ΔΙΑΛΟΓΟΣ Η Κοινή Αγροτική Πολιτική, το μέλλον της και τα νέα δεδομένα

Εδώ και πολλά χρόνια γίνεται έντονη προσπάθεια να περάσει το μήνυμα ότι οι
πλούσιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεισφέρουν όχι μόνο για την ανάπτυξη
αλλά και την επιβίωση των φτωχών χωρών.

Είναι γεγονός ότι αυτό αποτελεί τη μισή αλήθεια, γιατί εμείς γνωρίζουμε από
τον Πλάτωνα ότι: «Αν δουλεύουμε και παράγουμε αλλά παραμένουμε φτωχοί, πρέπει
να αναζητήσουμε τους κλέφτες».

Η συνεισφορά των πλούσιων χωρών εξακολουθεί και σήμερα να καλύπτει ένα μεγάλο
μέρος των δαπανών της μόνης κοινής πολιτικής της Ε.Ε., της αγροτικής
πολιτικής. Οι πρώτες προσπάθειες για μείωση των δαπανών αυτών ήταν η
ποσοστιαία μείωσή τους στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Με την εξέλιξη όμως αυτή
έπρεπε σιγά σιγά να μειωθούν οι ενισχύσεις και στα προϊόντα του Βορρά που
εξακολουθούν και μετά την αναθεώρηση να εισπράττουν τη μερίδα του λέοντος από
τον προϋπολογισμό, σε αντίθεση με τα προϊόντα του Νότου, ενώ ταυτόχρονα όλοι
οι πειραματισμοί για περιορισμό των δαπανών γίνονται μόνο με τα προϊόντα του
Νότου (π.χ. σταφίδα).

Οι επόμενες κινήσεις αφορούν τη μείωση των εισφορών των πλουσιότερων χωρών,
γιατί έτσι η ωφέλεια θα προέκυπτε στην πηγή, αφού θα πλήρωναν λιγότερα. Οι
εγκέφαλοι που μεθοδεύουν και προτείνουν αυτές τις λύσεις κάνουν καλά τη
δουλειά τους, γιατί εξυπηρετούν τα συμφέροντα των χωρών τους και των αφεντικών
τους. Αγνοούν όμως ότι μ’ αυτόν τον τρόπο δεν γίνεται σύγκλιση και εμείς με
την πάροδο του χρόνου θα υποψιαζόμαστε εντονότερα μήπως και βρούμε τους «κλέφτες».

Αναφέρομαι σ’ αυτή τη συλλογιστική, γιατί είναι γνωστό ότι διά μέσου του
προϋπολογισμού γίνεται ανακατανομή ενός μικρού μόνο ποσοστού του ΑΕΠ των
ευρωπαϊκών χωρών, ενώ η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη ανακατανομή γίνεται διά
μέσου των μηχανισμών της ελεύθερης αγοράς, όπως και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ενώ όμως ως χώρα έχουμε φθάσει στο σημείο, εδώ και πολλά χρόνια και παρά τους
δυσμενείς όρους ένταξης, να παίρνουμε από τον προϋπολογισμό περισσότερα απ’
όσα δίνουμε, εξακολουθούμε να είμαστε σε μειονεκτική θέση αλλά και χρεώστες,
γιατί δεν καταφέραμε να πάρουμε το μερίδιο της αγοράς που μας ανήκει και το
οποίο θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε.

Ετσι το κόστος από την έλλειψη επαρκούς βιομηχανικής παραγωγής και την
αρνητική πορεία του αγροτικού τομέα δεν ισοσκελίζεται από τις εισροές του
κοινοτικού προϋπολογισμού αλλά και τη θετική συνεισφορά του τριτογενούς τομέα
της οικονομίας και ειδικότερα του τουρισμού.

Η πρόσφατη έκθεση της Επιτροπής για τη μελλοντική χρηματοδότηση της Ε.Ε. δίνει
ανάγλυφη την εικόνα των σκέψεων αλλά και των προθέσεων για συρρίκνωση των
παροχών και μειωμένη στήριξη της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, με στόχο την
επανεθνικοποίηση των δαπανών για μια ολοκληρωμένη άσκησή της.

Ποια πρέπει να είναι όμως η στάση και θέση της χώρας μας σ’ αυτές τις λογικές
που αναπτύσσονται και οι οποίες είναι φυσικά εις βάρος μας;

Η στάση μας πρέπει να είναι αρνητική σε κάθε τέτοια εξέλιξη με επιχειρήματα
και πειθώ αλλά και με συγκρότηση των αναγκαίων συμμαχιών κατά τις
διαβουλεύσεις στα διάφορα επίπεδα. Έμφαση πρέπει να δίνεται στην απορρέουσα,
από τις παραπάνω τακτικές, υποχρέωσή μας ν’ αντισταθούμε στη λαίλαπα της
αγοράς με δικά μας μέσα, αφού αυτό δεν το πραγματοποιεί από μόνη της η Ε.Ε.,
προκειμένου να υπάρξει η σύγκλιση των οικονομιών. Εκτιμούμε ότι έχει αρχίσει
ένας τέτοιος αγώνας από την κυβέρνηση ο οποίος πρέπει να στηριχθεί από όλες
τις πλευρές αλλά και να συνεχιστεί με όλα τα νόμιμα μέσα μέχρι την επίτευξη
του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος.

Η θέση μας πρέπει να είναι ξεκάθαρη αλλά ταυτόχρονα και αρνητική σε κάθε
επανεθνικοποίηση της αγροτικής πολιτικής, γιατί έτσι αναιρείται στην πράξη η
προσπάθεια σύγκλισης των οικονομιών των χωρών της Ε.Ε.

Η σύγκλιση ως εξέλιξη πρέπει να τονιστεί με έμφαση ότι εξυπηρετεί καλύτερα τις
πλέον ανεπτυγμένες χώρες και σ’ ένα βαθμό και τη χώρα μας, εξαιτίας της
αναμενόμενης διεύρυνσης της Ε.Ε. αλλά και των εισροών για τη δημιουργία των
αναγκαίων αναπτυξιακών υποδομών.

Εκείνο όμως που πρέπει να γίνει κατανοητό από εμάς τους ίδιους, γιατί είναι
περισσότερο αναγκαίο, είναι ότι πρέπει να αξιοποιηθεί το ελληνικό δαιμόνιο, το
οποίο μπορεί να μεγαλουργήσει, αν υπάρξει ο κατάλληλος προγραμματισμός από ένα
κράτος στρατηγείο, το οποίο θα βοηθάει τον πολίτη να αναπτύξει τις
δημιουργικές του ικανότητες, με στόχο να διαθέσουμε όσο γίνεται μεγαλύτερη
ελληνική παραγωγή.

Αν σ’ ένα τέτοιο εγερτήριο είμαστε όλοι παρόντες και ενεργοί, αφού συντρέχουν
και αρκετές προϋποθέσεις, είναι σίγουρο ότι τα αποτελέσματα θα είναι θεαματικά.

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί μονόδρομο, αν πράγματι κατανοούμε τα νέα δεδομένα και
μας ενδιαφέρει το μέλλον της χώρας μας, στα πλαίσια μιας ενοποιημένης Ευρώπης,
αλλά και το καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας.

Ο Μανόλης Σοφ. Στρατάκης είναι γεωπόνος, πρώην υποδιοικητής του ΟΓΑ και
πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στον Ν. Ηρακλείου.