Όλοι τον φωνάζουν αρχηγό

Ο Γιώργος Μαυρωτάς με τη σύζυγό του Φανή

ΑΠΟ ΤΑ κλάματα, για ένα χαμένο παιχνίδι στο παιδικό πρωτάθλημα πόλο, στην
καταξίωση που προσφέρει ένας ευρωπαϊκός τίτλος. Και από τα ιδιαίτερα μαθήματα
­ στην προετοιμασία για τις Πανελλήνιες ­ στην «υπογραφή» του διδακτορικού για
μια θέση καθηγητή στο Πολυτεχνείο. Κοινό σημείο, ανάμεσα στην αθλητική και την
επαγγελματική σταδιοδρομία του Γιώργου Μαυρωτά, η… χημική ένωση
Η₂Ο (=νερό).

Ο Γιωργάκης, όπως τον φωνάζουν ακόμα και τώρα στη Βουλιαγμένη, μεγάλωσε.
«Πάτησε» τα τριάντα ένα, είναι αρχηγός της Εθνικής πόλο, σπούδασε, έκανε δική
του οικογένεια. «Όλα έγιναν με πρόγραμμα». Το σχολείο, το πόλο, το
Πανεπιστήμιο, ο Γιώργος Μαυρωτάς κατάφερε να συνδυάσει αρκετά πράγματα γιατί
απλά από μικρό παιδί δεν ήθελε «να αφήνω τον χρόνο να περνάει ανεκμετάλλευτος»

ΚΑΛΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Υποστηρίζει ότι «δεν αφήνει τίποτα στην τύχη». Ίσως όμως για να γίνει ένας
καλός δάσκαλος, είχε την τύχη να έχει και ο ίδιος καλούς δασκάλους. Το
παραδέχεται: «Πίσω από μια επιτυχία, κρύβεται πάντα ένας καλός δάσκαλος». Στο
πόλο, τον Γιάννη Γιαννουρή, προπονητή για πολλά χρόνια (και έως σήμερα) στην
ομάδα πόλο της Βουλιαγμένης: «Άρχισα σαν… παιδί του. Τώρα, είμαστε πολύ
καλοί φίλοι. Είναι μεγάλη τιμή να σε λένε καλό δάσκαλο. Προσωπικά, μου έδωσε
πάρα πολλά πράγματα».

Στο σχολείο, έναν συμμαθητή του αδελφού του, Δημήτρη, πρώην πολίστα της
Βουλιαγμένης και βοηθό σήμερα του Γιαννουρή, στην πρώτη ομάδα: «Ο Δημήτρης
Μαρούδας μου έκανε ιδιαίτερα μαθήματα, όταν προετοιμαζόμουν για τις
Πανελλήνιες Εξετάσεις. Είχε καταπληκτική μεταδοτικότητα. Αυτός με έπεισε να
επιλέξω τη Σχολή Χημικών Μηχανικών και σε αυτόν οφείλω την είσοδό μου στο
Πολυτεχνείο. Να σκεφθείς, θυμάμαι ακόμα τα θέματα. Τώρα, είναι καθηγητής στο
Λος Άντζελες».

ΕΙΜΑΙ ΤΥΧΕΡΟΣ

Ο Μαυρωτάς θεωρεί τυχερό τον εαυτό του. Πιστεύει βέβαια στο «συν Αθηνά και
χείρα κίνει», αλλά σίγουρα αισθάνεται ευτυχής που δεν συνάντησε στη ζωή του
αναποδιές. «Όλα έγιναν χωρίς μεγάλη πίεση. Ήθελα και τα πέτυχα. Στο σχολείο,
δεν είχα πίεση από τους γονείς μου. Ήμουν καλός μαθητής (βαθμός απολυτηρίου
Λυκείου 19,6!), ενώ είχα τη συμπαράστασή τους και στον αθλητισμό. Πήγαινε-έλα
στην προπόνηση κάθε ημέρα δεν είναι και λίγο. Πάντως, ήμουν και είμαι ακόμα
άνθρωπος του προγράμματος».

Αλλά και της σκληρής δουλειάς: «Συχνά λέω ότι τα σωματικά μου προσόντα δεν με
έχουν βοηθήσει. Ίσως όμως αν ήμουν πιο ψηλός να μην είχα τόση πίστη στη
δουλειά, αυτοπεποίθηση στην προσπάθεια».

ΣΤΗ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ

«Δεν θέλω να αφήνω τον χρόνο να περνάει ανεκμετάλλευτος» λέει ο Γιώργος Μαυρωτάς στον συντάκτη της «ΟΜΑΔΑΣ» Γιώργο Χούπη

Μόνιμος κάτοικος Βουλιαγμένης. Από τα παιδικά χρόνια, όταν πλατσούριζε στα
νερά του Κόλπου της Βουλιαγμένης, αφού εκεί παραθέριζε κάθε καλοκαίρι η
οικογένεια Μαυρωτά. Μετά, σε ηλικία 13 χρόνων, βούτηξε στα νερά της πισίνας,
πρώτα, ως κολυμβητής στο πρόσθιο: «Συνήθως ήμουν τρίτος-τέταρτος. Σιγά-σιγά,
έμαθα ότι η νίκη δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Η αλήθεια είναι ότι μου φαινόταν
βαρετό το κολύμπι. Έτσι, όταν μου πρότεινε ο Γιαννουρής να ασχοληθώ με το
πόλο, δεν το σκέφθηκα και πολύ».

Τότε, ήρθε και το… πρώτο κλάμα: το ’81, όταν έχασαν τον τίτλο στο παιδικό
πρωτάθλημα από την Γλυφάδα: «Για μια εβδομάδα δεν πηγαίναμε στην προπόνηση.
Εκεί να δεις κλάματα. Μέχρι που σκέφθηκα να τα παρατήσω. Μάλλον ούτε και ο
Γιαννουρής θα πήγε πάντως στην πισίνα. Βλέπεις, τότε ήταν κι αυτός πολύ
νεαρός. Οφείλω όμως να ομολογήσω, ότι ήταν ένα καλό μάθημα».

ΔΑΚΡΥΑ ΧΑΡΑΣ

Δέκα χρόνια αργότερα, τα δάκρυα ήταν της χαράς! Η Βουλιαγμένη κατέκτησε τον
πρώτο της τίτλο, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια με μια ομάδα που θύμιζε σε πολλά την
παιδική εκείνη παρέα. Προπονητής ο Γιαννουρής, ο Μαυρωτάς, ο Κ. Πρωτόπαπας, ο
Χ. Δήμου. Και ο Μαυρωτάς, ως αρχηγός, σήκωσε πρώτος το τρόπαιο: ο τίτλος του
αρχηγού δεν του λέει κάτι το ιδιαίτερο. Δεν θέλει να παραστήσει τον…
σύμβουλο ή να δείξει ότι αυτός είναι «κάποιος». Λέει: «Κάθε άνθρωπος έχει τις
δικές του φιλοδοξίες, συμφέροντα, ιδιοσυγκρασία. Ο αρχηγός οφείλει να βάζει
πάνω απ’ όλα το συμφέρον της ομάδας. Ο Καντ έχει πει ότι κανένας δεν διδάσκει
καλύτερα από ένα μυρμήγκι που δεν λέει τίποτα. Το καλύτερο που έχεις να
προσφέρεις είναι το παράδειγμα με τις πράξεις. Αυτές δείχνουν μια στάση ζωής.
Γενικά, ηγέτη σε κάνουν οι καταστάσεις, η συνολική εμπειρία. Στη Βουλιαγμένη,
ο ρόλος μου είναι να κρατάω τα… μπόσικα. Βλέπω τον ρόλο μου σαν προέκταση
του Γιαννουρή, στο νερό.»

ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΟΞΕΣ

Ο Γιώργος Μαυρωτάς, στο… δεύτερο σπίτι του. Το κολυμβητήριο της Βουλιαγμένης

Και το 1997, ήρθε η μεγάλη δόξα: η κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων, κόντρα
στην ιταλική Ρόμα. Λίγους μήνες πριν, διαπραγματευόταν την παραμονή του στην
ομάδα: «Φαντάζεσαι να είχα φύγει; Θα είχα χάσει αυτή τη σπουδαία διάκριση.
Προτάσεις είχα και μάλιστα καλύτερες οικονομικά. Πάντως, σκέπτομαι με το
συναίσθημα και όχι μόνο με γνώμονα τα χρήματα».

Προς το παρόν, εκτός των άλλων ασχολιών «στάση ζωής» είναι η οικογένεια: η
Φανή και ο ­ 2 χρόνων ­ Λεωνίδας.

Ο οποίος έχει ήδη αρχίσει να κάνει τα «πρώτα μπάνια» του στην ίδια θάλασσα που
πλατσούριζε και ο πατέρας του. «Με το παιδί, ολοκληρώνεσαι ως άνθρωπος.
Αποκτάς μεγαλύτερη υπευθυνότητα.

Ο Λεωνίδας είναι ίσως ο… πιο ριγμένος. Τον βλέπω το πρωί, όταν ξυπνήσουμε
και το βράδυ, πριν κοιμηθεί. Φυσικά και τα Σαββατοκύριακα. Αργότερα θα με
χρειαστεί περισσότερο κι ελπίζω ότι θα μπορώ να τον βοηθήσω».

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

«Η οικογένεια, συνεχίζει, είναι ο προορισμός του ανθρώπου. Ευθύνη, ασφάλεια,
καταφύγιο. Αν δεν είχα οικογένεια, ίσως υπήρχε χρόνος για να ασχοληθώ
περισσότερο με το πόλο ή το Πολυτεχνείο. Όμως, κάπου θα υπήρχε ένα κενό».
Καθημερινά κάνει τη διαδρομή Βουλιαγμένη-Πανεπιστημιούπολη, χωρίς να
ενοχλείται και τόσο από το κυκλοφοριακό: «Οι διαδρομές με το αυτοκίνητο είναι
μια ευκαιρία να σκεφθείς κάποια πράγματα. Θεωρώ αυτές τις ώρες αποδοτικές. Άσε
που δεν εκνευρίζομαι εύκολα. Όταν δε θέλω να χαλαρώσω, ακούω την εκπομπή του
Τσίμα, στον Φλας. Γενικά, είμαι ήπιος άνθρωπος. Μέχρι παρεξήγησης!».

ΔΙΑΚΟΠΕΣ; Τι είναι αυτό; Έτσι δεν απαντούν οι περισσότεροι αθλητές; Όλα
άλλαξαν λοιπόν αυτό το καλοκαίρι για τον Γιώργο Μαυρωτά. Κι εκεί που δεν είχε
παρά ελάχιστες ημέρες κάθε χρόνο για ξεκούραση, αυτό το καλοκαίρι… ξεσάλωσε!
«Σαράντα ημέρες διακοπές στην Κάλυμνο. Οικογενειακώς. Οι τελευταίες μεγάλες σε
χρονική διάρκεια διακοπές, πρέπει να ήταν το 1980!».

Όσο για ταξίδια; «Θα ήθελα κι ένα ταξίδι ως τουρίστας! Να επισκεφθώ τη
Βαρκελώνη ή τη Βουδαπέστη. Αλλά και ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, άλλοι… κόσμοι».

Η ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ στη ζωή δεν έρχεται μόνο μέσα από τον αθλητισμό. Ο Γιώργος
Μαυρωτάς κατάφερε να αναρριχηθεί και στον επιστημονικό τομέα, και η πρώτη
διάκριση ήρθε επίσης νωρίς.

Στο 12ο Εθνικό Συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Επιχειρησιακών Ερευνών, στη
Σάμο, πήρε το πρώτο βραβείο για την καλύτερη σπουδαστική εργασία στην
επιχειρησιακή έρευνα: «Ήμασταν στην αρχή δεκαεπτά. Στη συνέχεια επιλέχθηκαν οι
τρεις εργασίες, οι οποίες θα παρουσιάζονταν στο Συνέδριο. Στη λήξη του,
ανακοίνωσαν ότι το πρώτο βραβείο ήταν δικό μου. Ασφαλώς, αποτελεί μεγάλη τιμή
για μένα και κυρίως για τη δουλειά που έχω κάνει τόσα χρόνια. Η εργασία μου
στηρίχθηκε στο διδακτορικό. Αντικείμενό του είναι η επιχειρησιακή έρευνα, η
«μοντελοποίηση και η λύση των προβλημάτων»…

Ο Γιώργος Μαυρωτάς με το Κύπελλο Κυπελλούχων που υπάρχει στην τροπαιοθήκη της Βουλιαγμένης

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Μαυρωτάς ετοιμάζεται να συμπληρώσει τους… πέντε κύκλους στο σήμα
των Ολυμπιακών Αγώνων. Του λείπει βέβαια μία… ήπειρος, αλλά σε αυτό μάλλον
ευθύνεται η ΔΟΕ! Ηνωμένες Πολιτείες (δύο φορές), Ασία, Ευρώπη, ετοιμάζεται για
την Αυστραλία, το 2000, ε, στην Αθήνα μάλλον θα κάθεται στην εξέδρα.

Από το 1984 έως το 1996, ο Μαυρωτάς είδε την ιστορία του ελληνικού αθλητισμού
να περνάει μπροστά του και γεύτηκε κάθε στιγμή της. Από το χρυσό μετάλλιο της
Βούλας Πατουλίδου, το ’92 στη Βαρκελώνη, τον Κακιασβίλι στην Ατλάντα το ’96,
δεν έχασε ούτε την ντριμ-τιμ.

«Τη συμμετοχή σε Ολυμπιακους Αγώνες δεν μπορείς να την ξεχάσεις ποτέ. Δεν
είναι μία απλή διοργάνωση. Σε δένει πιο πολύ με άλλη αθλήματα. Εκεί όλοι οι
αθλητές, σημαντικοί και όχι, είναι το ίδιο. Κυκλοφορείς μαζί τους στο
Ολυμπιακό Χωριό, τρως στην ίδια αίθουσα».

ΣΤΟ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ

Την πιο μεγάλη γιορτή του αθλητισμού την γνώρισε επίσης πολύ μικρός. Μόλις στα
17 του χρόνια, ο Μπράσκο Κατά τον συμπεριέλαβε στην αποστολή για το Λος
Άντζελες. Ένας 17χρονος παρέα με παίκτες όπως ο Σιταρένιος, ο Σταθάκης, ο
Γούνας, ο Γιαννόπουλος. «Όλα ήταν φανταστικά», θυμάται. «Να φανταστείς, ότι
δεν έχασα ούτε ένα παιχνίδι. Συνεχώς ήμουν στην πισίνα. Άσε που είχα την
ευκαιρία να δω από κοντά το μεγάλο ίνδαλμά μου, τον Ισπανό Μανουέλ Εστιάρτε».

Τέσσερα χρόνια αργότερα ταξιδεύει στη Σεούλ, αλλά αυτό που θυμάται έντονα δεν
είναι τόσο οι Ολυμπιακοί Αγώνες όσο η αγωνία του προολυμπιακού τουρνουά στο
Περθ, τρεις μήνες νωρίτερα: «Κινδυνεύαμε σοβαρά να αποκλειστούμε. Έτσι απέμενε
ένα παιχνίδι, Βουλγαρία – Μεξικό, και δεν θέλαμε νίκη της Βουλγαρίας, αφού με
αυτόν τον τρόπο μέναμε εκτός με την τριπλή ισοβαθμία. Σε εκείνο το παιχνίδι
χάσαμε δέκα χρόνια από την ζωή μας. Ελάχιστοι κάθησαν στην εξέδρα να το
παρακολουθήσουν. Οι περισσότεροι κάναμε βόλτες έξω από τις εγκαταστάσεις,
μπαίναμε να δούμε το σκορ και ξαναβγαίναμε!».

ΣΤΗ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ

Η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα του: η κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων

Το 1992 στη Βαρκελώνη, «μπαίνει» η άνοιξη του ελληνικού αθλητισμού: οι
περισσότεροι πολίστες πηγαίνουν στο Στάδιο για να δουν τον Κουκοδήμο που
μετέχει στον τελικό του μήκους: «Μπαίνοντας στο στάδιο μαθαίνουμε ότι η Βούλα
έχει προκριθεί στον τελικό των 100 μ. εμποδίων. Στεφτόμαστε μέχρι πού μπορούσε
να φτάσει. Η αλήθεια είναι ότι καταλάβαμε ­ όπως οι περισσότεροι άλλωστε ­ ότι
η Βούλα ήταν πρώτη βλέποντας τα αποτελέσματα στον φωτεινό πίνακα. Μπήκαμε στο
ταρτάν ο Σελετόπουλος, ο Παπαναστασίου, ο Καϊάφας και εγώ και τρέξαμε προς τη
Βούλα. Μας πήραν είδηση από την Ασφάλεια και μας ανάγκασαν να επιστρέψουμε
στις εξέδρες. Απίθανες στιγμές ε;».

ΣΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΑ

Το ’96 στην Ατλάντα γιορτάζει και το πόλο με την 6η θέση, την καλύτερη που
έχει κατακτήσει στην Ιστορία: «Αυτό που θα μου μείνει αξέχαστο είναι ο κόσμος.
Τόσους φιλάθλους στην εξέδρα δεν είχα δει ποτέ έως τότε. Το άσχημο ήταν ότι
λόγω των αγώνων, επειδή κι εμείς είχαμε προχωρήσει αρκετά στο τουρνουά, δεν
είδαμε πολλά πράγματα από τις υπόλοιπες ελληνικές συμμετοχές. Προλάβαμε,
πάντως, να πανηγυρίσουμε το χρυσό τον Κακιασβίλι, να παρακολουθήσουμε ένα ματς
της Εθνικής μπάσκετ και είδαμε και την ντριμ-τιμ».

Η ώρα του Σίδνεϊ; «Πρώτα ο Θεός. Δεν εξαρτάται βέβαια μόνο από εμένα (τ’ ακούς
Κούλη;), θέλω όμως να κλείσω την καριέρα μου στην Εθνική με μία συμμετοχή σε
πέμπτη Ολυμπιάδα. Δεν με ενδιαφέρει τόσο το ρεκόρ. Πιστεύω, όμως, ότι το
ελληνικό πόλο έχει τη δυνατότητα για μία επιτυχία στο Σίδνεϊ. Για αυτό θέλω
και εγώ να είμαι εκεί. Άλλωστε και ο Εστιάρτε στην 5η του συμμετοχή σε
Ολυμπιακούς Αγώνες δεν γεύτηκε την πιο μεγάλη του επιτυχία;».