Ορμόνες… χωρίς ντροπές

Και οι άνδρες περνούν κλιμακτήριο που τα συμπτώματά της ταλαιπωρούν πολλούς
και που, επίσης, θεραπεύεται με χορήγηση ορμονών. Κάθε άνδρας μετά την ηλικία
των 50 ετών είναι υποψήφιος για κλιμακτήριο αλλά μόνο ένα μέρος από αυτούς θα
βιώσουν δυσάρεστα συμπτώματα.

Η κλιμακτήριος θεωρείται ακόμη αποκλειστικό «προνόμιο» των γυναικών. Η
αλήθεια, όμως, είναι ότι και οι άνδρες περνούν μία αντίστοιχη περίοδο που οι
ίδιοι δεν τη γνωρίζουν ή δεν την παραδέχονται. Και το χειρότερο, οι γιατροί
που είναι προετοιμασμένοι να αναγνωρίσουν την εμμηνόπαυση των γυναικών σαν μια
κλινική οντότητα, δεν είναι συχνά σε θέση να αναγνωρίσουν τα συμπτώματα μιας
πιθανής ορμονικής ανεπάρκειας στους άνδρες, συγχέοντάς τα με αυτά του γήρατος.
Περίπου 400 εκατομμύρια άνδρες μεταξύ 40 και 55 υπολογίζεται παγκοσμίως ότι
βιώνουν το πέρασμα στην ανδρική κλιμακτήριο, ενώ το 2020 περίπου, υπολογίζεται
ότι ο αριθμός αυτός θα έχει αυξηθεί στα 700 εκατομμύρια.

ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Μειωμένη αντοχή, εύκολη κόπωση, μείωση στη σεξουαλική αντοχή αλλά και στη
σεξουαλική διάθεση, προβλήματα σχέσεων και καβγάδες για το σεξ, αλλά και
αυξημένο άγχος ότι θα χάσουν τη σεξουαλική τους ικανότητα, διαταραχές ύπνου,
περιορισμός ενδιαφέροντος, απώλεια συγκέντρωσης, αλλά και αύξηση στο βάρος,
πόνοι στις αρθρώσεις και τα οστά, ατροφία δέρματος, εφιδρώσεις, εξάψεις κ.ά.
είναι μερικά από τα συμπτώματα αυτά.

Πρόκειται για μία κλινική κατάσταση, λένε οι ειδικοί, που χαρακτηρίζεται από
μερική ανεπάρκεια ανδρογόνων στο αίμα και αντίσταση στη δράση της
τεστοστερόνης ή στους ενεργούς μεταβολίτες της στους ιστούς-στόχους. Αυτή η
κατάσταση υπογοναδισμού οδηγεί σε μείωση της σωματικής ενεργητικότητας,
μεταβολή της ευεξίας, σεξουαλική δυσλειτουργία και ποικίλες μεταβολικές
αλλαγές. Αυτές οι εκδηλώσεις μπορεί να έχουν επιβλαβείς επιπτώσεις στη μυϊκή
μάζα, στην οστική πυκνότητα, στο λιπιδικό προφίλ και τελικά στις νοητικές λειτουργίες.

Ο ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ

Όπως ανέφερε ο διευθυντής της Ενδοκρινολογικής Κλινικής του νοσοκομείου
«Έλενα» κ. Δ. Αδαμόπουλος, με αφορμή το 3ο Πανελλήνιο Ανδρολογικό Συνέδριο που
πραγματοποιείται στην Αθήνα, «η έκπτωση μιας σειράς λειτουργιών του άνδρα από
την 5η δεκαετία της ζωής του έχει συνδεθεί τόσο με τη γενικότερη διαδικασία
γήρανσης του οργανισμού όσο και με τη βαθμιαία ελάττωση της έκκρισης ορμονών
από τους όρχεις αλλά και τους άλλους ενδοκρινείς αδένες». Στην πράξη, όπως
ανέφερε, είναι δυσχερής, αν όχι αδύνατος ο διαχωρισμός των επιπτώσεων της
ανδροπενίας από εκείνες που οφείλονται αμιγώς στη διαδικασία της γήρανσης. Το
φαινόμενο δεν έχει μελετηθεί τόσο όσο στις γυναίκες, αλλά η πτώση της
τεστοστερόνης στο αίμα (όπως αντίστοιχα των οιστρογόνων στις γυναίκες) και η
βαθμιαία πτώση της ορχικής λειτουργίας έχει αναγνωριστεί σαν σημαντικός
αιτιολογικός παράγοντας.

ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΡΕΥΝΑΣ

Έρευνα που έγινε στο νοσοκομείο «Έλενα» σε 160 άνδρες ηλικίας 50-75 ετών
έδειξε ότι 4 στους 10 (38%) των ερωτηθέντων αντιλαμβάνονταν ότι αντιμετωπίζουν
κάποιο πρόβλημα και ότι γι’ αυτό υπάρχει θεραπεία (συνήθως από πληροφορίες από
την σε κλιμακτήριο σύζυγό τους), αλλά από αυτούς μόνο ένας στους τέσσερις
(25%) επιζητούσε να κάνει κάτι γι’ αυτό και 10%-11% το σκεφτόταν. Οι υπόλοιποι
ούτε ήθελαν να το ακούσουν ούτε ήθελαν να το αντιμετωπίσουν.

ΤΕΣΤΟΣΤΕΡΟΝΗ

Κι όμως υπάρχει φαρμακευτική αντιμετώπιση υποκατάστασης της τεστοστερόνης (με
ενδομυϊκές ενέσεις, χάπια, τζελ και αυτοκόλλητα) που μέχρι τώρα δεν έχουν
δείξει ότι έχουν παρενέργειες. Όπως ανέφερε ο Καναδός καθηγητής του
Πανεπιστημίου του Κεμπέκ κ. Ρόναλντ Τρέμπλεϊ, η χορήγηση ενδοκανοϊκής
τεστοστερόνης σε δόση 80-120 μ.γρ. την ημέρα για χρονικό διάστημα πάνω από 10
χρόνια δεν είχε καμία επίδραση στον προστάτη, όπως πολλοί φοβούνται, ενώ ένας
άλλος μύθος είναι ότι επηρεάζει με τρόπο αρνητικό το μεταβολισμό των λιπιδίων.
Πρόσφατες μελέτες του ‘ 95 έδειξαν ότι η τεστοστερόνη έχει ευεργετικές
επιδράσεις στο καρδιαγγειακό. Εν τούτοις, ο κ. Τρέμπλεϊ υπενθυμίζει στους
γιατρούς που θα ασχοληθούν με την ανδροπενία ότι το αντικείμενό τους είναι οι
άνθρωποι και όχι οι εργαστηριακές μετρήσεις και ότι τα οφέλη της θεραπείας
υποκατάστασης με τεστοστερόνη πρέπει να αντιμετωπιστούν κριτικά εστιάζοντας
στη βελτίωση ορισμένων λειτουργιών ή/και οργάνων.