Στο τραπέζι το 35ωρο

Την έναρξη διαπραγματεύσεων για την εφαρμογή του 35ωρου εργασίας χωρίς
μείωση των αποδοχών, στον ιδιωτικό χώρο, ζητεί η ΓΣΕΕ με εξώδικη πρόσκληση που
έστειλε χθες προς τις εργοδοτικές οργανώσεις (βιομήχανοι, έμποροι, επαγγελματοβιοτέχνες).

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ αυτή της ΓΣΕΕ χαρακτηρίζεται «ιδιαίτερα ώριμη και θετική» από
τον υφυπουργό Εργασίας – Κοιν. Ασφαλίσεων κ. Χρ. Πρωτόπαπα, ενώ οι εργοδότες
θεωρούν άκαιρη την εφαρμογή του μέτρου εν όψει μάλιστα και της ένταξης της
χώρας μας στην ΟΝΕ.

Στην εξώδικη πρόσκληση προς τις εργοδοτικές οργανώσεις η ΓΣΕΕ τονίζει ότι η
εφαρμογή του 35ωρου ­ χωρίς μείωση των αποδοχών ­ αποτελεί το πλέον
αποτελεσματικό διαρθρωτικό μέτρο για την αύξηση της απασχόλησης και τη μείωση
της ανεργίας. Μάλιστα, η Συνομοσπονδία όρισε τη διαπραγματευτική ομάδα
προτείνοντας στις εργοδοτικές οργανώσεις οι διαπραγματεύσεις να αρχίσουν το
πρώτο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου.

«Πιστεύουμε, δήλωσε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ κ. Χρήστος Πολυζωγόπουλος, ότι έχουν
δημιουργηθεί οι συνθήκες για την μείωση του εργάσιμου χρόνου στις 35 ώρες ή
ακόμη και για εβδομαδιαία εργασία 4 ημερών και 32 ωρών, χωρίς μείωση αποδοχών.
Το μέτρο μπορεί να εφαρμοστεί στην ελληνική οικονομία χωρίς να απειλήσει την
ανταγωνιστικότητά της». Κατά τη ΓΣΕΕ, ως συνοδευτικό μέτρο της μείωσης του
εργάσιμου χρόνου θα μπορούσε να είναι αφ’ ενός μεν η μεταφορά δημόσιων πόρων
(που διατίθενται σήμερα για άλλους σκοπούς) προς τις επιχειρήσεις ώστε η
αύξηση του κόστους να είναι μικρότερη, αφ’ ετέρου δε μια μακρόπνοη αναπτυξιακή πολιτική.

Κύκλοι του ΣΕΒ και της ΓΣΕΒΕ τόνιζαν χθες ότι για αυτούς δεν τίθεται θέμα
εφαρμογής του 35ωρου, αφήνοντας ωστόσο ανοικτό να προσέλθουν στο τραπέζι του
διαλόγου ώστε να καταθέσουν τη διαφωνία τους.

* Από την πλευρά του ο υφυπουργός Εργασίας – Κοιν. Ασφαλίσεων κ. Χρ.
Πρωτόπαπας σε δήλωσή του, για την πρωτοβουλία της ΓΣΕΕ, τονίζει:

«Όπως έχω τονίσει από το 1995, η μείωση του χρόνου εργασίας μπορεί να
αποτελέσει ένα ιδιαίτερο κίνητρο για την αύξηση της απασχόλησης και την
ποιότητα ζωής των εργαζομένων.

Με την έννοια αυτή, θεωρώ ότι η πρωτοβουλία για την έναρξη του διαλόγου για τη
σταδιακή εφαρμογή του 35ωρου και μάλιστα με πρώτο βήμα την επιλογή κλάδων ή
και επιχειρήσεων ώστε να διασφαλίζεται η παραγωγικότητα και η
ανταγωνιστικότητα τους, είναι ιδιαίτερα ώριμη και θετική.

Πιστεύω και ελπίζω ότι ο διάλογος θα προχωρήσει όπως και σε ολόκληρη την Ευρώπη».

ΤΟ ΘΕΜΑ του 35ωρου έχει τεθεί και στο παρελθόν χωρίς να υπάρξει κανένα
αποτέλεσμα. Το 1994 ο τότε υπουργός Βιομηχανίας κ. Αν. Πεπονής είχε ταχθεί
υπέρ της πιλοτικής εφαρμογής του μέτρου σε μια επιχείρηση εντάσεως κεφαλαίου
που να ελέγχεται από το Δημόσιο, όπως τα Ελληνικά Διυλιστήρια. Μάλιστα,
προωθούσε τη μελέτη του θέματος σε συνεργασία με το υπουργείο Εργασίας και
τους κοινωνικούς εταίρους. Ωστόσο, λόγω των αντιδράσεων το θέμα δεν προχώρησε
και ούτε επανήλθε.

Η εργοδοτική πλευρά θεωρεί ανέφικτη την εφαρμογή του 35ωρου χωρίς περικοπή των
αμοιβών και επισείει τις αρνητικές συνέπειες στη διεθνή ανταγωνιστική θέση των
ελληνικών επιχειρήσεων που θα προκαλέσει η συνακόλουθη αύξηση του εργατικού
κόστους κατά 14%, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των εργοδοτών. Όταν και στο
παρελθόν είχε τεθεί το θέμα από τη ΓΣΕΕ, ο πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Ι. Στράτος είχε
διατυπώσει έντονες επιφυλάξεις στο ενδεχόμενο της μείωσης των συμβατικών ωρών
εργασίας προβάλλοντας τα εξής επιχειρήματα:

* Μείωση των ωρών εργασίας στην ουσία θα επιφέρει μείωση της απασχόλησης λόγω
απωλειών των εγχώριων και διεθνών αγορών.

* Θα καταστήσει τις παραγωγικές επενδύσεις λιγότερο ελκυστικές και θα ευνοήσει
άλλες τοποθετήσεις.

* Θα δημιουργήσει δυσμενείς συνθήκες στον πληθωρισμό και την ανάπτυξη.

Τα συνδικάτα επιμένουν στην ανάγκη εφαρμογής του 35ωρου χωρίς μείωση των
αποδοχών, ως μέτρο για την αντιμετώπιση της ανεργίας προσδοκώντας στη
δημιουργία 300.000 νέων θέσεων εργασίας. Το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ σε σχετική του μελέτη
αντικρούει το εγχείρημα των εργοδοτικών οργανώσεων για αύξηση του κόστους
παραγωγής, υποστηρίζοντας ότι στις βιομηχανικές επιχειρήσεις η αύξηση αυτή
ουσιαστικά περιορίζεται περίπου στο 3%, αντί του 14% και αυτό γιατί το κόστος
της εργασίας στη βιομηχανία αποτελεί μόνο το 20% του συνολικού κόστους
παραγωγής. Η μελέτη της επιστημονικής ομάδας του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ επισημαίνει ως
ευεργετικές συνέπειες από την εφαρμογή του 35ωρου για την εθνική οικονομία ­
εκτός από την καταπολέμηση της ανεργίας ­ την αύξηση των εσόδων των
ασφαλιστικών ταμείων, την διεύρυνση της φορολογικής βάσης και την αύξηση των
εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού. Το θέμα του 35ωρου παραπέμφθηκε σε
επιτροπή εμπειρογνωμόνων μέσω διάταξης της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης
Εργασίας, της ΓΣΕΕ και των εργοδοτών, η οποία όμως δεν κατέληξε, λόγω
διαφωνιών, σε ένα κοινό πόρισμα. Το 35ωρο διεκδικείται και από την ΟΤΟΕ
(Τράπεζες), μελέτη της οποίας υποστηρίζει ότι το κόστος από την εφαρμογή του
μέτρου είναι ελάχιστο ενώ η απασχόληση στον τραπεζικό κλάδο θα αυξηθεί κατά
2,5%. Κι εδώ το θέμα έχει παραπεμφθεί για συζήτηση σε επιστημονική επιτροπή.

ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ για μείωση της εβδομαδιαίας διάρκειας της εργασίας βρίσκει εδώ και
χρόνια εύφορο έδαφος σε χώρες με υψηλή παραγωγικότητα και καλή ανταγωνιστική
θέση, ενώ έχει υιοθετηθεί και ως πανευρωπαϊκό αίτημα από τη Συνομοσπονδία των
Ευρωπαϊκών Συνδικάτων. Συνδέεται τόσο με πολιτικές διάσωσης θέσεων εργασίας σε
φθίνοντες κλάδους όσο και με πολιτικές καταπολέμησης της ανεργίας. Ήδη σε
χώρες όπως η Γερμανία, ορισμένοι ισχυροί κλάδοι έχουν καθιερώσει την εβδομάδα
των 30-35 ωρών: η βιομηχανία χάρτου και συνθετικών (34 ώρες), ο κλάδος
σιδηρουργίας-χαλυβουργίας (32 ώρες), ο δημόσιος τομέας στις περιοχές της πρώην
Ανατ. Γερμανίας (32 ώρες με μερική μείωση αποδοχών), κ.ά. Σε επίπεδο
μεμονωμένων επιχειρήσεων, η αυτοκινητοβιομηχανία Opel συμφώνησε στη μείωση της
εργάσιμης εβδομάδας στις 35 ώρες και στη διαφύλαξη της απασχόλησης, με
αντάλλαγμα από πλευράς εργαζομένων, τον περιορισμό των πριμ. Η BMW, θέλοντας
ν’ αυξήσει τον χρόνο αξιοποίησης των πανάκριβων μηχανημάτων της, προχώρησε
στην καθιέρωση της εβδομάδας των 4 ημερών και τη σύσταση μιας τρίτης βάρδιας
εργαζομένων, επιτυγχάνοντας έτσι σημαντική αύξηση της απασχόλησης. Τέλος, η
Siemens, συμφώνησε στην εφαρμογή του 35ωρου για το 92% του προσωπικού της και
του 40ωρου για τους υπόλοιπους, χωρίς την καταβολή υπερωριακής αποζημίωσης για
την υπερεργασία των 5 ωρών.