ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Φθηνά και παράνομα

Είναι γνωστό ότι η διαδικασία της σύγκλισης και οι οικονομικές προϋποθέσεις
τις οποίες απαιτεί δεν εξυγιαίνουν πάντα την αγορά, αφού δημιουργούν και
παραμορφώσεις, πολλές από τις οποίες οδηγούν μακροπρόθεσμα σε νέα αδιέξοδα.

Παράδειγμα η αγορά των αυτοκινήτων. Στην περιοχή της πρωτεύουσας κυκλοφορούν
περί το 1.500.000 Ι.Χ. και ο αριθμός τους αυξάνεται με ρυθμό 60.000 ετησίως.
Σε μία δεκαπενταετία, και αν δεν υπάρξουν εν τω μεταξύ δραματικές αλλαγές, ο
συνολικός στόλος θα διπλασιαστεί, με απροσδιόριστες συνέπειες στη λειτουργία
της πόλης. Σ’ αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε και τα ταξί, τα οποία, αν
υπολογιστούν με βάση όχι τον αριθμό τους αλλά με βάση τα «οχηματοχιλιόμετρα»
που διανύουν, αντιστοιχούν σε άλλα 250.000 Ι.Χ. Η εισαγωγή καταλυτικών
αυτοκινήτων, αν και περιορίζει τις περιβαλλοντικές συνέπειες, δεν λύνει ωστόσο
το κυκλοφοριακό πρόβλημα που θα εντείνεται με εκθετικούς ρυθμούς.

Υπάρχει επομένως ένα θέμα επάρκειας του χώρου ή, επί το επιστημονικότερον, της
φέρουσας ικανότητας του συστήματος, η οποία δεν μπορεί να διαστέλλεται επ’
άπειρον. Με άλλα λόγια, οι πόλεις μας κάποια στιγμή θα φρακάρουν, με πρόσθετο
αποτέλεσμα την πλήρη απαξίωση του μέσου. Αυτό σημαίνει πως το αυτοκίνητο θα
πάψει να έχει χρηστική αξία και θα παραμείνει ως σύμβολο μιας δυνατότητας, την
οποία η ίδια του η χρήση από ένα σημείο και μετά την καταργεί. Σύμφωνα με τη
διατύπωση μιας ορισμένης σχολής οικονομολόγων, ανήκει στα «προνομιακά» αγαθά,
τα οποία δικαιολογούν τον προορισμό τους μόνο στον βαθμό που η κατοχή τους
είναι περιορισμένη. Όταν όλοι αποκτήσουν αυτοκίνητο, θα πάψουν αυτόματα και να
το χρησιμοποιούν. Η πολιτική επομένως των φθηνών Ι.Χ., που τώρα γίνεται για
λόγους συγκυρίας, αλλά στο βάθος του μυαλού πολλών πολιτικών λειτουργεί ως
«κοινωνική παροχή», μόνο ως φιλολαϊκό μέτρο δεν μπορεί να νοηθεί, αφού τελικά
τις συνέπειες θα τις υποστούμε όλοι αδιακρίτως, έχοντες και μη έχοντες.

Πρόσφατα βρέθηκα στην Τροχαία Αθηνών για τον διακανονισμό μιας παράβασης
(αφαίρεση πινακίδων) από παράνομη στάθμευση. Τη διαδικασία την υπέστην για
πρώτη φορά, αλλά είχε πολλαπλό κοινωνιολογικό ενδιαφέρον. Η ουρά στο γραφείο
του διοικητή ήταν μακροσκελής. Ένας από τους ομοιοπαθείς, παραβιάζοντας το
πρωτόκολλο, απευθύνεται στον υποδιοικητή που βρισκόταν στο διπλανό γραφείο.
Του μεταφέρει τους χαιρετισμούς από κάποιον Κουτσομήτρο που εργάζεται στο ΓΕΣ
και που κατ’ αυτόν συνιστά επαρκές δικαιολογητικό για την παραγραφή του
αδικήματος. Ο αστυνομικός τον αγνοεί και τότε αυτός φωνασκώντας διαδηλώνει για
την έλλειψη «συναδελφικής αλληλεγγύης». Πίσω μου βρίσκεται γνωστός παράγων της
Νέας Δημοκρατίας, που περιμένει κι αυτός υπομονετικά. Ο υποδιοικητής, που έχει
ανοικτή την πόρτα του γραφείου, τον αναγνωρίζει και με εκδηλώσεις υπερβολικής
οικειότητας τον τραβάει με το ζόρι στο εσωτερικό, όπου φαντάζομαι συζητήθηκαν
μέσα σε άλλο κλίμα τα περαιτέρω.

Ο διοικητής εκτελεί μια διαδικασία ρουτίνας, μειώνοντας μεγαλόψυχα τις ποινές
που πρωτοδίκως επέβαλε το άσπλαχνο όργανο. Έξω από το τμήμα, διπλοπαρκαρισμένα
αυτοκίνητα και τα περιπολικά πάνω στο πεζοδρόμιο. Δύο μέτρα και δύο σταθμά;
Όχι. Απλώς επιβεβαίωση του παραλογισμού. Το αδίκημα της αντικανονικής
στάθμευσης είναι διαρκές στη μακροσκοπική του θεώρηση. Απλώς, δεν υπάρχει
διαθέσιμος χώρος. Οι παρανομούντες δεν αποτελούν την εξαίρεση σε μία κατά τα
άλλα νομοταγή πλειοψηφία, αλλά σχεδόν τον κανόνα. Τέσσερα στα δέκα σταθμευμένα
αυτοκίνητα είναι παράνομα, σύμφωνα με έρευνα του υπουργείου Συγκοινωνιών. Οι
αστυνομικοί της Τροχαίας μοιράζουν επιλεκτικά κλήσεις. Όχι για να συνετίσουν
τους παραβάτες, αφού αυτοί δεν έχουν άλλη επιλογή. Κάνουν απλώς το καθήκον
τους. Όποτε τους καπνίσει. Χωρίς κριτήρια και χωρίς στόχο. Παίρνουν ίσως
εντολές. Από ένα πανούργο κράτος, που μειώνει το κόστος των αυτοκινήτων, ώστε
να τα αγοράσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι.

Νέοι και παλιοί χρήστες, αφού δεν υπάρχει προβλεπόμενος χώρος, θα παρκάρουν
παράνομα και το κράτος θα τους παίρνει πίσω την έκπτωση ­ που τόσο μεγαλόψυχα
τους παρεχώρησε σε ένα προηγούμενο στάδιο ­ μέσω των προστίμων.

Προσπαθώ να καταλάβω τις επιπτώσεις του φαινομένου στον πληθωρισμό.