Πώς χάθηκε το ενδιαφέρον του κόσμου

Καλό νούμερο τηλεθέασης είχε ο τελικός του Φάιναλ Φορ ανάμεσα στην ΑΕΚ και την Κίντερ (15,8%)

ΜΠΑΣΚΕΤ και τηλεόραση έχουν πάψει να είναι ιδανικό δίπολο έλξης τηλεθεατών.
Πριν από μερικά χρόνια, τα κανάλια ήξεραν ότι μια τηλεοπτική μετάδοση ήταν
δυνατόν να τους δώσει τα νούμερα που θα έδιναν υψηλή θέση στον πίνακα της
τηλεθέασης, αλλά και ένα σημαντικό ποσό από τη διαφημιστική πίτα.

Τον τελευταίο χρόνο, πάντως, όλα έχουν αλλάξει: το μπάσκετ δεν συγκεντρώνει το
ενδιαφέρον του κοινού, που έχει στρέψει την προσοχή του σε άλλους χώρους. Όσον
αφορά τον αθλητικό τομέα, το Τσάμπιονς Λιγκ έχει κλέψει την παράσταση. Κι
ακόμα: τα τηλεοπτικά σίριαλ, καθώς και οι παλιές ελληνικές ταινίες σαφώς
προτιμούνται από έναν αγώνα μπάσκετ.

Το Πρωτάθλημα της Α1 καλύπτεται φέτος από το Supersport και έτσι δεν έχουμε
μετρήσεις. Τα νούμερα της AGB αφορούν αγώνες της Ευρωλίγκα και, γενικά,
συναντήσεις των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη.

Οι αριθμοί που «συνοδεύουν» τους αγώνες μπάσκετ είναι γενικά μονοψήφιοι. Αν
μάλιστα πάρουμε ως δεδομένο ότι δεν έχουν όλοι αποκωδικοποιητές, άρα δεν
παρακολουθούν αγώνες ελληνικού πρωταθλήματος, τότε διαπιστώνουμε ότι πράγματι
υπάρχει πρόβλημα. Ο κόσμος έχει χάσει το ενδιαφέρον του για το άθλημα, αφού
πολύ απλά δεν παρακολουθεί αγώνες πρωταθλήματος. Το μπάσκετ έτσι παραμένει ένα
προϊόν το οποίο δεν διαφημίζεται! Πολλοί δε, θεωρούν ότι κακώς η ΕΣΑΚΕ το
καλοκαίρι «έκλεισε» το πρωτάθλημα στο συνδρομητικό κανάλι. Κι αυτό ακριβώς
πληρώνει τώρα το άθλημα.

Θέλετε μερικά παραδείγματα; Ο αγώνας Ολυμπιακού – ΠΑΟΚ για το Κύπελλο στις 6/9
είχε μόλις 5% τηλεθεαση! Στα ματς της Ευρωλίγκα ο Ολυμπιακός συγκέντρωσε
κάποια καλά (σχετικά) νούμερα, δηλαδή 8,8% με την Κίντερ (24/9) και 8,4% με τη
Ζαντάρ (15/10), ενώ και ο Παναθηναϊκός στο ματς με την Εφες Πίλσεν (22/10),
είχε 8%.

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ…

Τα νούμερα για τα ματς του Κυπέλλου «Σαπόρτα» είναι συνήθως κάτω του 5%, όπως
επίσης και των τριών συναντήσεων της εθνικής ομάδας για την προκριματική φάση
του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ’99.

Το καλοκαίρι, στα πλαίσια του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, η τηλεθέαση των αγώνων
της Εθνικής δεν πρέπει να ικανοποίησε τους αρμοδίους. Το πιο υψηλό νούμερο
καταγράφηκε κατά τη διάρκεια της παράτασης του ημιτελικού με τη Γιουγκοσλαβία
(8/8) και ήταν 11%. Ήταν η δεύτερη φορά που η AGB κατέγραψε διψήφιο αριθμό.
Είχε προηγηθεί η συνάντηση της πρεμιέρας με τον Καναδά (30/7) με 10,2%. Είναι
χαρακτηριστικό ότι ο αγώνας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, στον οποίο η Εθνική
διεκδικούσε το χάλκινο μετάλλιο, «έπιασε» μόλις 4,4%!

Είναι γεγονός ότι ο Έλληνας τηλεθεατής έχει κουραστεί από τις συνεχόμενες
μεταδόσεις και πλέον επιλέγει τα παιχνίδια που θέλει να παρακολουθήσει. Να
δώσουμε μερικά παραδείγματα: Πολύ καλό «νούμερο» είχε ο τρίτος ημιτελικός των
πλέι οφ ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ στις 7 Μαΐου (18,3%). Πρόκειται
ίσως για το υψηλότερο ποσοστό τηλεθέασης για την περυσινή περίοδο.

Ακόμα, ο πέμπτος τελικός ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον ΠΑΟΚ είχε 15,8%, ενώ
και το ντέρμπι των «αιωνίων» (Ολυμπιακός – ΠΑΟ) στις 8 Μαρτίου επίσης
συγκέντρωσε καλό ποσοστό (14,7%).

Το ίδιο παρατηρούμε και στις μεταδόσεις του Φάιναλ Φορ στη Βαρκελώνη (21-23
Απριλίου) με τη συμμετοχή της ΑΕΚ. Ο τελικός με την Κίντερ είχε 15,5%, ενώ ο
ημιτελικός με την Μπενετόν 14,7%.

Τέλος, θα πρέπει να επισημάνουμε ένα ακόμα γεγονός: δεν είναι βέβαιο ότι θα
δούμε και στο μέλλον σημαντικές διοργανώσεις μπάσκετ (φάιναλ φορ, παγκόσμιο
και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα). Και αιτία γι’ αυτό είναι η σύμβαση της ΦΙΜΠΑ με
το γαλλικό κανάλι Canal Plus. Η ΕΡΤ δεν μπορεί να καλύψει αυτές τις
διοργανώσεις όπως γινόταν στο παρελθόν (λόγω Eurovision) κι αν θέλει να
αποκτήσει τα δικαιώματα θα πρέπει να πληρώσει, όπως άλλωστε και κάθε άλλο
κανάλι. Το ποσόν που ζητούν οι Γάλλοι ανέρχεται σε 16 εκατ. δολάρια για έξι
χρόνια! Λίγο υπερβολικό για ένα προϊόν που δεν «πουλάει», δεν νομίζετε;

Κατανομή των ομάδων στην Α1 κατηγορία, προτείνει ο Ευθήμης Κιουμουρτζόγλου.

Στην Αθήνα 4-5

Στη Θεσσαλονίκη 2-3

Στην υπόλοιπη Ελλάδα 6-8.

Ακόμη: Να οριστεί τεχνική επιτροπή από τον ΕΣΑΚΕ και να γίνει προκήρυξη
στυλ ΝΒΑ: για να μετέχει μια ομάδα στο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας θα πρέπει
να τηρεί τις εξής προϋποθέσεις:.

α) Να διατηρεί γήπεδο 3.000-4.000 θέσεων

β) Ο πρόεδρος να έχει μεγάλη οικονομική ευχέρεια.

γ) Να κόβει οπωσδήποτε έναν αριθμό εισιτηρίων το χρόνο (θα οριστεί από την
επιτροπή). Τότε αυτόματα θα οδηγηθούμε προς την αποκέντρωση του μπάσκετ.
Πόλεις με καινούργια γήπεδα, υπάρχουν. Οι ιδιοκτήτες των ομάδων θα πρέπει να
φροντίσουν το μαγαζί τους ­ να κοιτάξουν μπροστά. Οι μεγάλες πόλεις που διψούν
για μπάσκετ είναι έτοιμες να αγκαλιάσουν μια ομάδα της Α1 κατηγορίας, απλώς
πρέπει να υπάρξουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις. Είναι στο χέρι των προέδρων το
μέλλον του μπάσκετ στην Ελλάδα. Οι ίδιοι πρέπει να το βγάλουν από το τέλμα.
Αν, για παράδειγμα, ο δήμαρχος του Πύργου βοηθούσε την ομάδα του Σπόρτιγκ
(είτε οικονομικά, είτε μέσω χορηγίας) για να αγωνίζεται εκεί, γιατί να μην
ονομαζόταν και Σπόρτιγκ… Ηλείας;

Συν τοις άλλοις, με το σύστημα που ισχύει, υπάρχει ανισότητα μεταξύ των
ομάδων. Οι ομάδες εκτός των Αθηνών ταξιδεύουν συνεχώς (περισσότερες από άλλες)
και συνεπώς ταλαιπωρούνται, ενώ έχουν μεγαλύτερη οικονομική επιβάρυνση.

Μάλκοβιτς, Βολκόφ. Ο πρώτος, εκφραστής του… κατενάτσιο στην Ευρώπη, ο δεύτερος έδωσε λάμψη στον ΠΑΟ

ΛΕΝΕ ότι για όλα φταίει ο Τσακ Ντέιλι και οι Ντιτρόιτ Πίστονς. Με εκείνη τη
σκληρή άμυνα που έπαιζαν πριν από δέκα χρόνια στο ΝΒΑ. Μια άμυνα, που τους
έδωσε βέβαια δύο τίτλους, αλλά κατακρίθηκε από τους ειδικούς. Όταν μάλιστα ο
Πατ Ράιλι, στους Νιου Γιόρκ Νικς συνέχισε με τους ίδιους ρυθμούς άμυνας που
είχαν αποτέλεσμα χαμηλά σκορ, το πρόβλημα μεγάλωσε.

Το 1993, σε μια συνέντευξη Τύπου, το θέμα τέθηκε και στον κομισάριο του ΝΒΑ
Ντέιβιντ Στερν, ο οποίος απάντησε: «Αφού ο κόσμος γεμίζει τα γήπεδα τι μπορώ
να πω εγώ;».

Άλλο όμως το ΝΒΑ, άλλο το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ένας από τους «απόλυτους»
εκφραστές της σκληρής άμυνας, ήταν ο Μπόζινταρ Μάλκοβιτς. Πολλοί θα θυμάστε τι
είχε ακούσει το ’93 στην Αθήνα, όταν η Λιμόζ κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα
νικώντας στον τελικό την Μπενετόν Τρεβίζο. Τότε ακούστηκε για πρώτη φορά η
φράση: «Ο θάνατος του μπάσκετ». Ίσως κανείς να μην είχε συνειδητοποιήσει τότε
τι θα ακολουθούσε.

Στη χώρα μας η τακτική της σκληρής άμυνας, της εξάντλησης του χρόνου των 30”
στην επίθεση βρήκε γρήγορα μιμητές. Αποτέλεσμα, κάθε χρόνο να βλέπουμε όλο και
χαμηλότερα σκορ. Και επειδή πρώτα απ’ όλα μας ενδιαφέρει η χώρα μας, σε αυτό
ακριβώς το σημείο θα βρούμε μια από τις σημαντικότερες αιτίες της πτωτικής
τάσης που εμφανίζει το μπάσκετ.

Σκορ όπως το 47-39 με το οποίο νίκησε πέρυσι ο ΠΑΟΚ την ΑΕΚ δεν προσφέρονται
ασφαλώς για να προσελκύσουν τον κόσμο. Οι προπονητές διαφωνούν με την σκληρή
άμυνα, αλλά την προτιμούν, αφού άλλωστε με αυτόν τον τρόπο αισθάνονται ότι
μπορούν να πάρουν τη νίκη. Οι «κατοστάρες» ανήκουν πλέον στο μακρινό παρελθόν.

Σημείο δεύτερο: βασική προϋπόθεση για το θέαμα είναι η συμμετοχή καλών ξένων
παικτών. Και αν πριν από τρία-τέσσερα χρόνια το ελληνικό πρωτάθλημα είχε να
υπερηφανευτεί για τα μεγάλα ονόματα που φιλοξενούσαν τα ελληνικά γήπεδα,
πλέον, όλα έχουν αλλάξει.

Πρωταθλητής σε αυτή την κατηγορία των ομάδων που ήθελαν πάντα να προσελκύουν
μεγάλα ονόματα, ο Παναθηναϊκός. Αντόνιο Ντέιβις, Άριαν Κόμαζετς, Στόγιαν
Βράνκοβιτς, Σάσα Βολκόφ, Ντομινίκ Ουίλκινς, Ντίνο Ράτζα και Ντέγιαν
Μποντίρογκα. Όλοι «πρωτοκλασάτα» ονόματα. Οι «πράσινοι» είναι ίσως η μοναδική
ομάδα που συνεχίζει την… παράδοση.

Πριν από δύο τρία χρόνια οι ομάδες προσπαθούσαν να έχουν καλούς παίκτες στη
σύνθεσή τους. Ίσως τότε υπήρχαν και κάποιοι παράγοντες που ήταν σε θέση να
ανταποκριθούν στις απαιτήσεις. Τώρα, όλα έχουν αλλάξει: η προσπάθεια των
περισσοτέρων ομάδων, εντοπίζεται στην ανεύρεση κάποιας φθηνής λύσης.

Και όχι μόνον αυτό, αλλά δεν γνωρίζουν καλά καλά σε τι θέση θέλουν να πάρουν
τον παίκτη. Ελάχιστοι προπονητές ασχολούνται με αυτό που λέμε «έρευνα αγοράς».
Κι επειδή οι προπονητές πολλές φορές δεν γνωρίζουν, αποκτούν άποψη οι
πρόεδροι! Το αποτέλεσμα είναι να την… πληρώνει η ομάδα! Τα παραδείγματα που
έχουμε στην Α1 είναι πάρα πολλά. Θυμηθείτε απλά και μόνον ότι ο Παύλος
Γιαννακόπουλος στον Παναθηναϊκό ήθελε τον Ουίλκινς, αλλά αντιδρούσε ο
Μάλκοβιτς! Θέλετε άλλο παράδειγμα; Ο Μάκης Δενδρινός όταν αποχώρησε από τον
Πανιώνιο υποστήριξε ότι αυτός ήθελε τον Μακ Κάσκιλ, αλλά αντιδρούσαν κάποιοι παράγοντες.

Το «μπάτζετ» των ομάδων της Α1 όσον αφορά τους ξένους συνεχώς «πέφτει». Ο
Σπόρτιγκ προσπάθησε ­ αρχικά ­ να αντικαταστήσει τον Χάντσον, όμως κανένας από
τους παίκτες στους οποίους απευθύνθηκε δεν δέχθηκαν τις 150.000 δολάρια που
μπορούσε να διαθέσει η ομάδα των Πατησίων. Χρειάστηκε ενάμιση μήνα για να τα
καταφέρει (Σάκλφορντ).

Υπάρχει όμως και ένα άλλο θέμα: αρκετές ελληνικές ομάδες έχουν γίνει
αναξιόπιστες, αφού συνηθίζουν να αφήνουν απλήρωτους τους ξένους τους. Όταν
μάλιστα θέλουν να τους αντικαταστήσουν, η πιο εύκολη λύση είναι να… ξεχάσουν
να τους πληρώσουν, ώστε να φύγουν μόνοι τους. Αν σας φαίνετε υπερβολικό απλά
θα σας πούμε ότι έχει γίνει αρκετές φορές.

Σε αγώνα Σπόρτιγκ – Παπάγου κόβονται συνήθως 200-300 εισιτήρια

ΑΣΘΕΝΗ με αναπνευστικά προβλήματα θυμίζει το μπάσκετ στην Ελλάδα. Η συσσώρευση
εννέα ομάδων στην Αττική, τριών στη Θεσσαλονίκη και μόνο δύο στην υπόλοιπη
χώρα (Πάτρα και Ηράκλειο), αναμφίβολα έχει αρνητικές επιδράσεις στην εξέλιξη
του αθλήματος. Τα εισιτήρια συνεχώς και μειώνονται, ενώ οι ομάδες στην
Αθήνα… πληθαίνουν. Εννέα ομάδες στην Αττική είναι πολλές και ουδείς μπορεί
να το αμφισβητήσει. Την ώρα που μεγάλες πόλεις, νομοί ολόκληροι, δεν έχουν
ούτε μια ομάδα να χαρούν από κοντά στην Α1 κατηγορία. Εκεί βρίσκεται το
οξυγόνο του μπάσκετ στην περιφέρεια.

Το πείραμα με την εθνική ομάδα, που δίνει τα τελευταία χρόνια τους αγώνες της
σε διαφορετική πόλη (Λαμία, Χαλκίδα, Πύργος, Δράμα) κάθε φορά, θα πρέπει να
ακολουθήσουν και οι μικρές ομάδες στο πρωτάθλημα. Φίλοι του μπάσκετ υπάρχουν
πολλοί και αυτό αποδεικνύεται στους αγώνες της Εθνικής, που δεν μένει ούτε
εισιτήριο απούλητο. Πρόσφατα το ίδιο έγινε στη Χαλκίδα ­ το γήπεδο 2.000
θέσεων γέμισε, ενώ ο αγώνας ήταν τοπικό γεγονός και δεν υπήρχε κανείς στην
πόλη που να μη μιλούσε πριν για το παιχνίδι της Εθνικής με τη Σλοβακία. Είναι
γεγονός ότι υπάρχει κορεσμός στην πρωτεύουσα, κάτι που δεν ισχύει και για τις
άλλες μεγαλουπόλεις.

Ο ΕΣΑΚΕ θα πρέπει να λάβει σοβαρά το θέμα στα υπ’ όψιν. Γιατί, με τα 200 και
300 εισιτήρια που κόβουν ο Σπόρτιγκ και ο Παπάγου, αλλά και οι υπόλοιπες
(θεωρητικά) μικρές ομάδες, το μπάσκετ δεν πάει μπροστά. Άλλωστε, το ελληνικό
πρωτάθλημα θα ήταν πιο αντιπροσωπευτικό αν γινόταν σε περισσότερες πόλεις ­ το
μπάσκετ θα έφθανε σε όλα τα σπίτια.

Δύο λύσεις υπάρχουν για να γίνει αυτό: να καταλάβουν οι μικρομεσαίες ομάδες
της Αθήνας (και οι πρόεδροί τους, αφού από εκεί ξεκινάει το κακό) ότι πρέπει
να αλλάξουν έδρα και να δούμε τον Σπόρτιγκ ή τη Νήαρ Ηστ στη Λαμία ή στον
Πύργο (στη Ρόδο ή κάπου αλλού). Η δεύτερη λύση είναι να ενισχυθούν οι ομάδες
κοντά στα σύνορα και γενικά σε μεγαλουπόλεις. Το δεύτερο για να γίνει, θα
πρέπει να βρεθούν οι σοβαροί τοπικοί επενδυτές, κάτι που είναι δύσκολο, αφού
το μπάσκετ (είναι αλήθεια) ότι δεν έχει υψηλές οικονομικές… αποδόσεις.

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν γίνεται στις άλλες προηγμένες (μπασκετικά)
χώρες της Ευρώπης, αλλά και στο ΝΒΑ. Στην Ιταλία, για παράδειγμα, υπάρχουν
μόνο δύο ομάδες στην Μπολόνια (Κίντερ, Τίμσυστεμ) που γεμίζουν το γήπεδο, ενώ
οι υπόλοιπες ομάδες είναι σε ξεχωριστές πόλεις. Και στη Γαλλία όμως, όπου
υπάρχουν ακόμη και μικρές πόλεις (Πο) που έχουν ομάδα στο πρωτάθλημα και
μάλιστα με επιτυχίες στην Ευρώπη, δεν υπάρχει… συνωστισμός ­ για παράδειγμα
­ στο Παρίσι. Αυτό συμβαίνει και στην Ισπανία.

Και στο ΝΒΑ οι ομάδες είναι σε Πολιτείες, που γεμίζουν τα γήπεδα σε κάθε
αγώνα, ενώ αν δεν υπάρχει βοήθεια από την τοπική αυτοδιοίκηση μετακινούνται
αλλού! Πρόσφατα παραδείγματα, οι απειλές των Φιλαδέλφεια Σίξερς να
μετονομαστούν σε… Μινεσότα Σίξερς και των Μπουλς που… σκέφτονταν να φύγουν
από το Σικάγο.