[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η επικείμενη συζήτηση για τον κρατικό προϋπολογισμό του 1999, και η εκ του
Συντάγματος διαδικασία επιψήφισής του στο τέλος της 5ήμερης συζήτησης,
επαναφέρει στο προσκήνιο τον προβληματισμό για τον ρόλο των βουλευτών στη
σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Οι μεγάλες θεσμικές αλλαγές που επέφερε
στη δημόσια διοίκηση η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια, έχουν βοηθήσει
σημαντικά στην αποκέντρωση, στον περιορισμό της γραφειοκρατίας, ακόμη και στην
κατάργηση των πελατειακών σχέσεων μεταξύ βουλευτή και πολίτη. Έχουν, όμως,
περιορίσει σημαντικά τον ρόλο του βουλευτή.

Σήμερα ο βουλευτής, και ειδικότερα ο κυβερνητικός βουλευτής, είναι απλός
ψηφοφόρος διατάξεων ή νομοσχεδίων που αποφασίζονται αλλού, συνήθως από κάποιο
μικρό αριθμό στελεχών στους τέσσερις τοίχους ενός υπουργικού γραφείου. Είναι
επίσης χειροκροτητής εκουσίως και ακουσίως του Πρωθυπουργού και των υπουργών,
διότι αν δεν το κάνει, όλο και κάποιος θα βρεθεί να επισημάνει ότι δεν
χειροκρότησε την ομιλία του Πρωθυπουργού. Και είναι δέκτης κάθε είδους πιέσεων
από τους εκλογείς του, που απαιτούν… συνήθως τα πάντα. Από διορισμό, μέχρι
μετάθεση, μετάταξη και απόσπαση ­ αιτήματα που προσκρούουν συνήθως είτε στη
γενική αρχή «ρουσφέτια τέλος» είτε στην απαγόρευση νόμων, όπως ο νόμος Πεπονή.

Ήρθαν και οι διατάξεις του νόμου για τον «Καποδίστρια», και ολοκληρώθηκε η
πλήρης απαξία του βουλευτή. Έτσι, ό,τι καλό γίνεται στον νομό, το πιστώνεται ο
νομάρχης και ό,τι κακό, όπως η μη προώθηση έργων ή η μη εξασφάλιση επενδύσεων,
το χρεώνεται ο βουλευτής. Σε ελαφρώς καλύτερη μοίρα είναι ο αντιπολιτευόμενος
βουλευτής, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτός μπορεί να επικρίνει ­ και να
φανεί προς τα έξω ­ ακινδύνως την κυβέρνηση, ενώ στα αιτήματα των ψηφοφόρων
του μπορεί να απαντήσει ότι «κυβερνούν οι άλλοι», και να μην εισπράττει κανένα κόστος.

Το αποτέλεσμα, όμως, και για τους (εκτός κυβέρνησης) 260 βουλευτές, είναι το
ίδιο: σέρνουν τη μοναξιά τους στους διαδρόμους της Βουλής, χωρίς έργο, χωρίς
λόγο και χωρίς προορισμό. Πρόκειται για ουσιαστική δυσλειτουργία του πολιτικού
συστήματος της χώρας, αυτό που συμβαίνει σήμερα. Και είναι χρέος της
κυβέρνησης να αναλάβει πρωτοβουλία για την ουσιαστική αναβάθμιση του ρόλου του
βουλευτή. Αν θέλει να περιφρουρήσει το σύστημα, και να γλιτώσει τα χειρότερα…