Η κρίση στην Παιδεία

ΓΙΑ ΤΑ τεκταινόμενα στον χώρο της εκπαίδευσης γράφει ο Ιωάννης Ν.
Ανδριτσόπουλος, αρχισυντάκτης του σχολικού εντύπου «Εν πλω»:

«Αρχικά, πρέπει να ερευνηθεί κατά πόσον αληθεύουν οι ισχυρισμοί του
Πρωθυπουργού και του υπουργού Παιδείας ότι, πρώτον, οι μαθητικές
κινητοποιήσεις είναι υποκινούμενες από κομματικές οργανώσεις και, δεύτερον,
ότι οι μαθητές έχουν πέσει θύματα εκούσιας παραπληροφόρησης. Ακόμη, όμως, κι
αν ευσταθεί κάτι τέτοιο, και σύμφωνα με ισχυρισμούς της αντίπερα όχθης, ποιος
εγγυάται ότι το ίδιο το υπουργείο Παιδείας δεν παραπληροφορεί και δεν
προσπαθεί να υπονομεύσει τις κινητοποιήσεις; Επιπροσθέτως, είναι αξιοπερίεργο
το γεγονός των επεισοδίων βίας που σημειώθηκε στο κέντρο της Αθήνας, κατά τη
διεξαγωγή της πανεκπαιδευτικής πορείας της 9/12/1998. Τα επεισόδια αυτά δεν
δημιουργήθηκαν, σαφέστατα, από ανθρώπους της εκπαίδευσης, αλλά από τους
“γνωστούς άγνωστους” κουκουλοφόρους, που δρουν στη χώρα μας ανενόχλητοι και
κατά παρόμοιο τρόπο τα τελευταία έτη. Μέσω λογικών συνειρμών και λαμβάνοντας
υπόψη τα παραπάνω, θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να ισχυριστεί ότι η
εγκληματική δράση των ­ πιθανότατα ­ αναρχικών αυτών στοιχείων, είναι
απροκάλυπτα υποκινούμενη ­ άγνωστο από ποιον. Και, πιο συγκεκριμένα, στο
προαναφερθέν συλλαλητήριο, τα «εντυπωσιακά» αποτελέσματα καταστροφής που
επέφερε η δράση των κουκουλοφόρων, ήταν αρκετά για να υπερκαλύψουν αυτή
καθεαυτή την εκπαιδευτική πορεία και να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη,
στρέφοντας το ενδιαφέρον της, όχι στον λόγο για τον οποίο πραγματοποιήθηκε η
κινητοποίηση, αλλά στα επεισόδια βίας που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής.
Συνεπώς, αν κάποιος επιθυμούσε να υπονομεύσει τις εκπαιδευτικές κινητοποιήσεις
και να υποβαθμίσει τη βαρύτητά τους με αυτόν τον τρόπο, το πέτυχε απόλυτα.

Ένα δεύτερο σημείο που πρέπει να μας απασχολήσει, είναι η δημοσιογραφική
κάλυψη των εκπαιδευτικών αυτών κινητοποιήσεων από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Παρατηρήθηκε δυστυχώς, την ίδια ημέρα, μια έντονη ­ εκτός εξαιρέσεων ­
“αδιαφορία” των ηλεκτρονικών Μ.Μ.Ε. για το θέμα (σε αντίθεση με τις εφημερίδες
της επόμενης ημέρας, οι οποίες αφιέρωσαν αρκετό χώρο στα γεγονότα).
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι τα ρεπορτάζ για την πορεία, «πέρασαν» ως
πέμπτη και έκτη είδηση σε αρκετούς ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, ενώ η
κρατική τηλεόραση αφιέρωσε ελάχιστα δευτερόλεπτα για την περιγραφή της πορείας
και όλο τον άλλο χρόνο σε σχετικές δηλώσεις του υπουργού Παιδείας και του
Πρωθυπουργού. Αντίθετα, όπως ήταν αναμενόμενο, τα επεισόδια που
πραγματοποιήθηκαν στο κέντρο της Αθήνας αποτέλεσαν την πρώτη είδηση σε όλα τα
τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, με εκτενή μάλιστα, ρεπορτάζ. Ένα φλεγόμενο
φορτηγάκι, τρεις σπασμένες βιτρίνες και μερικές βόμβες μολότοφ ­ φαινόμενα
συνηθισμένα κατά τα τελευταία έτη ­ είναι, άραγε, σημαντικότερο γεγονός από
την εφαρμογή μιας άδικης ­ κατά τα λεγόμενα μαθητών και καθηγητών ­
εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που θα καθορίσει, σε μεγάλο ποσοστό, το μέλλον των
Ελλήνων νέων;».