ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ Ένας… αμετανόητος κομμουνιστής

«Σύντροφε να μας έρχεσαι πιο συχνά. Εδώ στο κρύο που ζούμε σε χρειαζόμαστε
να σε βλέπουμε», είπε με μισό παράπονο και μισό χαμόγελο η Έλλη Παλαιολόγου,
μετανάστρια στη Στοκχόλμη.

Χαρίλαος Φλωράκης: Τα όνειρα δεν σβήνονται. Ο σοσιαλισμός θα νικήσει, τόνισε ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΚΕ στην εκδήλωση για την παρουσίαση τού βιβλίου «Ο Εμφύλιος»

Ο ΧΑΡΙΛΑΟΣ Φλωράκης κοντοστάθηκε, την κοίταξε ­ δεν την ήξερε από τα παλιά ­
και σε αυστηρό ύφος, αλλά έτοιμος να σκάσει στα γέλια, της είπε: «Ξέρεις πόσες
φορές έχω έρθει στη Σουηδία; Αρκετές! Τι παραπονιέσαι…».

Πραγματικά, ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΚΕ έχει ταξιδέψει πολλές φορές στη ζωή
του (και στη Σουηδία), παρά το ότι πολλά χρόνια τα πέρασε στις φυλακές και τις
εξορίες. Και τα ταξίδια του δεν τα έκανε μόνο στη Ρωσία και στις χώρες του
πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

«Έφτασα από το Βιετνάμ έως την Αμερική», λέει πολλές φορές σε φίλους του
θέλοντας έτσι να τους επισημάνει ότι «η εμπειρία τόσων και τόσων χρόνων δεν
στηρίζεται μόνο στην Ελλάδα ή στα βιβλία και στις θεωρίες, αλλά σε όσα είδα
και έμαθα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη».

Στη Σουηδία, όπου ταξίδεψε καλεσμένος ­ αυτός και ο υπεύθυνος Τύπου του
κόμματος Μάκης Κοψίδης ­ από την εκεί Νομαρχιακή Επιτροπή του ΚΚΕ, δεν έμεινε
μόνο στη Στοκχόλμη, όπου παρουσίασε το βιβλίο «Ο Εμφύλιος», που κυκλοφορεί από
τις Εκδόσεις Προσκήνιο-Άγγελος Σιδεράτος.

Επισκέφθηκε πολλά χωριά και μίλησε σε πόλεις, όπως το Γκέτεμποργκ, η Ουψάλα,
και το Μάλμε.

Στον νου του έχει κι άλλα ταξίδια, θέλει να πάει στη Γαλλία, να συζητήσει,
όπως το έκανε και στη Σουηδία, με τους κομμουνιστές, την ευρύτερη Αριστερά και
προγραμματίζει να το κάνει μέσα στο 1999.

ΚΑΛΕΣ – ΠΙΚΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

Θα έχει κλείσει τότε τα 83 του χρόνια, «γεμάτα όλα με καλές και πικρές
στιγμές, ενθουσιασμούς και απογοητεύσεις, εξάρσεις και πισωγυρίσματα», αλλά
πάντα «μία ακλόνητη πίστη ότι ο σοσιαλισμός θα νικήσει σε όλο τον πλανήτη».

Ορισμένοι που γνωρίζουν τον Χαρίλαο Φλωράκη από κοντά ξέρουν ότι «δεν είναι,
σε τελευταία ανάλυση, πεισματάρης», όταν δείχνει να είναι απόλυτος. Απλώς γι’
αυτόν «το κόμμα είναι το σπίτι, το πιστεύω του, ο κόσμος ολάκερος».

Έτσι, στενοχωριέται όταν κάποιοι τον παρουσιάζουν να διαφωνεί με το κόμμα του
ή όταν παρουσιάζονται διάφορα σενάρια για θέματα συνεργασιών.

Ο ίδιος είναι ξεκάθαρος στο ζήτημα αυτό. «Η λύση είναι η συσπείρωση των
δημοκρατικών προοδευτικών δυνάμεων σε μια πατριωτική συμμαχία και η ανάδειξή
της στην εξουσία όπου θα εφαρμόσει μια πολιτική ριζικά αντίθετη με αυτήν που
εφαρμόζεται σήμερα».

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ

Άλλωστε, «φρένο στη σημερινή πορεία ­ πιστεύει ­ μπορεί να μπει μόνο με τη
συσπείρωση αυτών των δυνάμεων». Και «η λύση δεν μπορεί να είναι έργο μόνο των
κομμουνιστών, αλλά έργο όλων των εργαζομένων, του κάθε δημοκράτη, του κάθε
πατριώτη και προοδευτικού ανθρώπου»

Ο Χαρίλαος Φλωράκης ξέρει ότι «η υπόθεση του σοσιαλισμού δεν είναι υπόθεση
ούτε μιας μέρας ούτε μιας χώρας». Και ότι χρειάζεται πολύς αγώνας.

Στους μετανάστες της Σουηδίας, στους οποίους μίλησε, έκλεισε όλες τις ομιλίες
του σε αισιόδοξους τόνους. «Την αισιοδοξία μας αυτή δεν την αντλούμε από την
ογδοντάχρονη πορεία του κόμματός μας. Την αντλούμε από τις σύγχρονες
εκρηκτικές αντιθέσεις που παντού οξύνονται και που καθημερινά καταγράφουν πως
δεν πάει άλλο πια με τον παλιό κόσμο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».

Ο Χαρίλαος Φλωράκης έχει περάσει πολλά στη ζωή του, βρέθηκε στην κορυφή τού
Κομμουνιστικού Κόμματος σε κρίσιμες περιόδους της ιστορίας του και έχει
γνωρίσει πολλούς μεγάλους του παγκόσμιου προοδευτικού και αριστερού κινήματος.
Ακόμη, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο «Ελληνικό ’89» και διατηρεί ­ πάντα με
ευγένεια ­ σχέσεις ακόμα και με τους πρώην συντρόφους του, οι οποίοι
συνεχίζουν να λένε ότι «υπήρξε ο πατέρας τους».

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ «ΜΥΣΤΙΚΟ»

Κρύβει βεβαίως και ένα μεγάλο «μυστικό». Δεν έχει ακόμη ξετυλίξει ­ δημόσια ­
αυτές τις αναμνήσεις και εμπειρίες του. Κάποτε γινόταν λόγος για ένα βιβλίο
του. Ορισμένοι έγραψαν μάλιστα ότι το ξεκίνησε.

Ό,τι κι αν έγινε, πάντως, «το χρωστάει», λένε οι φίλοι του. Για παράδειγμα,
προσθέτουν, «πρέπει να αναπτύξει περισσότερο όσα είπε από τη Σουηδία ότι στο
ΚΚΕ, το ’46, υπήρχαν σκέψεις να κατέβει στις εκλογές και να μην καταγραφεί
ιστορικά η αποχή των κομμουνιστών από τις εκλογές».

Βεβαίως, ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΚΕ, ο οποίος συνεχίζει με τον ίδιο ζήλο να
εργάζεται στο γραφείο που έχει στο κόμμα του, είναι περισσότερο ένας άνθρωπος
της δράσης. Το χαίρεται όταν τον «στέλνουν» να μιλήσει στην επαρχία. Και το
χάρισμα της αμεσότητας που έχει τον βοηθάει να πλησιάζει τον κόσμο.

Ένα βιβλίο δεν σημαίνει και πολλά πράγματα γι’ αυτόν. «Η δράση, ο αγώνας, η
πάλη για τον σοσιαλισμό, είναι το έργο των κομμουνιστών», λέει συχνά στους
συντρόφους του.