[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΚΑΘΩΣ η Ελλάδα πλησιάζει, ύστερα από κοπιώδεις προσπάθειες, προς την εκπλήρωση
ενός βασικού στόχου που είχε θέσει, δηλαδή την είσοδό της στο ενιαίο νόμισμα
(ευρώ), πληθαίνουν νοσηρά φαινόμενα και συμπεριφορές που αποκαλύπτουν
«ελλείμματα» κοινωνικής ευθύνης και κοινωνικής αλληλεγγύης στον ελληνικό χώρο.
Η ένταση στην παιδεία, οι απαράδεκτες εκδηλώσεις και αξιώσεις των πιλότων της
Ολυμπιακής Αεροπορίας, οι αντιδράσεις των ψαράδων στην εφαρμογή κοινοτικής
οδηγίας, ορισμένες αντιδράσεις μερίδας των αγροτών, οι αυξανόμενες καταλήψεις
δρόμων και δημόσιων κτιρίων, η αυξανόμενη εγκληματικότητα, οι εκδηλώσεις
ρατσισμού και ξενοφοβίας, καθώς και ορισμένα από τα προγράμματα κυρίως της
ιδιωτικής τηλεόρασης αποκαλύπτουν ότι, ενώ η οικονομία σημειώνει σοβαρά βήματα
προόδου και εκσυγχρονισμού, ορισμένα κοινωνικά στρώματα συμπεριφέρονται με
έκδηλο εγωισμό χωρίς αίσθηση κοινωνικής ευθύνης και πολύ λιγότερο την αίσθηση
κοινωνικής αλληλεγγύης. Άλλα στρώματα συμπεριφέρονται με τρόπο που προδίδει
πρωτόγονο μιμητισμό καταναλωτικών προτύπων που κάθε άλλο παρά ταιριάζουν σε
μια χώρα που αγωνίζεται με ιδιαίτερα αυστηρή οικονομική πολιτική να πετύχει
βασικούς στόχους με ιστορική προοπτική και σημασία για τη χώρα, μια χώρα που
αντιμετωπίζει ιδιαίτερα σημαντικές ανάγκες σε τομείς βασικών υποδομών και
κοινωνικών υπηρεσιών (υγεία, παιδεία, πολιτισμός, περιβάλλον κ.ά.). Ορισμένα
από τα φαινόμενα αυτά έχουν ως αφετηρία την παθολογία του διοικητικού
συστήματος. Εκτρέφονται δηλαδή από την αδυναμία της διοίκησης να εφαρμόσει με
αποτελεσματικό και χρηστό τρόπο τον νόμο και να διασφαλίσει με αδιάβλητο τρόπο
και διαφάνεια τη λειτουργία του κανονιστικού προτύπου ­ της δέσμης δηλαδή των
κανόνων και ρυθμίσεων που ορίζουν το πλαίσιο της κοινωνικής συμπεριφοράς ­ και
που θα πρέπει να δεσμεύει, εφαρμόζεται και γίνεται σεβαστό απ’ όλους χωρίς
διακρίσεις καμιάς μορφής. Η παθολογία της διοίκησης εξακολουθεί, παρά τις
πρόσφατες μεταρρυθμίσεις, να συνιστά μείζον πολιτικό πρόβλημα και βασικό
εμπόδιο στη διαδικασία εκσυγχρονισμού της χώρας. Η διαμόρφωση μιας νέας
αντίληψης κοινωνικής ευθύνης και κοινωνικής αλληλεγγύης ­ προϋποθέσεις
διάπλασης της κοινωνίας των πολιτών ­ αποτελεί τη νέα πρόκληση. Και στο σημείο
αυτό η ευθύνη όλων και ιδιαίτερα των ηγετικών κοινωνικών ομάδων είναι προφανής.

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.