Επίθεση σε πολιτικούς, γονείς και καθηγητές

Δεν άφησε τίποτα όρθιο η έκρηξη Αρσένη που σημειώθηκε χθες το βράδυ σε
κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας. Σαρωτικός, σκληρός, άτεγκτος και, αν ορθώς
αντελήφθησαν οι παρευρισκόμενοι, αποφασισμένος για όλα, ο υπουργός Παιδείας
άρχισε να… κλείνει λογαριασμούς που ήταν καιρό τώρα ανοιχτοί.

ΕΞΗΓΩΝΤΑΣ ότι άλλα είχε υπόψη του να πει, όταν είχε προγραμματισθεί η
χθεσινοβραδινή εκδήλωση πριν από ενάμιση μήνα από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο,
το Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας και τον Οργανισμό Επαγγελματικής Εκπαίδευσης
και Κατάρτισης, και άλλα η συγκυρία του επέβαλε, άρχισε από στήθους τις
ευθείες και κατά μέτωπον βολές, ξεκαθαρίζοντας ότι «προτιμά να δέχεται τις
κατακραυγές των νέων σήμερα παρά την ιστορική ευθύνη να αφήσουμε άοπλα τα
παιδιά στο μέλλον».

Έτσι λοιπόν, πρώτ΄ απ΄ όλα απάντησε στα γκάλοπ, αλλά και στους πολιτικούς που
με την ευκαιρία της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης δηλώνουν, τονίζουν και
επισημαίνουν… διάφορα, ότι «είναι μεν της μόδας τα καλλιστεία στην
πολιτική», αλλά ότι θα πρέπει να αναζητήσουν γι΄ αυτά άλλο στίβο προσφορότερο
και όχι τον στίβο της εκπαίδευσης.

ΓΙΑ ΛΑΛΙΩΤΗ

Ειδικότερα δε σ’ αυτό σημείο υπογράμμισε ότι «πολιτικός δεν είναι αυτός που
μεταφέρει τις ευαισθησίες του παιδιού του», προκαλώντας τη μνήμη των
παρευρισκομένων να ανακαλέσουν πρόσφατο άρθρο του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ κ. Κ.
Λαλιώτη στον Τύπο, το οποίο κατέληγε χαρακτηριστικά με μία φράση που, όπως
επεσήμαινε ο υπουργός, του θύμιζε συνεχώς η κόρη του: «Φοβάμαι όλα αυτά που θα
γίνουν για μένα χωρίς εμένα».

Διευκρίνισε, πάντως, ο κ. Αρσένης όσον αφορά τους πολιτικούς, ότι «δεν είμαστε
όλοι ίδιοι» και αναφέρθηκε και στους πολιτικούς εκείνους που έχουν όραμα και
το παλεύουν, αφήνοντας να φανεί ξεκάθαρα πίσω από τις γραμμές η σύμπνοιά του
με τον Πρωθυπουργό κ. Κ. Σημίτη.

Ιδιαίτερα σκληρός όχι μόνο με τους συνδικαλιστές, αλλά και με τους
εκπαιδευτικούς ως σύνολο, ο κ. Αρσένης είπε λόγια που ποτέ κανένας υπουργός
Παιδείας μέχρι σήμερα δεν είχε τολμήσει να ξεστομίσει δημοσίως, παρά το
γεγονός ότι όλοι ανεξαιρέτως τα είχαν σκεφθεί: «Χάσαμε τον δάσκαλο σ΄ αυτόν
τον τόπο», είπε επί λέξει ο υπουργός για να προσθέσει αμέσως μετά ότι «στον
χώρο της εκπαίδευσης κινούνται πρόσωπα που τα βλέπουμε συνέχεια στα παράθυρα
(σ.σ.: των τηλεοράσεων), αλλά δεν εκπροσωπούν τον πραγματικό εκπαιδευτικό» και
να συνεχίσει λέγοντας την πικρή αλήθεια ότι «πολλοί δάσκαλοι έχουν ξεφύγει,
τόσοι πολλοί, που έχουν δημιουργήσει το βαρύ κλίμα που επικρατεί σήμερα».

Παραδέχθηκε ωστόσο ότι «δεν είναι όλοι έτσι», ότι «υπάρχουν και δάσκαλοι που
μπορούν να σηκωθούν και να μιλήσουν και να τολμήσουν» και ότι «μ΄ αυτούς
μπορούμε να προχωρήσουμε».

ΕΥΘΥΝΕΣ

Οι πολύ βαριές κουβέντες όμως δεν είχαν έρθει ακόμη. Τους γονείς ο κ. Αρσένης
τούς είχε αφήσει για το τέλος. Μεγάλη ευθύνη έριξε στους ώμους τους: «Δεν
μπορεί ­ τους είπε ­ να χρησιμεύσει γι΄ αυτούς ως άλλοθι το διατιθέμενο για το
φροντιστήριο χρηματικό ποσόν. Οι γονείς πρέπει να είναι δίπλα στα παιδιά τους».

Και αν το πρώτο που ήρθε στα χείλη των παρευρισκομένων ήταν «μα, τι άλλο
δηλαδή να κάνουν οι άνθρωποι;», ο κ. Αρσένης είχε έτοιμη την απάντηση-πρόταση:
«Οι γονείς πρέπει να δραστηριοποιηθούν, να ενεργοποιηθούν στις επιτροπές και
στους συλλόγους γονέων που έχουν εκχωρηθεί σε… γονείς-επαγγελματίες».

«Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για τα παιδιά ­ είπε ξεκάθαρα ο κ. Αρσένης. Το να
αγαπάμε τα παιδιά, δεν σημαίνει ότι πρέπει να τους χαϊδεύουμε τ΄ αυτιά».
«Οφείλουμε όμως», κατέληξε ο υπουργός, «να ζητήσουμε συγγνώμη απ΄ αυτά τα
παιδιά για το επίπεδο αγραμματοσύνης, στο οποίο τα έχουμε φέρει».

Αυτή η τελευταία κουβέντα ήρθε να συμπληρώσει μια ολόκληρη
ψυχολογικο-κοινωνική ανάλυση, που έκανε ουσιαστικά ο κ. Αρσένης καλώντας όλους
τους ενηλίκους να πάρουν το μερίδιο της ευθύνη που τους αναλογεί, εξηγώντας
ότι τα βιβλία που λείπουν, οι διπλοβάρδιες των σχολείων, οι ελλείψεις
καθηγητών δεν είναι παρά τα συμπτώματα του νοσούντος οργανισμού που όλοι
αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε ευθέως: «Ο μαθητής δεν ξέρει γιατί είναι
μαθητής, ο καθηγητής δεν ξέρει γιατί είναι καθηγητής και ο γονιός δεν ξέρει τι
ζητάει από τον εαυτό του, από το παιδί του, από τον καθηγητή».

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

«Είπαμε χίλια ψέματα, που λέει και το τραγούδι ­ είπε ο κ. Αρσένης ­ ας πούμε
και μια αλήθεια. Κι αυτή η αλήθεια είναι ο φόβος.

Ο φόβος τού να πάμε κόντρα στην ιδεολογία του καταναλωτισμού, του βολέματος
και της ήσσονος προσπάθειας».

«Δεν θέλω και αυτή η γενιά να πάει χαμένη», είπε ορθά-κοφτά ο κ. Αρσένης και
σήμανε γενικό προσκλητήριο για ένα νέο ξεκίνημα. Γιατί, όπως είπε, δεν
συμφωνεί με την άποψη ότι περνάμε κρίση στην Παιδεία, «απλώς προοδεύουμε αλλά
ελληνικά, αεί διαμαρτυρόμενοι, γιατί είναι αλήθεια ότι έχουμε ανελαστικές
συνήθειες, αλλά άλλο τόσο αλήθεια είναι ότι όταν θέλουμε η προσαρμογή είναι
ταχύτατη και αποτελεσματικότατη».

Κάλεσμα για ένα μεγάλο όχι «στη λογική του στρουθοκαμηλισμού και του
μιθριδατισμένου πολίτη που λειτουργεί αδιάφορα», ήταν το φινάλε του Γεράσιμου
Αρσένη, ο οποίος κατάφερε να αιφνιδιάσει όλους όσους περίμεναν ότι θα
«ξανάπαιζε τη γνωστή κασέτα για το πόσο φιλική προς τον μαθητή είναι η
εκπαιδευτική μεταρρύθμιση».

Αν μη τι άλλο χθες το βράδυ ο υπουργός Παιδείας πάτησε… κάλους με όλο του το
βάρος, ελπίζοντας προφανώς να λειτουργήσουν τα κοινωνικά αντανακλαστικά. Και
αφήνοντας αναπάντητο το ερώτημα: Θα επιχειρήσει τελική έφοδο ή ηρωική έξοδο;