ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χάρηκα πολύ, παιδιά…

ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ εκεί, έξω από το σχολείο τους στη Νέα Φιλαδέλφεια. Τον Δημήτρη,
τον Λευτέρη, τον Νίκο, τον Οδυσσέα… Βρίσκονταν στον χώρο τους ή «σχεδόν»
στον χώρο τους. (Φαντάζομαι πως αν τον είχαν φτιάξει οι ίδιοι θα ήταν κάπως
διαφορετικός, με άλλο χρώμα και σίγουρα, χωρίς κάγκελα).

Η παρέα τους (αντί για πρωινό καφέ και γυμναστική) ήταν ανέλπιστα ευχάριστη.
«Πέρασα πολύ καλά, παιδιά… Θα τα πούμε στην πορεία», τους χαιρέτησα
φεύγοντας και δεν ήταν τυπικό. Τα παιδιά των δεκαέξι ή των δεκαεπτά, οι
«καταληψίες», οι «παράνομοι», οι «νεαροί επαναστάτες» ή οι «εν μέρει
αναρχοαυτόνομοι», σύμφωνα με τις κλισέ φράσεις που τους χαρακτηρίζουν εδώ και
μερικούς μήνες, μου συστήθηκαν πρώτα με τα «ψευδώνυμα» (τις υπογραφές τους
στους δρόμους της Νέας Φιλαδέλφειας) και μετά με τα κανονικά τους ονόματα. Το
θεώρησα ως δείγμα άνεσης και οικειότητας και το δέχθηκα με χαρά.

Στάθηκαν εκεί δίπλα, απέναντι, κάποιοι άλλοι λίγο παράμερα, με χιούμορ και
ειλικρίνεια αφοπλιστική. Δεν προσπάθησαν να με πείσουν για τίποτα, δεν
επιχείρησαν να με νουθετήσουν. Δεν θέλησαν να «πλασάρουν» ή να «πουλήσουν» τον
εαυτό τους, τον χαρακτήρα ή την επαναστατικότητά τους. Ήταν γνήσιοι. Με μια
νεανική αθωότητα και με έναν σαρκασμό, που μάλλον παρεξηγείται πολύ εύκολα.

Δεν περίμεναν ανταλλάγματα. Δεν γκρίνιαξαν, δεν παραπονέθηκαν για όσα στραβά
κι ανάποδα συμβαίνουν στον χώρο των ΜΜΕ. Δεν ζήτησαν «να πεις αυτό», «να
γράψεις εκείνο», «να το γράψεις έτσι και όχι αλλιώς».

Άλλωστε, η φωτογραφία τους στην εφημερίδα, η συνέντευξη, δεν θα άνοιγε καμία
πόρτα για κανέναν από τους «μικρούς», που δεν έχασαν ευκαιρία να τεστάρουν την
ετυμολογία τους και να «κολλήσουν στον τοίχο» τον κ. υπουργό, τον κ.
υφυπουργό, τον τάδε ή τον δείνα υπεύθυνο. Χάρηκα πολύ, παιδιά… Πέρασα ένα
πολύ ευχάριστο πρωινό κοντά σας.