ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα δώρα είναι μαγεία

ΝΑ ΜΗΝ ξανακούσω πια γι’ αυτούς τους μουρόχαυλους που εκστασιάζονται
σερφάροντας στο Ίντερνέτ τους, κάνοντας ακόμα και τα χριστουγεννιάτικα ψώνια
τους μέσα από την οθόνη του υπολογιστή τους. Γιατί χριστουγεννιάτικα ψώνια
σημαίνει, πάνω απ’ όλα, βόλτα στα μαγαζιά. Χωρίς τύψεις και ενοχές για τον
κόσμο που δυστυχεί, για τα παιδιά που δεν έχουν να φάνε. Υπάρχουν 365 μέρες
τον χρόνο και χιλιάδες ευκαιρίες για κάθε «κοινωνικώς ευαίσθητο» άτομο να
κάνει το καθήκον του. Δεν χρειάζονται τέτοια άλλοθι για να καλύπτουμε την
αντικοινωνικότητά μας, τη μιζέρια μας ή απλώς… την τσιγγουνιά μας. Ας
ξεχυθούμε λοιπόν με καλή διάθεση στα καταστήματα, ας αφεθούμε στη χρυσόσκονη
των βιτρινών, κι ας ξοδέψουμε το δώρο μας για δώρα. Δώρα σε όλους που αγαπάμε.
Δώρα στον εαυτό μας από εκείνα που δεν χρειαζόμαστε, αλλά που έχουν τη στάμπα
της πολυτέλειας του περιττού. Δεν μιλώ κατ’ ανάγκην για ακριβά πράγματα.
Προσωπικά, μπορεί να χαρώ περισσότερο μ’ ένα συμβολικής αξίας πραγματάκι
τυλιγμένο σ’ ένα ευφάνταστο αμπαλάζ. Γιατί είναι μαγεία να παίρνεις ένα δώρο
και να μη θέλεις να τ’ ανοίξεις, για να μη χαλάσεις τον φιόγκο. Και για τα
παιδιά. Αχ, αυτά τα παιδιά. Με τους γονείς τους να τα έχουν παρατημένα όλο τον
χρόνο μπροστά στην τηλεόραση και ξαφνικά να παριστάνουν και τους έκπληκτους
και τους εκνευρισμένους που το παιδί τους ζήτησε από τον Άγιο Βασίλη ένα
εξάμβλωμα κι όχι κάτι… εκπαιδευτικό για παράδειγμα, που να οξύνει την κρίση
του. Για παιδιά ή για μεγάλους, για φίλους, γείτονες ή παππουδογιαγιάδες, ας
πάρουμε κι από ένα δώρο κι ας το συνοδεύσουμε με μια καρτούλα. Για να γράψουμε
έστω σε δύο γραμμές, ό,τι δεν τους έχουμε πει όλο το χρόνο θεωρώντας το… αυτονόητο.