ΠΡΟΣΩΠΑ Το πιο προσωπικό της τραύμα

Η Ουώρις Ντάιρι, τοπ μόντελ και πρέσβειρα του ΟΗΕ κατά της γυναικείας
περιτομής, έχει μια δύσκολη αποστολή: να μιλάει στον κόσμο για το προσωπικό
της τραύμα.

Ουώρις Ντάιρι. Τοπ μόντελ και πρέσβειρα του ΟΗΕ κατά της γυναικείας περιτομής

Η ΟΥΩΡΙΣ γεννήθηκε στην έρημο της Σομαλίας πριν από 29 χρόνια, ένα από τα 12
παιδιά μιας νομαδικής οικογένειας. Σε ηλικία πέντε ετών υποβλήθηκε σε
κλειτοριδεκτομή. «Έχεις κακά πράγματα ανάμεσα στα πόδια σου και πρέπει να τα
κόψουμε», της είπαν οι γονείς της και μία «ειδικός» της αφαίρεσε χωρίς
αναισθητικό και μ’ ένα βρώμικο ξυράφι τα εξωτερικά γεννητικά της όργανα και
της έραψε το αιδοίο. Δραπέτευσε από το σπίτι της 13 ετών, όταν ο πατέρας της
θέλησε να την παντρέψει μ’ έναν εξηντάρη παίρνοντας σε αντάλλαγμα πέντε
καμήλες. Έφθασε στο Λονδίνο και εργάσθηκε ως υπηρέτρια και καθαρίστρια, ώσπου
την ανακάλυψε ένας φωτογράφος.

Στον κόσμο της μόδας έκανε μια εξαιρετικά επιτυχημένη σταδιοδρομία, χωρίς όμως
να ξεχάσει το παρελθόν της. Και τώρα άφησε την πασαρέλα για να αφιερωθεί
πλήρως στον αγώνα του ΟΗΕ κατά της γυναικείας περιτομής. Αυτή η απάνθρωπη
επέμβαση γίνεται κάθε χρόνο σε περισσότερα από δύο εκατομμύρια κορίτσια,
κυρίως στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, αλλά και σε οικογένειες μεταναστών
στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Ακρωτηριαζόμενα κάτω από φρικτές συνθήκες, πολλά από
τα κορίτσια αυτά θα πεθάνουν από μόλυνση ή αιμορραγία. Όλα τους θα στερηθούν
για πάντα την ερωτική ηδονή και θα υποφέρουν όταν έχουν περίοδο, όταν κάνουν
έρωτα, όταν γεννούν. Έθιμο ηλικίας τεσσάρων χιλιάδων ετών, η κλειτοριδεκτομή
επιβλήθηκε από τους άνδρες για να ελέγχουν πλήρως τις γυναίκες και να είναι
σίγουροι ότι νυμφεύονται παρθένα. Σήμερα οι γυναίκες την αποδέχονται για τις
κόρες τους, φοβούμενες μήπως διαφορετικά δεν μπορέσουν να παντρευτούν.

Η Ουώρις κρατούσε για χρόνια μυστικό αυτό που της είχε συμβεί. Στην Αφρική η
κλειτοριδεκτομή είναι ταμπού και το νεαρό κορίτσι νόμιζε ότι την υφίστανται
όλες οι γυναίκες. Στο Λονδίνο έμαθε όμως την αλήθεια και, όταν έγινε μανεκέν,
αποφάσισε να σπάσει τον νόμο της σιωπής: «Για μένα ήταν πολύ αργά. Αλλά για
τις άλλες… Έπρεπε κάποιος να μιλήσει. Έδωσα μια συνέντευξη και τότε μόνο
συνειδητοποίησα τι έκανα: αποκάλυπτα στον κόσμο το πιο προσωπικό μου
τραύμα…». Σήμερα, έχει βάλει σκοπό της να συμβάλει στην παγκόσμια απαγόρευση
αυτού του τελετουργικού ακρωτηριασμού μιλώντας για το προσωπικό της τραύμα:
«Ελπίζω ότι θα έρθει μια μέρα που ο ακρωτηριασμός των γυναικών θα
απαγορευτεί», τονίζει. «Που τα μικρά κορίτσια δεν θα υφίστανται αυτό το
μαρτύριο και θα είναι ελεύθερα πλάσματα. Τότε όλοι πλέον θα έχουν καταλάβει
ότι η πίστη των γυναικών δεν κερδίζεται με βάρβαρα τελετουργικά, αλλά με την
εμπιστοσύνη και την αγάπη».