ΠΡΟΣΩΠΑ «Επιτέλους, ελεύθερος»

«Μια μεσαιωνική δομή εξουσίας μας πουλιέται ως εκσυγχρονισμός. Γιατί άραγε
δεν είμαστε ικανοί να εκλέξουμε τον αρχηγό του κράτους ή την άνω βουλή του
κοινοβουλίου μας;».

Τόνυ Μπεν. «Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να εντοπίσω μια σαφή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα»

ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ τριών χρόνων και βουλευτής του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας από
το 1950, ο Τόνυ Μπεν εξακολουθεί να έχει τέτοιες απορίες. Όπως και γιατί να
υπάρχουν μισό εκατομμύριο άνεργοι οικοδόμοι, όταν υπάρχουν τόσοι άστεγοι, ή
και γιατί να παραπεμφθεί ο Κλίντον για το σκάνδαλο Λιουΐνσκι και όχι γι’ αυτά
που έκανε στο Ιράκ. Πρώην πρόεδρος των Εργατικών και επί 11 χρόνια υπουργός, ο
αριστερός αυτός ιδεολόγος δηλώνει ότι ουδέποτε θα θεωρήσει τον εαυτό του μέλος
του «νέου Εργατικού Κόμματος» του Τόνυ Μπλαιρ. «Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ
να εντοπίσω μια σαφή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα», λέει
στους «Τάιμς». «Ο Ουΐλιαμ Χέηγκ (ο αρχηγός των Συντηρητικών) μοιάζει
δημοκρατικότερος από το νέο Εργατικό Κόμμα στο θέμα της μεταρρύθμισης της
Βουλής των Λόρδων», για την οποία ο Μπεν θέλει να αρχίσει επιτέλους να
εκλέγεται από το λαό. Ο Μπεν προσπαθούσε επί δέκα χρόνια, όντας βουλευτής, να
απαλλαγεί από το κληρονομικό του «δικαίωμα» να μπει αυτός στη Βουλή των Λόρδων
μετά το θάνατο, το 1960, του πατέρα του που ήταν μέλος της. «Αυτός που θέλει
περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο μία Βουλή των Λόρδων», τονίζει, «είναι ο
σημερινός πρωθυπουργός». Με τον Μπλαιρ ήρθε σε αντίθεση και στο θέμα των
πρόσφατων επιδρομών κατά του Ιράκ, τις οποίες χαρακτήρισε «βαθιά ανήθικες»:
«Τον ρώτησα γιατί πρέπει πάντα να ακολουθούμε δουλοπρεπώς την αμερικανική
πολιτική. Αλλά ως συνήθως δεν πήρα απάντηση… Βεβαίως ο Σαντάμ είναι ένα
κτήνος… αλλά κανενός τα χέρια δεν είναι απολύτως καθαρά».

Η θεωρία του Μπεν είναι πως στη Βρετανία αναδύεται σταδιακά ένα νέο κεντρώο
κόμμα, γεγονός που αποδεικνύεται από τη συνεργασία της κυβέρνησης με
«κεντροδεξιούς», όπως ο Μάικλ Χεζελτάιν, ο Λόρδος Κράνμπορν ή ο Κέννεθ Κλαρκ.
Πιστεύει πως, αν οι Βρετανοί εξέλεγαν τον αρχηγό του κράτους τους, αυτός θα
ήταν κάποιος σαν την Μπέττυ Μπουθρόυντ (την πρόεδρο της Βουλής των
Κοινοτήτων). «Οι Ουΐνδσορ θα ήταν μια οικογένεια σαν όλες τις άλλες και δεν θα
με ενοχλούσε ιδιαίτερα να ζουν στο Ανάκτορο του Μπάκιγχαμ», προσθέτει.

Στην προσωπική ζωή του, ετοιμάζεται να γιορτάσει το 1999 τους «χρυσούς γάμους»
του με την Καρολάιν, την Αμερικανίδα σύζυγό του (το παγκάκι της Οξφόρδης όπου
της έκανε πρόταση γάμου, το 1948, έπειτα από εννέα ημέρες γνωριμίας, στολίζει
τώρα τον κήπο του σπιτιού τους). Στο μεταξύ, συνεχίζει να εκδίδει το
ημερολόγιό του ­ ο τελευταίος τόμος τιτλοφορείται «Επιτέλους Ελεύθερος»: «Στην
ηλικία μου», εξηγεί, «τίποτε δεν σε ανησυχεί πια ιδιαίτερα»· και πιστεύει πως
«το βασικό ερώτημα συνοψίζεται στο αν μπορείς να αφήσεις τον κόσμο καλύτερο
απ’ ό,τι τον βρήκες».