Ακρίβεια σε όλα εκτός της βενζίνης

Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ που υπάρχει λόγω του οκταετούς αποκλεισμού των Ιρακινών και όπως
την αντιμετώπισα στην αγορά Αλ Σαντρία, του κέντρου της Βαγδάτης, είναι
απίστευτη σε όλα τα είδη εκτός από τη βενζίνη, με την οποία γεμίζεις το
ντεπόζιτο ενός μεγάλου αυτοκινήτου με… 150 δραχμές! Το κρέας κάνει κάπου 600
δραχμές (3.500 δηνάρια) το κιλό, όταν ακούς για μισθούς 3-4.000 δηναρίων! Και
όταν ρωτάς «πώς ζει ο κόσμος», παίρνεις την απάντηση: «Κάνοντας δεύτερη και
τρίτη δουλειά». Αν και υπάρχει και μια τρίτη οδός, ευρύτατα διαδεδομένη. Το
«μπαχτσίς» είναι ίσως ό,τι ισχυρότερο, ως παράδοση, που συναντάς, από τα
σύνορα έως την «καρδιά» της Βαγδάτης, όπου τίποτε δεν γίνεται χωρίς το μαγικό
αυτό «ραβδί». «Οι Εκκλησίες, πάντως, έσωσαν πολλές φορές τη Βαγδάτη»,
σημειώνει ο επικεφαλής της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Ιράκ, αρχιμανδρίτης Λουκάς.
«Ο Σαντάμ Χουσεΐν, παρά τα όσα του καταμαρτυρούν, έχει αφήσει ελεύθερα τον
κόσμο να πιστεύει σε ό,τι θέλει. Και αυτές οι χριστιανικές εκκλησίες που
ανθούν σε μία μουσουλμανική χώρα πολλές φορές προσέφεραν βοήθεια στον κόσμο,
κυρίως στον πόλεμο του ’91 και τώρα μετά τη νέα αμερικανοβρετανική επίθεση».

Βεβαίως, οι Ιρακινοί της Βαγδάτης ­ όταν μιλάς μαζί τους ­ παραδέχονται ότι
στον Νότο, όπου βρίσκονται και τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου, δεν υπάρχει
η ίδια σχέση του Σαντάμ με τον λαό, όπως συμβαίνει στην πρωτεύουσα. Οι Σιίτες
του Νότου ­ πιο «φανατικοί» μουσουλμάνοι από τους Σουνίτες της Βαγδάτης ­ οι
οποίοι αποτελούν και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, δεν είναι πάντα πιστοί
στον Σαντάμ Χουσεΐν. Και ανάλογο πρόβλημα υπάρχει και με τους Κούρδους του
Βορρά. Αν και όλα είναι σχετικά! «Εγώ είμαι Κούρδος», μου φώναξε χθες το
μεσημέρι, την ώρα που έβγαινα από την αγορά τροφίμων ­ Αλ Σαντρία ­ ένας
μεσόκοπος, σταματώντας το αυτοκίνητο. «Με λένε Σιριάν. Δεν θα σου πω ούτε
καλά, ούτε καλά λόγια για τον Σαντάμ Χουσεΐν. Θα σε ρωτήσω μόνον ένα πράγμα:
Γιατί μας βομβαρδίζουν Άγγλοι και Αμερικανοί, τι τους φταίει ο κόσμος;».

Το «γιατί;» του Σιριάν το ακούς σε όλες τις κουβέντες με τους Ιρακινούς, οι
οποίοι ζουν για οκτώ χρόνια με πολλές στερήσεις. Και το ακούς, κυρίως, από
χθες που έγινε ο απολογισμός των ζημιών στο Τικρίτ, λίγες εκατοντάδες
χιλιόμετρα στα βόρεια της Βαγδάτης. «Είναι η γενέθλια πόλη του Σαντάμ
Χουσεΐν», παρατηρεί ο Σακίρ Αλ Φαλάι, σύμβουλος Τύπου της ιρακινής κυβέρνησης.
«Εκεί οι αμερικανικοί πύραυλοι κατέστρεψαν την αποθήκη τροφίμων με αποθέματα
που θα κάλυπταν τις ανάγκες 1.050.000 Ιρακινών. Πέστε μου γιατί και εν ονόματι
ποίου διεθνούς δικαίου έγινε αυτό το έγκλημα…». Οι Ιρακινοί, που σχεδόν
έχουν πιστέψει ότι σε λίγες μέρες μπορεί και πάλι να ηχήσουν οι σειρήνες του
πολέμου, ετοιμάζονται ­ στα σπίτια τους, γιατί συνεχίζεται το Ραμαντάν και
απαγορεύεται να φάνε πριν από τις πέντε το απόγευμα και να πιουν ποτό όλο το
24ωρο ­ να υποδεχθούν τον νέο χρόνο. Η σκέψη τους είναι, ωστόσο, στα
νοσοκομεία, εκεί όπου οι τεράστιες ελλείψεις «παίρνουν» ζωές. Ξέρουν πως η
«ιστορία» αυτή θα τραβήξει σε μάκρος και σε πολλές περιπτώσεις δεν κρύβουν την
απόγνωσή τους…