ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Το άλλο μήνυμα

Δεν θα καινοτομήσουμε λέγοντας πως το αστικό περιβάλλον επιδεινώνεται συνεχώς.
Όμως, αυτή η προφανής αλήθεια φαίνεται να μην απασχολεί το μεγάλο μέρος του
πληθυσμού των αστικών περιοχών. Διαφορετικά, θα αντιδρούσε.

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ, π.χ., να μη δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στους αποτυχημένους
δημάρχους, που σε μεγάλο βαθμό είναι υπεύθυνοι για το χάλι των σημερινών
πόλεων. Θα μπορούσε αντιστοίχως να μην καταψηφίσει όσους επεχείρησαν να
εισαγάγουν νέα προοδευτικά ήθη στη διαχείριση των πόλεων. Αναφέρομαι, π.χ.,
στον απερχόμενο δήμαρχο Βόλου κ. Πιτσιώρη, στον αποτυχόντα για 300 ψήφους
δήμαρχο Καλαμάτας κ. Μαλαπάνη και στη φίλη από το Γαύριο Άνδρου κ. Τασούλα
Μαμάη που απετόλμησε να ταράξει τα συντηρητικά επαρχιακά νερά, με τολμηρές
πράξεις υπέρ της φύσης και εναντίον των πελατειακών συμφερόντων.

Με μία άλλη λοιπόν ανάγνωση, το μήνυμα των δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών
είχε όχι αντικυβερνητικό, αλλά βαθιά συντηρητικό χαρακτήρα, αφού ο λαός
κατάφερε να καταδικάσει και αυτούς τους ολίγους που είχαν το θάρρος να
προβάλουν μια διαφορετική εικόνα των λαϊκών συμφερόντων.

Να μιλήσουν δηλαδή τη γλώσσα της αλήθειας, που όλοι ιδιωτικώς φαίνεται να
υπερασπίζονται, αλλά δημοσίως την απαρνούνται για να εισπράξουν σε αντίτιμο
προνόμια στη νομή του χώρου και ανοχή στην καθημερινή παραβίαση των συλλογικών
δικαιωμάτων, που υποτίθεται ότι λειτουργεί προς όφελος των ιδιωτικών.

Γι’ αυτήν βέβαια τη συντηρητική στροφή στο τιμόνι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
δεν φταίνε μόνο οι πολίτες, τουλάχιστον εκείνοι που έπεσαν θύματα αυτού του
ιδιότυπου λαϊκισμού που τους υποσχέθηκε μειώσεις των φόρων και περίθαλψη της
ιδιωτικής ασυδοσίας. Λες και το πρόβλημα των δήμων ήταν η βαριά φορολογία και
όχι το πού ήταν προσανατολισμένες οι δαπάνες και πώς γινόταν η διαχείριση των
δημοτικών τελών. Αν δηλαδή τα χρήματα αυτά διοχετεύονταν σε έργα ουσίας, σε
έργα περιβάλλοντος και πολιτισμού και όχι σε έργα βιτρίνας και πανηγύρια
δημοσίων σχέσεων.

Φταίνε ακόμη και τα κόμματα, τουλάχιστον εκείνα που καλλιέργησαν την εντύπωση
ότι και σ’ αυτές τις εκλογές, το ζήτημα δεν ήταν η ουσία των προβλημάτων, αλλά
το κατά πόσον η εικόνα τους θα παραμορφωθεί, έτσι που να μην ενοχλήσει τους
ψηφοφόρους, έτσι που να μη θιγούν τα κακώς κείμενα, έτσι που να μην τρομάξει η
νοικοκυρά, ο μεσοαστός και ο αγρότης. Κατηγορίες που θεωρούνται και
ενδεχομένως είναι συντηρητικές, στον βαθμό τουλάχιστον που δεν τους
προσφέρεται ένα εναλλακτικό οικονομικό και ιδεολογικό πρότυπο.

Γιατί υψηλή ποιότητα περιβάλλοντος, που θα μπορούσε να ήταν ένα προοδευτικό
σύνθημα των δημοτικών εκλογών, απαιτεί θυσίες. Όχι μόνο στο επίπεδο των
ατομικών συμπεριφορών ­ αφού όλοι έχουμε εθιστεί στη μεταφορά της ευθύνης
στους άλλους ­ αλλά και στο επίπεδο των εισοδημάτων, τα οποία δεν μπορεί να
αναπτύσσονται εις βάρος του κοινού οφέλους.

Προοδευτικός θα ήταν, για παράδειγμα, εκείνος ο δήμαρχος που θα ζητούσε να
εφαρμόζεται η αρχή της αποφυγής της ρύπανσης ή της όχλησης μέσω της αύξησης
του κόστους. Διότι, ως γνωστόν, σήμερα μπορεί κάποιος να ρυπαίνει δωρεάν,
αρκεί να μην είναι βιομήχανος ή εύκολος στόχος των λαϊκίστικων κομμάτων.

Μπορεί, για παράδειγμα, ο μικροεργολάβος της διπλανής πολυκατοικίας να
καταλαμβάνει ατιμωρητί το πεζοδρόμιο, να αποκλείει τη διάβαση των πεζών, να
γεμίζει σκόνη, τσιμέντο και χαλίκια τις εισόδους των διπλανών σπιτιών και να
κολλάει την μπετονιέρα στο παράθυρο του ισογείου, που κατά κανόνα είναι
αλλοδαπός και δεν διαμαρτύρεται. Για να μειώσει φυσικά το κόστος της
επιχείρησής του και να αποφύγει αυτό που σε κάθε πολιτισμένη χώρα θα ήταν αυτονόητο.

Αυτόν τον ψηφοφόρο υποσχέθηκαν να προστατεύσουν οι νέες δημοτικές αρχές και
αυτόν θωπεύει σύμπαν το πολιτικό μας σύστημα, της Αριστεράς (σοσιαλιστικής και
μη) συμπεριλαμβανομένης. Αυτός όμως δεν είναι ο δικός τους ψηφοφόρος. Είναι
κατά τεκμήριον της Δεξιάς και αργά ή γρήγορα θα τον ξανακερδίσει.

Όπως θα ξανακερδίσει αυτούς που διεκδικούν και πετυχαίνουν να θεωρηθούν ως
φιλολαϊκό μέτρο τα φτηνότερα αυτοκίνητα ­ έστω κι αν αυτό προβάλλεται ως
εργαλείο για την (τεχνητή) μείωση του πληθωρισμού και διαβατήριο για την
ευρωπαϊκή μας ολοκλήρωση.