Σιωπή μετά το χειροκρότημα

Σαν τα σύννεφα σκόνης που προκάλεσε ο ερχομός των πολυάριθμων τηλεοπτικών
συνεργείων στην απομονωμένη κοινότητά τους, δείχνει τώρα να καταλαγιάζει η
ταραχή και η ένταση από τα πρόσωπα των λιγοστών κατοίκων του Ασπρόκαμπου Κορινθίας.

ΧΑΜΕΝΟΙ στους ορεινούς όγκους της Κορινθίας οι μόλις 250 κάτοικοι του
Ασπρόκαμπου προσπαθούν να βρουν τον παλιό τους βηματισμό, να επαναφέρουν τη
ζωή τους στο… πριν. Δεν τους αφήνει όμως το… μετά. Η επόμενη ημέρα δεν
έχει χειροκροτήματα και ζητωκραυγές. Προβληματισμό και διάχυτο φόβο μόνο έχει.

Από τη μία ο φόβος για αντίποινα Αλβανών και από την άλλη οι σκέψεις για τον
μιμητισμό που γεννά μια πράξη αυτοδικίας, ακόμη και στα ίδια τους τα παιδιά,
κάνουν τον απογευματινό καφέ που πίνουν οι άντρες του χωριού πικρό σαν φαρμάκι.

Χαμηλωμένα βλέμματα. Οι άντρες στο καφενείο του Ασπρόκαμπου Κορινθίας κοιτούν χαμηλά. Η επόμενη ημέρα τούς βρήκε προβληματισμένους

Η επίγνωση ότι η ζωή τους πήρε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή, δεν τους αφήνει να
ησυχάσουν. Αναγκασμένοι να ταλαντεύονται μεταξύ της ξενοφοβίας και της
συνύπαρξης με τους Αλβανούς, που δουλεύουν στα χωράφια τους, δυσκολεύονται να
βρουν τον χαμένο ρυθμό της ζωής τους. Νιώθουν, όπως λένε, ότι η πολιτεία τούς
βάζει να βγάλουν οι ίδιοι «το φίδι από την τρύπα», να γίνουν οι ίδιοι
«δολοφόνοι», να δουν το έγκλημα ως αναπόφευκτη πράξη αυτοπροστασίας.

«Εάν πάμε εναντίον του παιδιού, θα αποθρασυνθούν όλοι οι Αλβανοί». «Και εμείς
αν ήμασταν, το ίδιο θα κάναμε», λένε με μια φωνή οι κάτοικοι του Ασπρόκαμπου,
σε μια προσπάθεια να προστατεύσουν τον 17χρονο συγχωριανό τους από τις
κυρώσεις του νόμου. «Ποιο νόμο; Αν υπήρχε νόμος δεν θα συνέβαινε αυτό το άτυχο
γεγονός», λέει ο Κώστας Τουργέλης.

«Εφόσον το κράτος είναι ανίκανο να μας προστατεύσει, εμείς τι πρέπει να
κάνουμε; Να αφήσουμε τις συμμορίες των Αλβανών να γυρίζουν αδέσποτες και να
αλωνίζουν τα σπίτια μας;».

Δίπλα του οι άντρες του χωριού μοιράζονται τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες
απόψεις. Όλοι τους σπεύδουν να δικαιολογήσουν τον ανήλικο συντοπίτη τους που
όπλισε την κυνηγετική σκανδάλη για να προστατεύσει την περιουσία του, βάζοντας
τον εαυτό τους στη θέση του. Όλοι θα μπορούσαν να είχαν πράξει το ίδιο.

ΣΤΟ ΗΜΙΦΩΣ

Και όμως ο Ασπρόκαμπος όλα αυτά τα χρόνια δεν απασχόλησε τις αστυνομικές
αρχές, «ούτε για αγροζημίες». Στα ορεινά χωριά της Κορινθίας, οι κάτοικοι της
περιοχής ζουν σιωπηλά.

Ακόμη και η έντονη παρουσία του αλβανικού στοιχείου στην περιοχή απορροφήθηκε
ομαλά, χωρίς να βάλει σε σοβαρές περιπέτειες τις σχέσεις ντόπιων και
αλλοδαπών. Οι κάτοικοι του Ασπρόκαμπου έμαθαν να ζουν στο ημίφως της ζωής,
στις απομονωμένες βουνοκορφές. Δεν έμαθαν όμως να ζουν στον φόβο απρόσκλητων
εισβολέων. «Είμαστε φοβισμένοι, τι να πούμε ψέματα; Φοβόμαστε μη μας κάνουν
αντίποινα οι Αλβανοί. Μια ημέρα των ημερών θα γίνει αυτό», προσθέτει ο
64χρονος αγρότης Παναγιώτης Κωστούρας.

Όταν ο Παναγιώτης Κωστούρας πηγαίνει να δει την κόρη του στο Κιάτο, φροντίζει,
όπως λέει, να γυρίσει νωρίς στο σπίτι. «Δεν θέλω να με βρει η νύχτα στον
δρόμο. Φοβάμαι τους Αλβανούς. Αν δω ότι αργώ, κοιμάμαι στο Κιάτο και έρχομαι
τα χαράματα στο χωριό».

Ο ίδιος έχει στη δούλεψή τους τρεις Αλβανούς, οι οποίοι ποτέ δεν τον
απασχόλησαν. Κανείς δεν μπορεί να πει το αντίθετο από τους συγχωριανούς του.
Και όμως ο φόβος του αλβανικού στοιχείου είναι διάχυτος. Ακόμη και ο κυρ
Τάκης, που στο σπίτι του φιλοξενεί ένα ζευγάρι Αλβανών, που εργάζονται στα
κτήματά του, πολλές φορές θα αναφερθεί στους «αλλόθρησκους που δεν έχουν Θεό
και έρμα», προσθέτοντας «δεν είμαστε ρατσιστές».

Ο ίδιος δεν διστάζει να πει: «Εάν στη θέση του 17χρονου ήταν ο γιος μου, θα
είχα πεθάνει. Ήδη ο γιος μου, ύστερα από αυτά που έγιναν, μου ζητάει να τον
αφήσω να πάει στη Αθήνα, να ξενιτευτεί».

ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

Στα Αϊδόνια. Στη γειτονική κοινότητα του Ασπρόκαμπου οι κάτοικοι διαπληκτίζονται για τον ορισμό του εγκλήματος. «Ήταν έγκλημα», λένε μερικοί. «Ας το πούμε έγκλημα», λένε οι άλλοι!

Η συζήτηση στο καφενείο του χωριού κυλάει σαν τα νερά των ποταμών. Πότε ήρεμα
και πότε ορμητικά. «Τι ήρθατε να κάνετε εδώ, να υποστηρίξετε τους Αλβανούς;»,
ήταν η ερώτηση πολλών κατοίκων. Ευτυχώς, οι ίδιοι δεν μιλούν για τον «17χρονο
ήρωα», που «πρέπει να τον μιμηθούμε όλοι μας», όπως έλεγαν οι κάτοικοι των
άλλων κοινοτήτων.

Ευτυχώς οι ίδιοι δεν διορθώνουν τα λόγια τους όπως οι κάτοικοι των γειτονικών
κοινοτήτων όταν εκ παραδρομής λένε για το έγκλημα. «Έγκλημα; Ποιο έγκλημα; Ας
το πούμε έγκλημα».

Οι κάτοικοι του Ασπρόκαμπου δεν ξεχνούν ότι «ακόμη και ένα σκυλί να σκοτώσεις,
δεν μπορείς να κοιμηθείς το βράδυ». Κάποιοι, μάλιστα, δεν φοβούνται ότι η
πράξη του ανήλικου συγχωριανού τους ­ για τον οποίο όλοι μιλούν με τα καλύτερα
λόγια ­ θα βρει μιμητές. Κάθε άλλο μάλιστα. «Με την πράξη του προφύλαξε εμάς»,
λέει ο Γιώργος. «Μετά από αυτό που έγινε, εγώ πέταξα το όπλο μου στην αποθήκη».