν τα τηλέφωνα χθες από γνωστούς και αγνώστους που ήθελαν να του πουν ένα
ευχαριστώ για τους ορίζοντες που τους άνοιξε μέσα από τα γραπτά του. Ένας
κύριος από το Αγρίνιο το είπε χαρακτηριστικά: «Τον ευχαριστώ γιατί μας έκανε
πιο πλούσιους».

Ελπίδα όλων μας ότι δεν θα μπορέσει να κάτσει για καιρό άπρακτος. Εξάλλου έχει
ήδη κάνει τις «προγραμματικές του δηλώσεις». Καλή νέα αρχή, Κώστα. Και σε
ευχαριστούμε κι εμείς…