ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κυριακάτικος περίπατος

ΜΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ βόλτα έκανα πάλι στην περιοχή της Αθήνας που αγαπώ. Σκόπιμα
περιπλανήθηκα στην Αιόλου, την Αθηνάς, την Αδριανού, την Πανδρόσου.

Είναι κάτι Κυριακές που μ’ αρέσει να περπατάω ανάμεσα σε νεοκλασικά κτίρια,
υπαίθρια καφενεία, πρόχειρα στημένους πάγκους με ευτελή δώρα και ενθύμια.

Σαν να συναντάω κάτι που μου ‘χει λείψει. Σαν να πηγαίνω εκεί, για να
συγκρατήσω τον καιρό.

Σ’ αυτούς τους περιπάτους κατασταλάζει μέσα μου μια ηρεμία, που την απολαμβάνω
και μετά, για πολλή ώρα.

Ανεβαίνω τη Διοσκούρων, περνάω στη Θόλου, κατεβαίνω την Πρυτανείου, συναντώ τη
Θεωρίας, κατευθύνομαι στην Κυδαθηναίων, για να βγω στην Κόδρου.

Μοναστηράκι, Πλάκα, Θησείο, Κεραμεικός. Είναι συστηματική η προτίμησή μου σ’
αυτά τα μέρη.

Και ξαφνικά, πλανόδιοι μουσικοί βύθισαν τους δρόμους στη νοσταλγία ενός
ανθρώπινου κόσμου.

Επέστρεψα σπίτι εξουθενωμένη.

Πώς πέρασε η ώρα!

Και τα χρόνια περνούν με διαβολική ταχύτητα.

Και δυστυχώς, τον περισσότερο καιρό μου τον περνάω σε κλειστούς χώρους. Όμως,
είμαι πολύ φιλόδοξη για να αρκεστώ μονάχα σ’ ένα πεπρωμένο.

Κι έτσι, δεν μ’ ένοιαζε η κούραση, η περασμένη ώρα, το ματαιωμένο ραντεβού, η
ενοχή της εποχής μου κι άλλες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Γιατί είχα δει σ’ αυτή τη βόλτα έναν εξομολογητικό ουρανό κι ένιωσα, για μια
στιγμή, ότι θα μπορούσα ν’ αντιμετωπίσω το άπειρο.