[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΣΤΟ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ πνεύμα των ημερών είχαμε χθες δύο απεργίες εργαζομένων… σε
μία συσκευασία. Πανεργατική απεργία με δύο διαφορετικές συγκεντρώσεις, με
διαφορετικά αιτήματα, με διαφορετικά πανό και διαδηλωτές. Η μεν συγκέντρωση
της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ στα Προπύλαια ούτε καν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί
συγκέντρωση, αφού απουσίαζαν ακόμη και οι συνδικαλιστές (!), ενώ η διαδήλωση
των συνδικαλιστών που πρόσκεινται στο ΚΚΕ ήταν μεν αξιοπρεπής και μαχητική,
αλλά δεν είχε καμία σχέση με παρόμοιες κινητοποιήσεις του παρελθόντος. Τα
προσχήματα ήρθαν και έσωσαν οι μαθητές.

Στην εικόνα αυτή έρχονται να προστεθούν και τα χαμηλά ποσοστά συμμετοχής στην
απεργία κυρίως στον χώρο των ΔΕΚΟ και των τραπεζών, αφού πλέον ο ιδιωτικός
τομέας δεν απεργεί. Αν δεν γίνονταν οι στάσεις εργασίας στα μπλε λεωφορεία,
στα πράσινα, στον ηλεκτρικό, στα τρένα και στην Ολυμπιακή, σίγουρα ελάχιστοι
θα είχαν καταλάβει ότι έχουμε απεργία, και μάλιστα πανεργατική.

Τα τελευταία χρόνια είναι πλέον γεγονός η μείωση των απεργιών, αλλά και η μη
συμμετοχή των εργαζομένων στα συνδικάτα. Το φαινόμενο αυτό αναμένεται να γίνει
ιδιαίτερα έντονο το επόμενο διάστημα, μετά τη σοβαρή κρίση που διέρχεται η
ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος στη χώρα μας. Μια ηγεσία η οποία αδυνατεί
να συλλάβει τα μηνύματα των καιρών, τις προτιμήσεις των εργαζομένων, το νέο
οικονομικό και εργασιακό περιβάλλον.

Οι συνδικαλιστές εξακολουθούν να παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μικροπολιτικές
και συντεχνιακές αντιλήψεις. Ο κομματικός συνδικαλισμός θριαμβεύει όταν τα
προβλήματα των μισθωτών συνεχώς οξύνονται και εν όψει της ένταξης της χώρας
μας στην ΟΝΕ. Οι εργαζόμενοι άρχισαν να απομονώνουν τους συνδικαλιστές, να
δυσφορούν με την τακτική τους, να τους θεωρούν… υποψήφιους βουλευτές ή
δημάρχους, να αγνοούν σε πολλές περιπτώσεις την παρουσία τους.

Η απογοήτευση των εργαζομένων για τη δράση των συνδικάτων, αλλά και για τις
αντιλήψεις των συνδικαλιστών, είναι πέρα ώς πέρα δίκαιη. Και φάνηκε και στη
χθεσινή απεργία.