Βομβαρδίζουν τους πιτσιρικάδες με διαφημίσεις κινουμένων σχεδίων

ΕΜΕΙΝΑ με το στόμα ανοιχτό όταν πριν από λίγες μέρες περπατώντας σε κεντρικό
δρόμο της Ουάσιγκτον αντίκρυσα μια διαφημιστική αφίσα που κάλυπτε μία από τις
πλευρές ενός επταώροφου κτιρίου. Έδειχνε μια θεόρατη πράσινη κάμπια ­
πρωταγωνίστρια, αν κατάλαβα καλά, μιας νέας ταινίας κινουμένων σχεδίων που
προβάλλεται εν όψει Χριστουγέννων στις κινηματογραφικές αίθουσες της πόλης.

Αν εγώ εντυπωσιάστηκα με το θέαμα, καταλαβαίνετε τι έπαθαν τα μικρά παιδιά που
περπατούσαν στον ίδιο δρόμο με εμένα, αφού για να μπορέσουν να δουν ολόκληρη
την κάμπια-γίγα, έπρεπε να κοιτάξουν στον… ουρανό.

Δεν είναι όμως μόνη η αφίσα. Πολλά λεωφορεία στην Ουάσιγκτον έχουν στο πίσω
μέρος τους ζωγραφισμένο ένα τεράστιο μυρμήγκι, ενώ όλα τα φαστφουντάδικα της
πόλης δίνουν δώρο μαζί με ένα παιδικό γεύμα και κάποιο πλαστικό έντομο ή ένα
πλαστικό ποντίκι ­ ήρωα άλλης ταινίας κινουμένων σχεδίων που βγαίνει αυτές τις
μέρες στους κινηματογράφους.

Ακόμη και οι εταιρείες που κατασκευάζουν προϊόντα τα οποία δεν απευθύνονται
στα παιδιά, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τη διαφημιστική αυτή φρενίτιδα και
προσφέρουν, π.χ. με ένα κιλό κρέας, τη δυνατότητα συμμετοχής σε μία κλήρωση
για εισιτήρια ταινιών κινουμένων σχεδίων ή αμπαλάρουν τα προϊόντα τους με
κάποιο πολυδιαφημισμένο «καρτούν» της εποχής. Για όσα παιδιά δεν προσέξουν το
πανίσχυρο μήνυμα της απίστευτης αυτής διαφημιστικής υστερίας, υπάρχει πάντα η
τηλεόραση. Η οποία βομβαρδίζει νυχθημερόν τους πιτσιρικάδες με τόσες
διαφημίσεις, που αποκλείεται να υπάρξει έστω και ένα παιδί στην πόλη αυτή που
να μην ζητήσει να δει τις νέες ταινίες και να αγοράσει ένα σχετικό μ’ αυτές παιχνίδι…

Η ιστορία, βεβαίως, τελειώνει με τους γονείς. Η πλειονότητα των οποίων νιώθει
αναγκασμένη να αγοράσει τα νέα αυτά παιδικά προϊόντα για να μην νιώσει το
παιδί τους ότι υστερεί σε σχέση με τους φίλους του ή γιατί τα θεωρεί την
εύκολη λύση σε μία εποχή που τα παιδιά τα έχουν σχεδόν όλα.

Θα πείτε, η διαδικασία αυτή της δημιουργίας αναγκών για κατανάλωση υπάρχει και
στην Ελλάδα, όπως και σε όλες τις δυτικές κοινωνίες. Αυτό είναι αλήθεια. Όμως
η υπερβολή της διαδικασίας, όπως την βλέπει κανείς στην Αμερική παραμονές
μεγάλων γιορτών, δημιουργεί ένα συναίσθημα ασφυξίας…