ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα εισιτήριο, παρακαλώ

ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΩ ΤΟ βλέμμα του ταμία και περπατώ προς την αίθουσα. Χωρίς κανένα
άγχος για τους φίλους που ήρθαν (θα ‘ρθουν, πότε θα ‘ρθουν) και αμφιβολίες του
στυλ «να περιμένω, να μπω μέσα, να πιάσω κι άλλα καθίσματα» και εκνευριστικές
για τους άλλους εξηγήσεις του τύπου «είναι πιασμένες» κ.τ.λ., κ.τ.λ., διαλέγω
ένα κάθισμα και ξεχνάω τα πάντα. Σ’ αυτή την αίθουσα υπάρχω εγώ και η ταινία.

Όμως δεν είμαι πλέον μόνη. Τελευταία έχω και συνενόχους.

Έρχονται συνήθως λίγο πριν σβήσουν τα φώτα και ακουστεί το τελευταίο κουδούνι.
Δεν τους πολυενδιαφέρει να καθήσουν στην «τέλεια» θέση, δηλαδή κάπου στη μέση
και η διπλανή τους καρέκλα είναι πάντα ελεύθερη. Θα σου πουν σχεδόν πάντα με
ευγένεια «φυσικά, καθήστε» και θα μετακινήσουν με προθυμία αληθινή το
μπουφάν/παλτό/τσάντα ή οτιδήποτε άλλο από το κάθισμα.

Είναι οι πιο διακριτικές παρουσίες στην αίθουσα. Ντύνονται με στυλ, και είμαι
σίγουρη πως έχουν άποψη και για την ταινία και για τις επιλογές τους. Οι
περισσότεροι είναι φανατικοί σινεφίλ, ξέρουν τι θα δουν, μπορούν να σου
αναλύσουν μετά αν συμφωνούν ή όχι με τον Δανίκα ή τον Τιμογιαννάκη και βάζω
στοίχημα, θα είχαν πολλά να πουν αν δεν επέλεγαν τη σιωπή.

Μου αρέσει να τους παρατηρώ και να φτιάχνω ιστορίες. Η Εύη, που ανήκει επίσης
στο κλαμπ του ενός εισιτηρίου, λέει «μπράβο τους» γιατί κάνουν αυτό που θέλουν
χωρίς να νοιάζονται «τι θα πει ο κόσμος» και συμφωνώ μαζί της. Άλλωστε οι
σινεφίλ χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σ’ αυτούς που επιλέγουν το σινεμά αντί
για το εστιατόριο, το μπαράκι ή το κλαμπ. Και σ’ αυτούς που θέλουν να δουν την
ταινία. Εμείς ανήκουμε στη δεύτερη.

Και άλλωστε, πόσοι από όσους πάνε «μαζί» στο σινεμά βλέπουν το ίδιο έργο;