Περιπέτεια στη νεροποντή

Με αφορμή επίσκεψη του δημάρχου Αθηναίων κ. Δημήτρη Αβραμόπουλου στο Ανατολικό
Αεροδρόμιο την επομένη των μεγάλων πλημμυρών, ο κ. Ναπολέων Τσιώρος, φυσικός,
από την Άνοιξη Αττικής, αφηγείται την περιπέτεια που έζησε την ημέρα της
νεροποντής, ξεκινώντας από τον Σταθμό Λαρίσης.

«Παρακολούθησα στην τηλεόραση το βράδυ του Σαββάτου 21-11-98 τον κ.
Αβραμόπουλο να επισκέπτεται το πλημμυρισμένο από τα νερά της βροχής Ανατολικό
Αεροδρόμιο, να κάνει δηλώσεις και να προσφέρει τη βοήθειά του στους δήμους που
επλήγησαν από τη νεροποντή της Παρασκευής.

Πολύ καλά έκανε που επισκέφτηκε το αεροδρόμιο, αλλά θα έπρεπε να επισκεφτεί
και το σιδηροδρομικό σταθμό των Αθηνών, που βρίσκεται μέσα στα όρια του Δήμου
Αθηναίων, καθώς και μερικούς δρόμους της Αθήνας, όπως π.χ. την Πριγκιποννήσων.

Κι αυτό γιατί η “ιστορία τρέλας” που θα σας αφηγηθώ στη συνέχεια
διαδραματίζεται σ’ αυτούς τους χώρους και αυτή αποτέλεσε αφορμή, σε συνδυασμό
με την τηλεοπτική επίσκεψη του κ. Αβραμόπουλου στο αεροδρόμιο, για τα πικρά
σχόλια που ακολουθούν.

Το πρωί λοιπόν της Παρασκευής 20-11-98, κατέβηκα με το τρένο της Χαλκίδας στο
σταθμό Λαρίσης 08.35. Παρέμεινα εκεί καθηλωμένος, μαζί με μία παρέα αλλοδαπών,
επί μία ώρα και είκοσι λεπτά, γιατί δεν υπήρχε… βάρκα να διασχίσουμε το
δρόμο μπροστά από το σταθμό, που είχε τουλάχιστο 20 πόντους νερό. Τα λεωφορεία
είναι ένα τετράγωνο πιο πάνω και για να πάμε εκεί, έπρεπε να βουτήξουμε μέχρι
τα γόνατα μέσα στη “λίμνη”.

Τελικά μπήκα σε ένα ταξί, που είχε και άλλους επιβάτες και βρέθηκα στην
πλατεία Κάνιγγος αντί στα δικαστήρια που ήταν ο προορισμός μου. Δε χρειάζεται
να συμπληρώσω ότι οι αλλοδαποί περίμεναν ακόμη στο σταθμό.

Από την Κάνιγγος βρέθηκε επιτέλους ένα ελεύθερο ταξί και ξεκίνησα για τα
δικαστήρια, αλλά όπως αποδείχθηκε η περιπέτεια δεν είχε τέλος.

Από τη Μαυρομματαίων μέχρι την είσοδο των δικαστηρίων (για μια διαδρομή 600
μέτρων δηλαδή) χρειάστηκαν 45 λεπτά, γιατί η Πριγκιποννήσων και τα πεζοδρόμια
αυτής είχαν μετατραπεί σε ποτάμι.

Δεν κατέβηκα στην είσοδο των δικαστηρίων γιατί η αποβίβαση από το ταξί ήταν
αδύνατη λόγω του υπάρχοντος “ποταμού”.

Τελικά βρέθηκε μία νησίδα πεζοδρομίου 200 μέτρα πιο πάνω και στο σημείο αυτό
αποβιβάστηκα.

Ευτυχώς εκεί υπήρχε ένα περίπτερο και ζήτησα προστασία κάτω από την τέντα του.

Έμεινα εκεί μία ώρα και ένα τέταρτο, μέχρι να υποχωρήσουν τα νερά και να
ελευθερωθεί το πεζοδρόμιο που οδηγούσε προς τα δικαστήρια.

Παράκαμψη δεν ήταν δυνατό να γίνει γιατί παράλληλα προς το δρόμο-“ποτάμι”
υπήρχαν τα ψηλά κάγκελα ενός αλσυλλίου.

Έτσι έφθασα στα δικαστήρια στις 12.15. Δηλαδή για τη διαδρομή σταθμός Λαρίσης
– δικαστήρια χρειάστηκαν τρεις ώρες και 40 λεπτά.

Ρωτάω λοιπόν τον κύριο δήμαρχο: πόσο θα κόστιζε ένα στέγαστρο στην έξοδο του
σιδηροδρομικού σταθμού, κάτω από το οποίο θα περνούσε ένα αστικό λεωφορείο και
οι επιβάτες του τρένου θα ανέβαιναν στο λεωφορείο χωρίς να εκτεθούν στη βροχή;
Αυτό γίνεται σε όλους τους σταθμούς της Ευρώπης, αλλά η Αθήνα φαίνεται πως δεν
είναι πόλη της Ευρώπης. Αυτό δείχνει όχι μόνο το αεροδρόμιο, αλλά και ο
σιδηροδρομικός της σταθμός».