Τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ

Για τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ γράφει ο κ. Ιωσήφ Π. Σηφαλάκης, από το Παλαιό Φάληρο:

«Πιστεύω ότι κύριο, εάν όχι και μοναδικό, κίνητρο τής, όπως συνηθίζεται να
ονομάζεται, εσωκομματικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ είναι η αντιπαλότητα ­ η
οποία σε ορισμένες περιπτώσεις παίρνει τη μορφή ανοιχτής εχθρότητας ή και
πραγματικού μένους ­ απέναντι, προσωπικά, στον κ. Σημίτη. Αντιπαλότητα, η
οποία δεν εκφράζεται με συγκεκριμένες, ολοκληρωμένες και τεκμηριωμένες
τοποθετήσεις, προτάσεις ή και προβληματισμούς ακόμα, στα αρμόδια κομματικά
όργανα, αλλά με αοριστίες, γενικότητες, εξωπραγματικά ευχολόγια, υπονοούμενα,
υπερπατριωτικές εξάρσεις και αήθεις επιθέσεις κατά του προσώπου του
Πρωθυπουργού της χώρας από τα παράθυρα των ΜΜΕ, με συνεντεύξεις σε έντυπα και
με εμπαθείς δηλώσεις σε ελλοχεύοντες, στα πεζοδρόμια και τις εισόδους κτιρίων,
δημοσιογράφους. Κύριος στόχος της αντιπολίτευσης αυτής έχει καταστεί η
κυβερνητική οικονομική πολιτική με το πρόσθετο, καθαρά κομματικό και πολλές
φορές ιδιοτελές, σκεπτικό ότι αλλοιώνει το κοινωνικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ.
Αγνοείται, εν προκειμένω, ότι η κοινωνική πολιτική μιας υπεύθυνης κυβέρνησης ή
και ενός σοβαρού κόμματος διαμορφώνεται μόνο σε συνάρτηση με τις πραγματικές
προτεραιότητες της χώρας και τις δυνατότητες της οικονομίας της. Ακόμα, ότι το
κοινωνικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ παρουσίασε στην πορεία δύο διαφορετικές όψεις: την
πρώτη των αφειδών παροχών, των αδηφάγων προβληματικών επιχειρήσεων και της
μάλλον σπάταλης διαχείρισης του δημόσιου χρήματος των πρώτων χρόνων
διακυβέρνησης απ’ αυτό και τη δεύτερη της πολιτικής αυστηρής λιτότητας,
περιστολής των δαπανών και απαλλαγής από τις προβληματικές επιχειρήσεις την
οποία υποχρεώθηκε, από τα πράγματα, να υιοθετήσει κατά την τριετία 1993-1996
χωρίς όμως ­ και αυτό είναι απόλυτα ενδεικτικό ότι ουδείς από τους σήμερα
κοπτόμενους για το κοινωνικό πρόσωπο του κόμματος και στρεφόμενος κατά του
Πρωθυπουργού να διανοηθεί, τότε, ν’ αποστασιοποιηθεί ή και απλά να
διαμαρτυρηθεί. Η αμφισβήτηση, άλλωστε, της σημερινής οικονομικής πολιτικής
είναι τόσο περισσότερο περίεργη όσο αυτή αποτελεί βασικά τη φυσική συνέχεια
της πολιτικής της προηγούμενης τριετίας με μοναδική, ίσως, διαφορά ότι ο κ.
Σημίτης δείχνει αποφασισμένος να την εφαρμόσει χωρίς αδικαιολόγητες αποκλίσεις
σε αντίθεση με το παρελθόν, όταν συντεχνιακές παρεμβάσεις και ο υπολογισμός
του πολιτικού κόστους εμπόδισαν την επίτευξη του επιδιωκομένου αποτελέσματος».