Το περιπολικό που δεν ήλθε

ΕΚΟΨΑΝ μπροστά στα μάτια του, με τον πιο βάναυσο τρόπο, δέντρο ύψους τεσσάρων
και πλέον μέτρων. Ειδοποίησε την Αστυνομία, αλλά εκείνη… αγρόν ηγόρασε.
Γράφει ο κ. Κώστας Τσιβελέκας, πρόεδρος του Αθηναϊκού Ορειβατικού Συλλόγου,
από το Νέο Φάληρο.

«Ξεκινώ την επιστολή αυτή με μια ειλικρινή δήλωση. Δεν υπήρξα ποτέ ρατσιστής,
ούτε εμφορούμαι από αισθήματα ξενοφοβίας. Αντιθέτως, είμαι λάτρης της
νομαδικής ζωής και της κουλτούρας της, υπό την προϋπόθεση ότι σέβεται το
περιβάλλον. Και σας βεβαιώνω ότι οι νομάδες, με ήπιες μορφές παρέμβασης,
αποσπούν από το περιβάλλον ό,τι έχουν απολύτως ανάγκη για επιβίωση και μόνο.
Στην περίπτωση όμως που αναφέρομαι, διαφαίνεται καθαρά πως οι Τσιγγάνοι της
Αθήνας ­ μιας κοινότητας κατά τα άλλα συμπαθέστατης ­ σε μεγάλο βαθμό
αλλοιώθηκαν σε σχέση με την παράδοσή τους, υιοθετώντας τα “σύγχρονα” πρότυπα
τύπου ράμπο. Εν προκειμένω, προχθές Τρίτη στις 24 του μήνα και ώρα 6
απογευματινή, στο πάρκο του Ναυτικού, Π. Φάληρο, και ενώ βρισκόμουν σε
προπόνηση, βλέπω ένα κλειστό βαν χωρίς πινακίδες να αποβιβάζει πολυμελή
οικογένεια Τσιγγάνων, που ευθύς αμέσως αρχίζει το στήσιμο ενός αντίσκηνου.
Ουδέν μεμπτόν έως εδώ. Στην επανάληψη της διαδρομής μου γίνομαι μάρτυρας μιας
χωρίς άλλο βάναυσης εγκληματικής ενέργειας. Ο επικεφαλής της οικογένειας
μπροστά στα μάτια μου “σπάει” ένα πελώριο δένδρο του πάρκου τεσσάρων και πλέον
μέτρων που είχε την «ατυχία» να βρίσκεται πλάι στο αντίσκηνό του. Ίσως πίστεψε
ότι τον εμπόδιζε, ίσως ήθελε να το χρησιμοποιήσει για καυσόξυλα. Τον πλησιάζω
και τον ρωτάω γιατί το έκανε αυτό. ­ Ήταν σπασμένο, μου απαντά κυνικά και
χωρίς χρονοτριβές. Απευθύνομαι αμέσως στον φύλακα του ανοιχτού κολυμβητηρίου ­
κύριο Δημήτριο Μερζιώτη και καλούμε τηλεφωνικά τον Α.Τ. Φαλήρου στο 9814.654.
Η απάντηση ήταν: “Εμείς δεν είμαστε αρμόδιοι, πάρτε το 9828.028”. Συνεχίζω να
τηλεφωνώ και τους αναφέρω εκ νέου το γεγονός και η απάντηση – έκπληξη του
αξιωματικού υπηρεσίας ήταν αυτή ακριβώς: “Ξέρετε ότι πρέπει να καταθέσετε όταν
έρθει το περιπολικό;”. ­ Βεβαίως και γνωρίζω τις υποχρεώσεις μου, του απαντώ.
Ήθελε προφανώς ο κύριος, προκαταβολικά να με αποθαρρύνει για να μην μπει σε
κόπο να διαπιστώσει και την καταγγελία. “Περιμένετε και θα έλθουμε” ήταν το
τέλος της στιχομυθίας. Έπειτα από αναμονή ενός τετάρτου επαναλαμβάνω το
τηλεφώνημα για να εισπράξω ξανά την στερεότυπη απάντηση “περιμένετε να
έλθουμε”. Δυστυχώς, περίμενα με υπομονή μία ώρα και τριάντα λεπτά, δεν θα
μπορούσα άλλωστε περισσότερο. Μάταια, όμως. Αναρωτιέμαι ποιος άραγε θα μας
προστατεύσει στη δόλια την πατρίδα μας».