26.000 στρέμματα χωρίς ιδιοκτήτη

Σε εκκρεμότητα παραμένει το ιδιοκτησιακό καθεστώς για 26.000 στρέμματα στο
Λασίθι της Κρήτης, για τα οποία αντιδικούν επί μία δεκαετία το Ελληνικό
Δημόσιο και το Ίδρυμα Παναγίας Ακρωτηριανής, καθώς χθες ο Άρειος Πάγος
αναίρεσε εφετειακή απόφαση που είχε αναγνωρίσει την κυριότητα του Δημοσίου επί
10.000 στρεμμάτων.

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ καλείται εκ νέου να κρίνει το Εφετείο Κρήτης, η αρχική απόφαση του
οποίου αναιρέθηκε από τον Άρειο Πάγο ως «αναιτιολόγητη και αντιφατική». Και
εκτός από την παράταση στην μεγάλη αντιδικία, η χθεσινή απόφαση ενδέχεται να
καταστήσει μετέωρη και την επένδυση-μαμούθ στην οποία θέλει να προχωρήσει το
Ίδρυμα στην επίδικη έκταση, που καλύπτει και σημαντικό τμήμα της παραλιακής
ζώνης στο Βάι. Όπως είναι γνωστό, για την τουριστική εκμετάλλευση της περιοχής
το Ίδρυμα έχει προχωρήσει από το 1993 σε διαγωνισμό που κατέληξε στην επιλογή
της αγγλικής εταιρίας Loyalward Ltd. Αλλά η επιλογή αυτή αμφισβητήθηκε
(σχετική ερώτηση στη Βουλή κατέθεσε πέρυσι ο βουλευτής του Συνασπισμού Σπ.
Δανέλλης) για να ξεκινήσει έρευνα από τις εισαγγελικές αρχές της Κρήτης,
ύστερα από καταγγελίες περί «παράνομων διαδικασιών» στις οποίες προχώρησε
αυστριακή εταιρεία, η οποία συμμετείχε στον διαγωνισμό.

Έως πέρυσι, το βασικό επιχείρημα από όσους αντιδρούν στην συγκεκριμένη
επένδυση (σ.σ. θεωρείται ως μία από τις μεγαλύτερες τουριστικές επενδύσεις που
έχουν γίνει ποτέ στην Ευρώπη) ήταν η εκκρεμοδικία για το ιδιοκτησιακό
καθεστώς. Και αυτό γιατί το Ίδρυμα, το οποίο συγκροτήθηκε το 1991 με
πρωτοβουλία της Μονής Τοπλού που υπάγεται στο Πατριαρχείο, σχεδίαζε την
αξιοποίηση και των 26.000 στρεμμάτων, παρά το γεγονός ότι το Δημόσιο
διεκδικούσε σημαντικό τμήμα τους.

Σε ό,τι αφορά την επένδυση, πάντως, το υπουργείο Οικονομικών εμφανίζεται να
συναινεί και μάλιστα ο υφυπουργός Γ. Δρυς είχε προ μηνών αναφέρει ότι επιτροπή
του υπουργείου αποφάνθηκε υπέρ του έργου και διαπίστωσε ότι «η διαδικασία
εγκρίσεως του διαγωνισμού μπορούσε να προχωρήσει ανεξάρτητα από το
ιδιοκτησιακό καθεστώς».

Η χθεσινή απόφαση του Αρείου Πάγου επαναφέρει, ωστόσο, το ζήτημα στις
δικαστικές αίθουσες. Το Ανώτατο Δικαστήριο αναίρεσε στο σύνολό της την απόφαση
του Εφετείου, με την οποία είχαν καθορισθεί τα τμήματα που ανήκουν στο Δημόσιο
και αυτά που ανήκουν στο Ίδρυμα (αναγνωρίζοντας και την κυριότητα του Δημοσίου
επί 10.000 στρεμμάτων).

Όπως έκρινε ο Άρειος Πάγος «με γενικό τρόπο το Εφετείο δέχεται την έκθεση
δασολόγου, που διαχώρισε την περιοχή σε ζώνες με κριτήριο τη γεωμορφολογία του
εδάφους, ενώ το κρίσιμο ζήτημα ήταν ποιες συγκεκριμένες εκτάσεις είχαν
παραχωρηθεί στη Μονή για συντήρηση των μοναχών είτε με δωρεές είτε από τους
Οθωμανούς τον περασμένο αιώνα».