ΡΙΠΕΣ Η επέτειος

ΟΠΩΣ και στην πρώτη επέτειο…
ΕΤΣΙ ακριβώς και τώρα…
ΕΝΑ τέταρτο του αιώνα μετά…
Η ΣΗΜΑΔΙΑΚΗ 17η Νοέμβρη δεν μπορεί παρά να είναι ημέρα τιμής και μνήμης.
ΚΑΙ αν η μαζικότητα της συμμετοχής στις εκδηλώσεις έχει δραματικά
περιορισθεί στο πέρασμα των χρόνων…
ΚΑΙ αν συνέβη με ευθύνη πολλών η επέτειος ν’ αμαυρωθεί από βίαια
επεισόδια και δυστυχώς από βανδαλισμούς…
ΓΙΑ μια γενιά τουλάχιστον αποτελεί και σήμερα ακόμη ορόσημο που
αξίζει να μη λησμονείται.
ΚΑΙ είναι κρίμα που όλα τα τελευταία χρόνια εν αναμονή της πορείας ανήμερα…
Ο ΦΟΒΟΣ εκτρόπων υπερτερεί της αναμονής…
ΓΙΑ τον όγκο, λόγου χάριν, της πορείας, τον παλμό και τα συνθήματα…
ΓΙΑ την προέκταση, με άλλα λόγια, του μηνύματος του Πολυτεχνείου στο σήμερα…
ΠΕΡΑ από τους τυποποιημένους πανηγυρικούς και το επαναλαμβανόμενο τελετουργικό.
ΟΛΑ βεβαίως έχουν την εξήγησή τους, ιδίως σε άχαρους καιρούς…
ΔΕΝ παύει, όμως, να προκαλεί συναισθήματα λύπης το γεγονός πως
κινδυνεύει πια να συνδεθεί η επέτειος…
ΜΕ την αδικαιολόγητη τάχα; προετοιμασία πρόληψης καταστροφών από
κάποιους θερμοκέφαλους νεαρούς που ως «ζωντανό μήνυμα» θεωρούν…
ΤΗΝ τόσο απρόσφορη και παράταιρη εκτόνωση επιθετικότητας…
ΟΠΩΣ έγινε και χθες με τις πρωτοφανείς ασχημίες εις βάρος ακόμη και του
Πρωθυπουργού την ώρα που κατέθετε στεφάνι.
ΜΑΚΑΡΙ σήμερα και όχι χάρις στα μέτρα ν’ αποδειχτεί…
ΠΩΣ τα παρατράγουδα φθοράς της επετείου σταματούν επιτέλους εδώ.













