ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όπου να ‘ναι χειμωνιάζει…

ΦΕΤΟΣ ΑΡΓΗΣΕ στο ραντεβού μας. Τι κι αν στρώσαμε τα χαλιά, τι κι αν αερίσαμε
τα μάλλινα, τις κουβέρτες, τα πουλόβερ; Δεν λέει να χειμωνιάσει. Μόλις την
προηγούμενη εβδομάδα κάναμε βουτιές στη θάλασσα. Σήμερα είχαμε κανονίσει να
φάμε αστακομακαρονάδα στην Τζιά με το ταχύπλοο φουσκωτό του φίλου μας. Χθες,
απολαύσαμε αυτό το υπέροχο μεσημέρι στον Λυκαβηττό. Εκεί πάνω στον Άγιο
Ισίδωρο αράξαμε τις «αφρικάνες», απολαύσαμε τις μπίρες μας, με θέα τα νησιά
του Αργοσαρωνικού. Πίνακας ζωγραφικής με γκρίζα πινελιά τα φουγάρα της
Δραπετσώνας και της Ελευσίνας.

Οι θαμώνες λίγοι. Κυρίως φοιτητές, ζευγαράκια, συνταξιούχοι. Κουβεντούλα,
ραχάτι, ξεγνοιασιά. Μακριά και πάνω από την πόλη. Έξω από το τράφικ της
Σταδίου, την αγωνία της Σοφοκλέους, τις λάμπες φθορίου του γραφείου. Δεν ήταν
εκεί η άνεργη 22χρονη, με τα εξαιρετικά προσόντα.

Οι παρόντες και παρούσες δεν φαίνονταν να ζουν την ίδια ένταση. Ίσως να
μακάριζαν τον εαυτόν τους για την πολυτέλεια που είχαν να ξεφύγουν έστω και
για λίγο από τους θορύβους της πόλης. Ίσως, πάλι, να μην ήταν σε θέση να
καταλάβουν τη μακαριότητα τους. Ιδιαίτερα αν δεν ζουν μέσα στους εξωφρενικούς
ρυθμούς της καθημερινότητας. Της αναζήτησης δουλειάς, του ανταγωνισμού, της
αδικίας.

Ευτυχώς που χειμωνιάζει και οι «πολυτέλειες» του είδους δεν θα μας
προσδιορίζουν ως προνομιούχους ή μη.