Άγριες νύχτες στα δημόσια νοσοκομεία

Τις ζουν οι ασθενείς. Τις ομολογούν οι εργαζόμενοι. Τις καταγγέλλουν οι
πρόεδροι. Οι άγριες νύχτες στα δημόσια νοσοκομεία είναι μια πραγματικότητα.
Άστεγοι, τοξικομανείς και αλκοολικοί καταφεύγουν στα εφημερεύοντα νοσοκομεία
για να περάσουν την νύχτα τους, κάνοντας «κατάληψη» ακόμα και στα φορεία.
Πολλές φορές, όπως καταγγέλλουν εργαζόμενοι και ασθενείς στο Λαϊκό Νοσοκομείο,
έγιναν μάρτυρες σοβαρών περιστατικών και δεν κρύβουν τον φόβο τους, λέγοντας
ότι κινδυνεύει ακόμα και η σωματική τους ακεραιότητα. Καθεστώς αποτελεί και η
μία νοσηλεύτρια που χρειάζεται να εξυπηρετήσει τις ανάγκες 40 ή 50 ασθενών,
ενώ η διαμονή συγγενών στους θαλάμους των νοσοκομείων έρχεται να βοηθήσει ­
έστω και άτυπα ­ τις δραματικές ελλείψεις των νοσοκομείων σε προσωπικό.
Μάλιστα, στο Ασκληπιείο της Βούλας, όπως λέει η πρόεδρος του νοσοκομείου,
κάποια από τα τμήματα του νοσοκομείου αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα, που σε
λίγο θα αναγκάσουν τη διοίκηση του νοσοκομείου να «κατεβάσει τα ρολά».

Η έλλειψη μαγνητικού τομογράφου στο ΚΑΤ αναγκάζει ασθενείς και γιατρούς να
τρέχουν μέσα στη νύχτα σε ιδιωτικά κέντρα, ενώ όταν χαλάει και ο απηρχαιωμένος
αξονικός τομογράφος, οι γιατροί δεν μπορούν να φροντίσουν με ασφάλεια τους
ασθενείς τους.

Οι άστεγοι περνούν τις νύχτες στα καροτσάκια και τα φορεία των εξωτερικών ιατρείων του Λαϊκού

ΠΡΟΧΩΡΕΙ γρήγορα στον διάδρομο, σπρώχνοντας το φορείο με την ηλικιωμένη
γυναίκα που πριν από λίγο έφεραν οι συγγενείς της. Προσπερνά άλλους που
υπομονετικά περιμένουν τη σειρά τους. Δεν γυρίζει να κοιτάξει, στην αριστερή
πλευρά του διαδρόμου, τους δύο άνδρες που έχουν κάνει «κατάληψη» στα φορεία,
απέναντι από το χειρουργείο, στα εξωτερικά ιατρεία. Οι άστεγοι, οι
τοξικομανείς και οι αλκοολικοί που βρίσκουν καταφύγιο εκεί τις νύχτες είναι
πια συνηθισμένη εικόνα…

Στην εφημερία του Λαϊκού Νοσοκομείου είναι εδώ και πολύν καιρό «δεδομένη» η
παρουσία ανθρώπων, οι οποίοι δεν έχουν πού να μείνουν. Συνήθως έρχονται μετά
τις 9 το βράδυ και κάθονται στα καροτσάκια ή ξαπλώνουν στα φορεία ή όπου αλλού
βρουν, μέσα στο Νοσοκομείο. Ανοίγουν τις σακούλες με τα υπάρχοντά τους και,
αδιαφορώντας για τους ασθενείς και τους γιατρούς που περνούν από μπροστά τους,
γευματίζουν και πέφτουν για ύπνο…

ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ

Κανένας νοσηλευτής δεν παίρνει την ευθύνη να μας μιλήσει επώνυμα για όσα
συμβαίνουν τις νύχτες.

Ο πρόεδρος του Νοσοκομείου κ. Γιάννης Παπαδόπουλος λέει όμως ότι «γνωρίζουμε
και βιώνουμε το πρόβλημα με τους αστέγους, αλλά δεν μπορούμε να το
αντιμετωπίσουμε μόνοι μας» και ζητεί την παρουσία δύο ένστολων αστυνομικών ­
«αν είναι δυνατόν» ­ στον χώρο του Νοσοκομείου κι όχι μόνο τις νύχτες τις
εφημερίας. Το πρόβλημα είναι το ίδιο, απλώς η νύχτα το εντείνει.

«Για εμάς, που εργαζόμαστε εδώ, είναι κάτι από την καθημερινότητά μας. Μας ανησυχεί.

Πολλές φορές μάς φοβίζει η παρουσία τους, γιατί δεν έχουμε τη δυνατότητα να
αντιδράσουμε ή και να αμυνθούμε σε οτιδήποτε συμβεί. Μέχρι τώρα έχουν
καταγράφει και σοβαρά περιστατικά. Υπήρξαν φορές που δημιουργήθηκαν φασαρίες
με τοξικομανείς, αλλά και άστεγους, που μάλλον αντιμετωπίζουν ψυχολογικά
προβλήματα.

Φωνάζουν και βρίζουν, όταν κάποιος τούς κοιτάξει ή αν τους ζητήσουμε να
φύγουν», λέει ένας από τους νοσοκόμους του Λαϊκού. «Ζούμε με την αγωνία και
τον φόβο ότι μπορεί κάποια ημέρα να πάθει κανείς κάποια κρίση και να μας
συμβεί το απρόοπτο. Δεν είναι όλοι ακίνδυνοι. Και αν έχουν επάνω τους κάποιο
μαχαίρι και επιτεθούν;», προσθέτει.

ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ

Αλλά και όταν οι ασθενείς φτάσουν σε κάποιο θάλαμο του Νοσοκομείου, έχουν να
αντιμετωπίσουν επίσης προβλήματα. Οι τεράστιες ελλείψεις σε νοσηλευτικό
προσωπικό κάνουν τους συγγενείς τους ακόμα και να μαθαίνουν να αλλάζουν ορούς
και να εκτελούν χρέη νοσοκόμας. «Στις απογευματινές βάρδιες, μία νοσηλεύτρια
έχει συνήθως να φροντίσει 35 έως 40 ασθενείς», προσθέτει ο κ. Αντωνόπουλος.

ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

«Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι τρέχει και δεν φτάνει ­ ακόμα και στις σπάνιες
περιπτώσεις που τη βοηθά ένας βοηθός θαλάμου. Επακόλουθο είναι να συμβαίνουν
και ατυχήματα: πολλές φορές οι νοσοκόμες τρυπιούνται με τις βελόνες από την
υπερβολική ταχύτητα ­ κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο».

Η γυναίκα που σπρώχνει μόνη της το καροτσάκι με τον ασθενή προς το
Ακτινολογικό Εργαστήριο ασφαλώς δεν γνωρίζει ότι «οι ελλείψεις στο Νοσοκομείο
μας αγγίζουν πλέον ακόμα και το διοικητικό προσωπικό, που κάποτε είχαμε σε
πλεόνασμα» ­ όπως ξεκαθαρίζει ο κ. Παπαδόπουλος ­, όμως υφίσταται άμεσα τις
συνέπειες αυτής ακριβώς της έλλειψης.

Αυτή τη στιγμή λείπουν από το Λαϊκό διοικητικοί υπάλληλοι, τεχνικοί όλων των
ειδικοτήτων, αλλά κυρίως νοσηλευτές.

Όπως λέει χαρακτηριστικά ο κ. Παπαδόπουλος, «μόνο καθαρίστριες δεν λείπουν,
γιατί απλούστατα έχουμε αναθέσει τη δουλειά σε ιδιωτικά συνεργεία, επειδή αυτό
συμφέρει καλύτερα το Νοσοκομείο».

ΤΑ ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ

Οι τρεις νοσοκόμοι στα επείγοντα περιστατικά είναι ανεπαρκείς για τις ανάγκες
που έχει το νοσοκομείο για νύχτα εφημερίας.

«Ακόμα και να γίνουν λάστιχο, δεν είναι δυνατό να τα καταφέρουν», λέει ένας
κύριος που ψάχνει να βρει καροτσάκι για να καθήσει η γυναίκα του. «Είναι
απαράδεκτη κατάσταση.

Δεν φωνάζουμε, γιατί βλέπουμε ότι το νοσηλευτικό προσωπικό κάνει τη δουλειά
του. Όμως δεν επαρκεί.

Θα ευχόμουν να είχα την οικονομική δυνατότητα να πήγαινα σε ιδιωτικό
νοσοκομείο. Ακόμα και εάν δεν ήταν καλοί οι γιατροί, ακόμα και εάν πλήρωνα
υπηρεσίες ξενοδοχείου, τουλάχιστον θα μπορούσα να διατηρήσω τις ώρες της
αρρώστιας μου την αξιοπρέπεια, να μη μείνω ξεχασμένος πάνω σε ένα φορείο για
ώρες, εάν δεν έχω δίπλα μου τη σύζυγό μου, και να μην κινδυνεύω να πάθω
οτιδήποτε από αυτούς τους ανθρώπους που κοιμούνται σήμερα εδώ και κανείς δεν
τους ελέγχει.

Τι να κάνουν, θα μου πείτε, κι αυτοί οι δυστυχισμένοι, αλλά τι να κάνουμε κι
εμείς. Νιώθω ότι η κατάσταση είναι τραγική».

ΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ

Απόρροια της έλλειψης προσωπικού και οι μετακομίσεις συγγενών στους θαλάμους
ασθενών, αλλά και οι αποκλειστικές νοσοκόμες.

«Υπάρχει μια σιωπηρή συμφωνία μεταξύ νοσηλευτικού προσωπικού και συγγενών,
ώστε να διανυκτερεύουν οι συγγενείς στο νοσοκομείο ή να φέρνουν αποκλειστικές
νοσοκόμες, για να φροντίζουν τους ασθενείς», λέει μια νοσοκόμα.

«Πολλές φορές, ακόμα και αυτοί δημιουργούν προβλήματα και ενοχλούν, αλλά τι
μπορείς να πεις όταν είσαι μία για σαράντα ή πενήντα άτομα… Φοβάσαι μη
συμβεί κάτι και δεν το προλάβεις».