ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τούρτα ανανάς

ΗΤΑΝ ήσυχα και ζεστά απόψε που καθόμαστε με τις φίλες μου ­ η Τζένη και η
Δέσποινα στον καναπέ, η Κατερίνα στην πολυθρόνα κι εγώ στην καρέκλα. Καθόμαστε
ήρεμες, ύστερα από μια ολοήμερη συνάντηση, με πρόχειρο φαγητό, καφέ και τούρτα
ανανά, που φτιάξαμε όλες μαζί στην κουζίνα. Τσαλαβουτούσαμε στις κοινές
αναμνήσεις και γελάγαμε.

Παριστάναμε τις πολύπειρες και νιώθαμε σαν μικρομέγαλα, που κάνουν αταξίες.
Ήταν μια δικιά μας ημέρα και φέρναμε σ’ αυτήν όσους γουστάραμε κι ό,τι δεν μας
άρεσε το διώχναμε από την παρέα μας.

Κατά το σούρουπο, κουρασμένες, ανοίξαμε την τηλεόραση.

Το μυαλό μας ήταν μουδιασμένο απ’ όσα είχαμε πει κι όσα αποσιωπήσαμε, αλλά
καμία δεν ήθελε να τελειώσει αυτή η ημέρα.

Άλλωστε, δεν συναντιόμαστε συχνά. Πιο πολύ με τα τηλεφωνήματα, ανανεώνουμε τη
φιλία μας, που είναι η σταθερή αξία στη ζωή μας.

Χαζεύαμε αφηρημένα τις εικόνες που έδειχνε η τηλεόραση. Ο ήχος ήταν τόσο
χαμηλός, όσο να μην εισχωρεί στις σκέψεις μας.

Μόνο σκιές από περασμένα καλοκαίρια υπήρχαν ανάμεσά μας ­ και αισθήματα. Αύριο
θα είχαμε δουλειές να κάνουμε. Πράγματα που έπρεπε να γίνουν. Να ρυθμιστούν
εκκρεμότητες. Να κλειστούν κρίσιμα ραντεβού. Να πληρωθούν λογαριασμοί.

Ήταν ήσυχα και ζεστά απόψε με τις φίλες μου στο δωμάτιο, που μείναμε μέχρι
αργά το βράδυ, δίχως να μιλάμε.

Ώρες ευδαιμονίας, που κατρακυλούσαν βαθιά στην ψυχή μας.

Άλλωστε, οι μεγάλες αναταράξεις στο βυθό γίνονται.