Συνθήκες στάβλου στο Ασκληπιείο Βούλας

Πρόβλημα έλλειψης νοσηλευτικού προσωπικού αντιμετωπίζουν οι Μονάδες Εντατικής Θεραπείας τις νύχτες. Στη ΜΕΘ του Ασκληπιείου, στη βάρδια, δύο νοσηλεύτριες φροντίζουν επτά ασθενείς

ΣΕ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ορισμένων λειτουργιών του οδηγείται το Ασκληπιείο Βούλας.

Η τεράστια έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού, αλλά και η κακή κτιριακή υποδομή
του, έχουν φέρει το νοσοκομείο σε αδιέξοδο και η διοίκησή του προειδοποιεί ότι
ο κόμπος έφτασε πια στο χτένι.

Ενδεικτικό της όλης κατάστασης είναι ότι στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ)
λειτουργούν τα 7 από τα 9 κρεβάτια που έχουν δημιουργηθεί, ενώ υπάρχει
περίπτωση στο εγγύς μέλλον να κλείσουν ακόμα 1 ή 2. Όσο για τη Μονάδα Τεχνητού
Νεφρού, η οποία εγκαινιάσθηκε με τυμπανοκρουσίες πριν από 2 χρόνια, αυτή
λειτουργεί μόνον το πρωί.

Στους διαδρόμους ορισμένων κτιρίων του νοσοκομείου, εξάλλου, είναι συνηθισμένη
εικόνα να κοιμούνται συγγενείς που δεν έχουν την οικονομική άνεση να καλύψουν
τη διαφορά των Ταμείων και να προσλάβουν αποκλειστική νοσοκόμα, ενώ στη
νυχτερινή εφημερία συνήθως υπάρχει μία νοσοκόμα για 50 έως 60 κρεβάτια.

«Πρόκειται για τα ορθοπεδικά περιστατικά με ασθενείς ηλικιωμένους οι οποίοι
χρειάζονται διαρκώς βοήθεια», λέει μία νοσηλεύτρια. «Όμως μία νοσοκόμα πόσους
να εξυπηρετήσει; Μόνο μια βόλτα πάνω-κάτω να κάνει για να μπει στον θάλαμο και
να δει αν χρειάζεται κανείς κάτι, τελείωσε η βάρδιά της».

Στη ΜΕΘ η κατάσταση επιφανειακά είναι εμφανώς πιο πολιτισμένη. «Δεν έχετε δει
βέβαια τι γίνεται όταν έχουμε για παράδειγμα δύο εισαγωγές ασθενών την ίδια
ώρα», λένε με πικρό χαμόγελο οι εφημερεύοντες νοσηλευτές. Τις νύχτες μόνον δύο
νοσηλεύτριες φροντίζουν τους 7 ασθενείς της μονάδας, με τη βοήθεια ενός
νοσοκόμου, ενώ οι διεθνείς προδιαγραφές μιλάνε για αναλογία ενός προς δύο.
«Όταν υπάρξει μια επιδείνωση, ή μια ταυτόχρονη εισαγωγή, όλοι γίνονται σαν
τα… χταπόδια για να προλάβουν», λέει ένας εργαζόμενος. «Βεβαίως, δεν
τολμούμε να σκεφτούμε το ενδεχόμενο ενός “μπλακ άουτ” ή μιας επιπλοκής σε δύο
ασθενείς ταυτοχρόνως. Εκεί πλέον δεν προλαβαίνεις ούτε να σκεφτείς,
λειτουργείς μηχανικά κι ελπίζεις να προλάβεις».

ΚΛΕΙΣΤΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ

Το Ασκληπιείο Βούλας, πάντως, δεν είναι το μόνο νοσοκομείο που αντιμετωπίζει
προβλήματα στη ΜΕΘ του. Όπως τονίζει ο κ. Αλέξανδρος Αναστασάκης, διευθυντής
της ΜΕΘ του Ασκληπιείου και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Εντατικής
Θεραπείας, «σε πολλά νοσοκομεία της επικράτειας έχουμε κλειστά κρεβάτια,
επειδή δεν υπάρχει εξειδικευμένο προσωπικό.

Στο Νοσοκομείο της Ελευσίνας, λ.χ., λειτουργούν μόνον τα 4 από τα 8, και στο
Κωνσταντοπούλειο Νοσοκομείο Αγία Όλγα τα 6 από τα 8.

Συνολικά, έχουμε κλειστά 70 ήδη έτοιμα κρεβάτια σε όλα τα νοσοκομεία, και
λειτουργούν 280 έως 300. Οι ανάγκες, όμως, πανελλαδικά είναι για 650 κρεβάτια
ΜΕΘ ­ οπότε καταλαβαίνετε γιατί είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί σε μια μονάδα ένα
κρεβάτι για έναν άρρωστο που πραγματικά το έχει ανάγκη».

ΛΕΙΠΟΥΝ 100 ΝΟΣΗΛΕΥΤΡΙΕΣ

Η διοίκηση του Ασκληπιείου έχει πλήρη επίγνωση των προβλημάτων που υπάρχουν.
«Αυτή τη στιγμή μας λείπουν πάνω από 100 νοσηλεύτριες για να καλύψουμε όλες
τις ανάγκες», τονίζει η πρόεδρος του νοσοκομείου κ. Γιούλα Πουλοπούλου.

«Άμεση, λ.χ., και επιτακτική είναι η ανάγκη να προσλάβουμε νοσηλεύτριες για να
λειτουργήσουν όλα τα κρεβάτια της ΜΕΘ, αλλά και για να γίνονται τρεις βάρδιες
στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού.

Επιπλέον, μέσα στους δύο επόμενους μήνες θα αρχίσουν να λειτουργούν οι 11 νέες
αίθουσες χειρουργείων που κατασκευάσαμε ­ κάτι που βεβαίως επίσης προϋποθέτει
προσλήψεις.

Ειδάλλως, ούτε αυτά θα μπορέσουν να λειτουργήσουν και θα πάει χαμένο το 1
δισεκατομμύριο που ξοδεύθηκε για την κατασκευή τους».

«ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ»

Μείζον πρόβλημα, όμως, υπάρχει και με την κτιριακή υποδομή του νοσοκομείου, η
οποία θυμίζει περισσότερο στρατόπεδο παρά χώρο παροχής υπηρεσιών υγείας.
Μονοπάτια και δρομάκια που χάνονται μέσα στο σκοτάδι, σημεία που φοβάται
κανείς να διασχίσει μεταξύ των κτιρίων, ούτε καν πινακίδες που να λένε τι
ακριβώς στεγάζεται σε κάθε κτίριο δεν υπάρχουν. Η γυναίκα που κρατάει ανοιχτή
την καντίνα έως αργά το βράδυ αποτελεί πολύτιμη πηγή πληροφοριών, καθώς είναι
δύσκολο ακόμα και με τις οδηγίες του θυρωρού να μη χαθείς.

ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΤΑΒΛΟΥ

«Τα κτίρια του Ασκληπιείου κτίσθηκαν από το 1928 έως το 1940», εξηγεί η κ.
Πουλοπούλου. «Τα τελευταία πέντε χρόνια ανακατασκευάσαμε όσα μπορούσαμε και
τώρα πρέπει κατεπειγόντως να κλείσουμε δύο από αυτά, τα οποία πρέπει να
γκρεμισθούν και να κτισθούν από την αρχή.

Το ένα από τα δύο στεγάζει τη μία παθολογική κλινική του νοσοκομείου ­ και
μάλιστα αυτήν με τα περισσότερα κρεβάτια ­ ενώ το άλλο πέντε από τις δέκα
ορθοπεδικές κλινικές. Αν τα κλείσουμε και τα δύο μαζί (κάτι αναγκαίο, διότι
κινδυνεύουν να πέσουν οι σοβάδες στα κεφάλια των ασθενών), η παθολογική
κλινική δεν θα μπορεί να στεγασθεί πουθενά αλλού, οπότε θα κλείσει.

Δεν μπορούμε, όμως, να το αποφύγουμε, διότι οι συνθήκες νοσηλείας σε αυτά τα
κτίρια είναι συνθήκες σταβλισμού ­ και έχω πλήρη επίγνωση του τι λέω».

ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ στο ΚΑΤ είναι σκληρές και απαιτούν γερά νεύρα. Οι πολυτραυματίες από
τροχαία ατυχήματα καταφθάνουν ο ένας μετά τον άλλον, και είναι στιγμές που
γιατροί και νοσηλευτές δεν ξέρουν τι να πρωτοκάνουν ­ ιδίως όταν έρχονται
πολλά ασθενοφόρα μαζί.

Χώρια τους άστεγους, τους αλκοολικούς, τους τοξικομανείς και ενίοτε τους
ευέξαπτους ντόπιους ή αλλοδαπούς, που κάποια στιγμή έβγαλαν ακόμα και…
σουγιά απειλώντας ευθέως γιατρούς και νοσηλευτές.

«Οι σκηνές αλλοφροσύνης στα έκτακτα περιστατικά του ΚΑΤ είναι πολύ
συνηθισμένες», λέει ένας νοσηλευτής. «Οι περισσότεροι ασθενείς που
διακομίζονται εδώ είναι θύματα τροχαίων.

Τα εξεταστήρια είναι συνεχώς γεμάτα και δεν μπορούμε να φροντίσουμε αμέσως
τους ασθενείς. Στη δε γενική εφημερία γίνεται ακόμα μεγαλύτερος χαμός, αφού
έρχονται κι άλλα περιστατικά».

ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

Το θέμα της ασφάλειας είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. «Η μόνη λύση είναι να
προσλάβουμε ιδιωτική αστυνομία», λέει ο κ. Παναγιώτης Βίγλας, πρόεδρος του
ΚΑΤ. «Τι να πρωτοκάνει ένας εργαζόμενος; Να φροντίζει τους ασθενείς ή να
κοιτάει πίσω από τον ώμο του μην τυχόν εμφανιστεί κανένας εξαγριωμένος με
σουγιά; Ακόμα και αυτό έχει συμβεί με κάποιους Αλβανούς. Κάπως πρέπει να προστατευθούμε».

Μεγάλα προβλήματα δημιουργεί και η έλλειψη νοσηλευτικού και παραϊατρικού
προσωπικού. «Αυτή τη στιγμή μας λείπει το 35% των νοσηλευτών», προσθέτει ο κ.
Βίγλας. Με άλλα λόγια, «τα απογεύματα και τα βράδια αντιστοιχεί μία νοσοκόμα
και ένας βοηθός θαλάμου σε 30 έως 40 ασθενείς», κατά τον κ. Κώστα Λύτρα,
πρόεδρο του Συλλόγου Εργαζομένων στο ΚΑΤ.

«Και μιλάμε για ασθενείς κατάκοιτους που δεν μπορούν να κάνουν σχεδόν τίποτα
μόνοι τους. Μοιραία, λοιπόν, οι δικοί τους καταφεύγουν στη λύση της
αποκλειστικής νοσοκόμας».

ΧΩΡΙΣ ΤΟΜΟΓΡΑΦΟ

Τα πράγματα επιδεινώνει το γεγονός ότι το ΚΑΤ δεν διαθέτει μαγνητικό
τομογράφο, ενώ ο αξονικός του τομογράφος ­ έπειτα από 12 χρόνια συνεχούς
λειτουργίας ­ χαλάει διαρκώς.

Έτσι, οι ασθενείς πρέπει να μεταφέρονται μέσα στη μαύρη νύχτα σε ιδιωτικά
κέντρα για να κάνουν μαγνητική τομογραφία, ενώ πριν από λίγο καιρό το
νοσοκομείο είχε μείνει 8 ημέρες χωρίς αξονικό τομογράφο λόγω βλάβης.

«Το πρόβλημα αυτό ελπίζουμε να λυθεί σύντομα», λέει ο κ. Βίγλας. «Η αγορά
μαγνητικού έχει εγκριθεί και είναι θέμα χρόνου η εγκατάστασή του, ενώ και τον
αξονικό ευελπιστούμε να τον αλλάξουμε σύντομα».

Αν σε όλα αυτά προστεθεί το γεγονός ότι «τα… ασανσέρ του νοσοκομείου είναι
παμπάλαια και χαλάνε διαρκώς», κατά τον κ. Λύτρα, καθώς και ότι «η
συμπληρωματική ΜΕΘ του ΚΑΤ δεν λειτουργεί ελλείψει προσωπικού και διότι
καλύπτει τις λειτουργικές ανάγκες χειρουργείων», καταλαβαίνει κανείς πόσο
δύσκολα είναι τα πράγματα στο μοναδικό Νοσοκομείο Ατυχημάτων της Αττικής ­ το
οποίο παρεμπιπτόντως είναι και πολύ μικρό για να καλύψει τις αυξημένες ανάγκες