[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟΣΟΝ καιρό φώναζαν για διάλογο, όλοι πεισθήκαμε πως διάλογος χρειαζόταν ­
εκατέρωθεν εξηγήσεις, επιχειρήματα και προτάσεις. Για ν’ αρθούν τυχόν
παρεξηγήσεις, ν’ ακουσθούν εναλλακτικές ­ και επί της ουσίας ­ απόψεις για τη
μεταρρύθμιση στην Παιδεία, να επισημανθούν οι διαφορές και να γεφυρωθεί το
χάσμα. Οποία αυταπάτη… Ό,τι ως διάλογο παρακολούθησε το πανελλήνιο δεν ήταν
τίποτε λιγότερο από τη διακωμώδηση του διαλόγου, την αναίρεση της δημοκρατικής
διαδικασίας με την κατ’ επίφαση συμμετοχή των ενδιαφερομένων. Τόση φασαρία για
να καταστεί σαφές πως ο διάλογος αποτελεί προσχηματικό αίτημα, αφού η κατάληξη
­ κατά και μετά το εγχείρημα ­ είναι πως κάθε διάλογος περιττεύει! Και ποιος
να το πίστευε πως όλη η κριτική ­ επί τόσα χρόνια ­ για το αντιεκπαιδευτικό,
παραμορφωτικό και εχθρικό προς τη γνώση, σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια
Εκπαίδευση, το σύστημα της παπαγαλίας ­ «από τη σελίδα τάδε ως την παράγραφο
β’ της δείνα σελίδας» ­ θα γινόταν «γαργάρα», γιατί το νέο μοιάζει «πιο
ζόρικο», άρα μη θίγουμε τα κακώς κείμενα…

Και κανείς δεν θ’ αμφισβητήσει πως η αγωνία των μαθητών μπροστά στο νέο είναι
γνήσια, όμως πώς να καταπιεί την τραγική αντίφαση «κλείνουμε τα σχολεία και
τρέχουμε στα φροντιστήρια»… Και κανείς δεν θα πει πως οι διδάσκοντες είχαν ­
όπως θα έπρεπε ­ την έγκαιρη και επαρκή ενημέρωση, τώρα, όμως, καθένας
δικαιούται ν’ αμφισβητήσει αν αυτό το κενό είναι και η αιτία της άρνησής του
να λειτουργήσουν τα σχολεία. Και η αφέλεια έχει τα όριά της. Γιατί δεν είναι
δα και τόσο δύσκολο να εννοήσει κανείς ποιος θα πληρώσει «το μάρμαρο». Και ας
υποθέσουμε πως ο υπουργός Παιδείας παραιτείται ­ αυτό είναι το πρόβλημα; Ποια
αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος μπορεί να γίνει όταν η διαστροφή ­
«διάλογος ίσον μονόλογος» ­ τείνει να παγιωθεί;

Σε πόσα χρόνια τάχα ­ και εις βάρος πόσων γενεών στο μεταξύ; ­ η Παιδεία θ’
αποκτήσει ­ ακόπως! ­ περιεχόμενο;