Το χαμόγελο και το δάκρυ της Λιούμπας

Είχε όρθια ­ «καρφάκια» ­ τα μελαχρινά μαλλιά της η Λιούμπα κι άφηνε να
πέφτουν στα πλάγια δυο μελιά τουφάκια. Τους έβαζε πολλά μικρά κοκαλάκια και
ζελέ, πολύ ζελέ. Φορούσε στενά και κολλητά μπλουζάκια, που άφηναν ελεύθερο τον
αφαλό μ’ εκείνο το περίεργο τατουάζ, που τώρα βρίσκει την ερμηνεία του και
στις φίλες της φαντάζει πια σύμβολο, μήνυμα: «Alone».

«ΤΙ ΣΟΥ αρέσει σ’ αυτό Λιούμπα;», τη ρώτησε μια μέρα η Ελένη. «Μου αρέσει»,
της απάντησε με νόημα, «με αντιπροσωπεύει». Και της χάρισε ένα από εκείνα τα
χαμόγελα που μόνο εκείνη ήξερε να χαρίζει.

Το χαμόγελο της Λιούμπας, αυτό κι αν ήταν μοναδικό. Έμοιαζε αταξίδευτο ακόμα
σκαρί, που ‘ταν δεμένο στο μουράγιο μα αδημονούσε, διψούσε να ξανοιχτεί στους
ορίζοντες της ζωής. Τίποτα δεν ήταν αρκετό για τη Λιούμπα. Τίποτα δεν την
ξεδιψούσε και τίποτα δεν ικανοποιούσε την ανάγκη της να γνωρίσει και να
αναγνωρίσει τον κόσμο. Δεν διέφερε και πολύ η μικρή, που δεν πρόλαβε να ζήσει
την εφηβεία της, από τις συνομήλικές της. Όχι, σε τίποτα δεν διέφερε από τη
17χρονη Ελένη που τη θρηνεί κι άρχισε ήδη να την αναπολεί, από τη 15χρονη
Γεωργία που θόλωσαν τα γαλανά της μάτια και «στένεψαν» από τα δάκρυα, από τη
16χρονη Ευτυχία που όλη νύχτα δεν κοιμήθηκε και αδυνατεί να το χωνέψει.

Στη γειτονιά γνωρίστηκαν, την περασμένη άνοιξη, στο καφέ «Νότος» του Χολαργού
­ σ’ αυτό το τραπέζι όπου τώρα πίνουμε αχνιστό καφέ και εκείνες μου
«γνωρίζουνε» τη Λιούμπα. Τη Λιούμπα τους, που χάσανε…

ΦΙΛΗ ΚΑΡΔΙΑΣ

Η Ελένη: «Με συγκινούσε πάντα αυτό το κορίτσι. Ό,τι έλεγε ήταν βαθιά τρυφερό, με άγγιζε»..Η Γεωργία: «Να κοιμάται το παιδί σου και να το στραγγαλίζεις επειδή αργούσε τα βράδια;».Η Ευτυχία: «Από τα χέρια της μάνας της; Πάει πολύ, δεν το αντέχω».

Δεν μένουν στην ίδια γειτονιά οι τρεις φίλες ούτε πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο.
Η Λιούμπα υπήρξε φίλη επιλογής, φίλη καρδιάς ­ από τα κοινά τους στέκια. Την
πρώτη φορά που την είδαν, πήγε εκείνη στον «Νότο», ήξερε κάποια παιδιά από την
παρέα και κάθησε μαζί τους, σαν να τις ήξερε χρόνια: «Με εντυπωσίασε φοβερά.
Χαμογέλασε κι ήταν σαν να χαμογελούσε ολόκληρος ο κόσμος. Δεν είχα
ξαναγνωρίσει πιο πρόσχαρο άνθρωπο. Ήταν μαγικό να είσαι μαζί της», θυμάται η Ελένη.

Η Λιούμπα ακτινοβολούσε τόσο, που μάγευε τους ανθρώπους ή τους… απομάκρυνε.
Είχε να δώσει περισσότερα απ’ όσα η «επιμελώς ατημέλητη» εμφάνισή της έδειχνε.
Είχε έναν «αναρχικό» αέρα ­ ελευθερίας, άνεσης, κοινωνικότητας. Ήταν ένας
διψασμένος άνθρωπος, που δεν χωρούσε σε περιτυλίγματα και καθώς πρέπει
ενδείξεις. Ένα κορίτσι που δεν μπορούσες να το καλουπώσεις ούτε να το
μετρήσεις με σταθερές παραμέτρους και δεδομένα.

«ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΛΙΟΥΜΠΑ;»

Μικρόσωμη, καλλίγραμμη, σαγηνευτική. Ένα παιδί, που άλλοτε έβγαζε μιαν
απίστευτη παιδικότητα κι άλλοτε μιαν ωριμότητα που ξάφνιαζε. Είχε πάντα έναν
καλό λόγο για όλους. Μια παρηγοριά για κάθε πλήγωμα. Έδινε και την ψυχή της,
λέει η Ευτυχία, «αρκεί να της το ζητούσες με καλό τρόπο».

Κλαίει τώρα η Ευτυχία Εμμανουηλίδου. Δεκάξι χρόνων και να ‘χεις χάσει μια φίλη
«από τα χέρια της μάνας της, πάει πολύ, δεν το αντέχω». Συναντήθηκαν οι δυο
τους, την περασμένη Πέμπτη. Ύστερα και την Παρασκευή: «Θα έρθω στο “Λα
Μπαμπίνια” την Κυριακή το βράδυ», της υποσχέθηκε η Λιούμπα. «Αν συμβεί κάτι
και δεν έρθω, θα σου τηλεφωνήσω τη Δευτέρα, να βρεθούμε, να τα πούμε». Δεν
πήγε στο «Λα Μπαμπίνια» η Λιούμπα την Κυριακή. Ούτε της τηλεφώνησε τη Δευτέρα.
Ήταν στο σπίτι μιας φίλης της η Ευτυχία, όταν της τηλεφώνησε η μητέρα της.
«Γύρνα σε παρακαλώ στο σπίτι», της είπε. Πήγε ανύποπτη. «Ξέρεις κάποια
Λιούμπα;», τη ρώτησε η μητέρα της. «Α, πήρε τηλέφωνο;», απάντησε η ανυποψίαστη
Ευτυχία, «σου είπε αν θα ξαναπάρει;». Η μητέρα της σώπασε κι ύστερα από λίγο
τη φώναξε να δει κάτι στην τηλεόραση. Ένας δυνατός πόνος την τράνταξε. Στην
οθόνη έδειχναν τη Λιούμπα. Και δεν χαμογελούσε… Σε κάποιο μικρό διάλειμμα
ύπνου, το βράδυ της Δευτέρας, «πήγε» η Λιούμπα κοντά στην ταραγμένη Ευτυχία.
«Συγγνώμη», της είπε, «δεν ήρθα στο “Μπαμπίνια” ούτε σου τηλεφώνησα, όμως
ξέρεις τον λόγο. Όλοι ξέρετε τον λόγο…».

Κρατάει σαν φυλαχτό το όνειρο που είδε η Ευτυχία, αλλά αγνοεί τον πραγματικό
λόγο της απουσίας της φίλης της. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει ένα ανεξήγητο
φονικό. «Να κοιμάται το παιδί σου και να το στραγγαλίζεις;», αναρωτιέται η
15χρονη Γεωργία Λούκα. «Επειδή ήταν ατίθασο και αργούσε τα βράδια; Ε, τότε να
σκοτώσουν κι εμάς οι γονείς μας. Όλες μας αργούμε κάποια βράδια…».

«ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ ΑΥΤΟ»

Θεόρατα τα ερωτήματα γι’ αυτές τις μικρές του εφηβικού κόσμου που ‘χουν
«ταλέντο» στα αισθήματα. Διαψεύδουν όσους τολμούν να ισχυρίζονται ότι «η νέα
γενιά είναι μια κενή γενιά, που τίποτα δεν έχει να δώσει» η Ελένη, η Ευτυχία,
η Γεωργία. Παιδί αυτής της γενιάς ήταν και η Λιούμπα, που αμφισβητούσε τις
αξίες των μεγάλων, αλλά αμφισβήτησε την ίδια της την ύπαρξη η μάνα της. Οι
πληροφορίες που τόσον καιρό συγκέντρωναν, αλλά τώρα επεξεργάζονται οι τρεις
φίλες δεν είναι θολές και συγκεχυμένες. Η Λιούμπα είχε προβλήματα με τη μητέρα
της. Αλλά όσο ανοιχτή και πρόσχαρη ήταν με τον περιβάλλοντα κόσμο τόσο κλειστή
και «εσώτερη» με τα οικογενειακά της. Ήταν φορές που μια πικρία διαχεόταν από
το βλέμμα της κι άλλες που δάκρυα το θάμπωναν. Αλλά ακόμη και τότε λόγο κακό
δεν ξεστόμιζε. Αγαπούσε τη μητέρα της.

Πολύ περισσότερο τον πατέρα της. Μιλούσε συχνότερα για εκείνον, του ‘δειχνε
μια λατρεία. Και θύμωνε, πληγωνόταν κάθε φορά που η μητέρα της τον έβριζε…
«Δεν το αντέχω αυτό», τους έλεγε. Κι ύστερα έκλεινε τη χαραμάδα, δεν τις άφηνε
να δουν περισσότερα.

Πουθενά δεν συγκρούονται οι αφηγήσεις. Διαφορετικές οι εμπειρίες και τα
βιώματα, αλλά παντού η ίδια ζεστασιά. Πήρε δύο φορές αποβολή από το Γ’
Γυμνάσιο Χολαργού η Λιούμπα. Την πρώτη γιατί είχε «καρφιά» τα μαλλιά της. Τη
δεύτερη γιατί τσακώθηκε με έναν καθηγητή. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι την
«πείραξε». Κάποιοι άλλοι ότι την έπιασε «να καπνίζει τσιγαριλίκι». Οι φίλες
της διαψεύδουν κατηγορηματικά τη δεύτερη, «επίσημη» εκδοχή.

Από το δημόσιο Γυμνάσιο βρέθηκε πρόσφατα σε ιδιωτικό της περιοχής, στο
«Αριστοτέλειο». Αλλά κι εκεί δεν ρίζωσε. «Δεν κόλλησε, είχε προβλήματα
προσαρμογής». Έβγαινε πολύ, είναι αλήθεια, η Λιούμπα. Και είχε και πολλές
παρέες: «Όλους τους γνώριζε, με όλους μιλούσε, σε όλους χαμογελούσε κι όσοι
γύρευαν κάτι περισσότερο έλεγαν ότι είχαν κερδίσει όσα τελικά δεν έδινε.
Έβγαζαν βρώμα για τη Λιούμπα. Αλλά ήταν ψέματα…». Είναι κατηγορηματική η
Ελένη. Κανέναν κακό δρόμο ή έστω μονοπάτι δεν είχε πάρει η Λιούμπα. Ήταν
ερωτευμένη με ένα αγόρι «που δεν ήταν γόης, μου ‘δειξε τη φωτογραφία του,
αλλά, όπως εκείνη είπε, είχε περιεχόμενο. Έκανε όνειρα γι’ αυτό το αγόρι, αλλά
ούτε που τολμούσε να του το πει…».

«ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΩ…»

Όταν η Ελένη τής είπε «μα, τι ωραίο μπλουζάκι φοράς», η Λιούμπα προσφέρθηκε να
πάνε σπίτι να φορέσει κάτι άλλο και να της το χαρίσει. Κι όταν «ζήλεψε» το
πολύχρωμο τσαντάκι της, η Λιούμπα την αφόπλισε λέγοντας ότι μόνη της το είχε
ράψει και «θα έραβε ένα ίδιο και απαράλλαχτο για μένα. Αλλά δεν πρόλαβε… Με
συγκινούσε πάντα αυτό το κορίτσι. Ό,τι έλεγε, ήταν βαθιά τρυφερό και με άγγιζε…».

Πήγαιναν συχνά στις κούνιες, στην πλατεία. Μοιράζονταν τις διπλανές θέσεις,
«κουνιόμασταν και μιλούσαμε. Είχε πολύ μικρό νούμερο παπούτσι, 35, κι όλο
αστειευόταν με το μέγεθος των ποδιών της: “Βρίσκω αθλητικά παπούτσια μόνο
στα… παιδικά”, έλεγε και ξεκαρδιζόταν. Ήταν απόλαυση να είσαι με τη Λιούμπα.
Ήταν ένα πλάσμα έξω καρδιά…».

Και μέσα προβλήματα. Κάποιες φορές που την περίμενε κάτω από το σπίτι της,
ανέβαινε γελαστή και κατέβαινε κλαμένη. «Πάλι τα ίδια», έλεγε, «πάλι τα ίδια.
Πρέπει να φύγω από το σπίτι»…

Της ήταν αδύνατο να σταθεί ώρα πολύ στο σπίτι. Μάλωναν διαρκώς με τη μητέρα
της. Είχε το αντιστάθμισμα της αγάπης του ετεροθαλούς αδελφού της, αλλά
φαίνεται δεν ήταν αρκετό.

Η Λιούμπα ονειρευόταν όσα δεν είχε. Και προσπαθούσε να τα αποκτήσει,
κερδίζοντας πόντους έξω από την οικογένειά της.

Ανάμεσα στα παιδιά της ηλικίας της, αλλά και στα μεγαλύτερα, έβρισκε αυτό που
της έλειπε: ασφάλεια και αποδοχή. Της άρεσε που ήταν περιζήτητη στις παρέες
των αγοριών, αλλά δεν το έπαιζε σπουδαία.

Λάτρευε να συνδιαλέγεται με τους ανθρώπους, να αναγνωρίζει και να
αναγνωρίζεται. Και όταν κάποιος πείραζε άσχημα κάποια φίλη της, γινόταν θηρίο
ανήμερο να τον κατασπαράξει… Ήταν κορίτσι της θυσίας η Λιούμπα. Και της προσφοράς.

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ

«Μα, πώς γίνεται και δεν χτύπησε εκείνη τη στιγμή ένα τηλέφωνο, κάποιος την
πόρτα, κάτι να γίνει και να αφυπνίσει τη μάνα;». Δεν υπάρχει απάντηση στο
αγωνιώδες ερώτημα της Γεωργίας. Όπως δεν υπήρχε και πρόβλεψη. Αυτό που έγινε,
μοιάζει «αφύσικο και τερατώδες» για τα τρία κορίτσια. Αυτά τα Χριστούγεννα θα
‘χουν ένα βαρύ πένθος. Τα δωράκια που αγόραζε γι’ αυτές η Λιούμπα και όσα
εκείνες είχαν διαλέξει δεν θα τα ανταλλάξουν.

Παράτησαν τα μαθήματα, δεν πήγαν στη (χθεσινή) πορεία των μαθητών στο κέντρο
της Αθήνας και ξεροστάλιασαν μέσα στο κρύο, έξω από το σπίτι της Λιούμπας,
μήπως και μπορέσουν μέσα να τρυπώσουν, «κάτι δικό της να πάρουμε, ένα μικρό
ενθύμιο από τα πράγματά της, αλλά μοιάζει αδύνατον…».

Σήμερα θα την αποχαιρετήσουν. Τραγουδώντας τους στίχους (του Παύλου
Σιδηρόπουλου) που εκείνη λάτρευε: «Σου γράφω έτσι, από ανάγκη, η ώρα πέντε το
πρωί, το μόνο που ‘χει μείνει όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ…». Γιατί κι
εκείνες, όπως και η Λιούμπα, δεν αρέσκονται «στα λόγια τα θεατρικά». Και μες
στην εικόνα του μυαλού τους παραμένουν «χάρτινα είδωλα νεκρά».

Η Λιούμπα ήταν ένα κορίτσι με εσωτερική και εξωτερική κομψότητα. Ένα παιδί που
έψαχνε τις απολήξεις του στον παρόντα κόσμο.

Και τις έχασε «πνιγμένη» από το μαύρο κασκόλ που αγαπούσε με τις μοβ
ανταύγειες και τα χρυσά κρόσσια…

ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ της ένοχης σιωπής προτίμησε χθες η 42χρονη Βαλεντίνα Σιαμάνη, η
οποία οδηγήθηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών της Αθήνας. Είχε φτάσει η ώρα να
ανοίξει ο κύκλος της τιμωρίας για το έγκλημά της. Οι συνέπειες της πράξης της,
δεδομένες. Όχι μόνον όσον αφορά την ποινική απαξία τους, αλλά και την ηθική
βαρύτητά τους.

Ο εισαγγελέας Πρωτοδικών κ. Ιωάννης Σακελάκος, αφού μελέτησε την προανακριτική
δικογραφία απήγγειλε εις βάρος της 42χρονης μητέρας δύο βαρύτατες κατηγορίες:
ανθρωποκτονία από πρόθεση και απόπειρα ανθρωποκτονίας. Δύο κακουργήματα με
θύματα τα ίδια της τα παιδιά.

Η γυναίκα που έφερε στον κόσμο τα παιδιά, αφαίρεσε τη ζωή της 15χρονης κόρης
της Λιούμπα και προσπάθησε να αφαιρέσει τη ζωή του πρωτότοκου γιου της,
Σεργκέι. Όση ώρα η κατηγορούμενη μητέρα άκουγε το «κατηγορώ» του εισαγγελικού
λειτουργού, δεν κατάφερε να αρθρώσει ούτε μία λέξη. Τι λόγια θα μπορούσε,
άραγε, να βρει για να υπερασπίσει τον εαυτό της;

Μόνη της η 42χρονη Βαλεντίνα Σιαμάνη, χωρίς την παρουσία δικηγόρου και χωρίς
κάποιον δικό της άνθρωπο, οδηγήθηκε στα δικαστήρια. Εκεί βρέθηκε αντιμέτωπη με
τις τηλεοπτικές κάμερες και τους φωτογράφους. Και όταν ρωτήθηκε κάτω από ποιες
συνθήκες έφτασε στο σημείο να σκοτώσει την κόρη της, εκείνη προτίμησε την σιωπή.

Σε κρίσιμα ερωτήματα, πάντως, θα κληθεί να απαντήσει η 42χρονη γυναίκα αύριο
το πρωί, όταν θα περάσει την πόρτα του γραφείου της 7ης Τακτικής Ανακρίτριας
κ. Βασιλομανωλάκη για να απολογηθεί.

Ο σπιτονοικοκύρης της οικογένειας Σιαμάνη, Ανδρέας Κουτρουμπέλης

ΕΝΑ απύθμενο κενό χώριζε τη Λιούμπα από τη Ρωσίδα μητέρα της, τη Βαλεντίνα. Τα
όνειρα της μάνας είχαν ήδη διαψευσθεί. Το πτυχίο της ­ χημικός μηχανικός ­ δεν
την ωφέλησε στην Ελλάδα. Ο μισθός που της προσφέρθηκε έναντι του πτυχίου της
ήταν ισχνότατος, δεν μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειας.
Προτίμησε να ασχοληθεί με τη μοδιστρική, κάτι που έκανε πολύ καλά, αλλά το
έφερε βαρέως. Στο σπίτι της οδού Π. Βουτσινά 69 μετακόμισαν πριν από έξι
χρόνια. Ο πρώτος χρόνος ήταν υποφερτός. Μετά άρχισαν ομηρικοί καυγάδες της
Βαλεντίνας με τον δεύτερο σύζυγό της, τον Αλέξανδρο Σιαμάνη. «Ήταν άνθρωποι
διαφορετικής νοοτροπίας. Εκείνη, μια στημένη, νοικοκυρεμένη γυναίκα. Εκείνος,
ζωγράφος στο επάγγελμα, ήθελε τις ανάσες του, τον χώρο του, να μπορεί να
ζωγραφίζει. Ζητούσαν διαφορετικά πράγματα από την ζωή, δεν τα βρήκαν και
χώρισαν». Με μετρημένα λόγια ο κ. Ανδρέας Κουτρουμπέλης, σπιτονοικοκύρης του
διαμερίσματος όπου ζούσε η οικογένεια, «φωτογραφίζει» το ζευγάρι. Το τελευταίο
διάστημα, η Βαλεντίνα ήταν περισσότερο από ποτέ σιωπηλή και μόνη. Δεν είχε
πολλά-πολλά με τους γειτόνους και έδειχνε δυστυχισμένη. Είχε προσωπικά
προβλήματα «αλλά και προβλήματα με το κοριτσάκι. Έτρεφε όνειρα για εκείνη, μα
η μικρή δεν τα πήγαινε καλά με το σχολείο. Θα πρέπει να της σάλεψαν τα λογικά
για να κάνει αυτό που έκανε, δεν εξηγείται διαφορετικά, δεν το χωράει ο νους μου…».

Κανενός ο νους δεν το χωράει. Ούτε του 20χρονου Σεργκέι ­ παρ’ ολίγον δεύτερου
θύματος ­ που ήταν έτοιμος να ορμήσει και να κατασπαράξει τους δημοσιογράφους
και τα συνεργεία, που είχαν κατασκηνώσει από τα… ξημερώματα έξω από το σπίτι
του πατριού του. Ούτε του πατέρα της Λιούμπας, του Αλέξανδρου Σιαμάνη, που
παρέμεινε ώρες κλεισμένος στο διαμέρισμα της οδού Ξανθίππου 61. Λίγα τετράγωνα
μακρύτερα από το σπίτι όπου η πρώην γυναίκα του στραγγάλισε τη μονάκριβή του
κόρη. Αυτό το σενάριο ζωής ήταν από τα σκληρότερα…