«Παλιός» και «νέος» μαζί

Ο πατέρας Χριστόδουλος και ο Φιλάρετος δεν είχαν γνωριστεί ποτέ. Ο ένας
ακολούθησε από μικρός τη μοναχική ζωή, ο δεύτερος στα εβδομήντα του. Ζουν και
οι δύο στο Άγιον Όρος με νηστεία, προσευχή και διαρκή αναζήτηση της αλήθειας.

Έχουν την δική τους πορεία. Ο ένας έφθασε να γίνει ο αγαπημένος ηγούμενος
για μοναχούς και κοσμικούς. Ο άλλος ακόμη δεν έχει φορέσει το ράσο. Περιμένει
να «περάσει» με επιτυχία τη δοκιμασία. Δεν βιάζεται. Άλλωστε, ο ηγούμενος τού
έχει μάθει ότι όλα έρχονται με υπομονή και με αγάπη…

«Νιώθω ευτυχής μέρα και νύχτα και δοξάζω τον Θεό που είμαι εδώ», δηλώνει ο ηγούμενος Χριστόδουλος

ΜΙΚΡΟΣ πουλούσε κουλούρια στη Χαλκίδα. Λαχεία και ό,τι άλλο θα του πρόσφερε
ένα μικρό μεροκάματο ώστε να καταφέρει να τελειώσει το Γυμνάσιο. Ο Γιώργος,
σήμερα ο ηγούμενος Χριστόδουλος, άρχισε να σκέπτεται την Εκκλησία και τον
μοναχισμό όταν έκανε την πρώτη του εξομολόγηση. Τα χρόνια πέρασαν. Έγινε
μοναχός στον Όσιο Δαυίδ στη Χαλκίδα πριν από 33 χρόνια.

Η χρονιά που σημάδεψε όμως τη ζωή του ήταν το 1974. Τότε πήρε ένα μήνα άδεια
και επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Άγιον Όρος. «Δοξάζω τον Θεό που είμαι εδώ.
Νιώθω ευτυχής μέρα, νύχτα», λέει χαμογελώντας συνεχώς μέσα από τα κάτασπρα
γένια του. Δεν θεωρεί τον εαυτό του ιδιαίτερα μορφωμένο, αλλά είναι το πρόσωπο
που έχει δεχθεί δεκάδες προσκλήσεις να μιλήσει για τον μοναχισμό. Μέχρι τώρα
δεν τις έχει αποδεχθεί. Εγώ εδώ ήρθα για να μάθω τη γλώσσα της αλήθειας, της
δικαιοσύνης, της αγάπης. Και όλα αυτά δεν τα μαθαίνεις μόνο και μόνο επειδή
βρεθήκαμε εδώ. Ουκ ο τόπος, αλλά ο τρόπος, λέει.

ΠΟΛΛΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

Στη Μονή του Κουτλουμουσίου, κοντά στις Καρυές, δεκάδες είναι οι επισκέπτες
που φτάνουν για να προσευχηθούν και να ακούσουν τον λόγο του.

Μοναχοί και κοσμικοί, όπως λένε, βρίσκουν στο πρόσωπό του τον άνθρωπο που θα
τους ακούσει, που θα τους μιλήσει με ηρεμία και με απλά λόγια. «Χαίρομαι να
βλέπω ανθρώπους να έρχονται στο μοναστήρι. Μοιραζόμαστε τα πάντα μαζί τους και
αυτό μας βοηθάει και μας».

Για τον πατέρα Χριστόδουλο η πιο καλή στιγμή είναι αυτή που αποσύρεται στο
κελί του. «Προσεύχομαι για όλους, διαβάζω, ασκούμαι. Είναι αυτή η στιγμή για
μας τους μοναχούς πολύ σημαντική», λέει. Την ημέρα έχει να κάνει πολλά. Τώρα
μάλιστα που γίνεται και αναπαλαίωση της μονής.

ΠΟΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ;

Δεν θέλει ούτε να ακούσει για μοναξιά ή για μονοτονία. «Το έργο μας μάς
ξεκουράζει. Ο μοναχός δεν ασχολείται με πάρεργο. Όταν μάλιστα κάποιος αγαπάει
αυτό που κάνει, γεμίζει χαρά», υποστηρίζει.

Είναι απόγευμα στη Μονή και δεκάδες είναι οι επισκέπτες. Αμέσως δίνει εντολή
στον αρχοντάρη να στρώσει τραπέζι και να τους τακτοποιήσει στους ξενώνες. Όταν
έχει χρόνο κάθεται μαζί τους. Μιλάει μαζί τους. Ακούει τα προβλήματά τους.
Ακόμη και αυτούς που επισκέπτονται το Άγιον Όρος για τουριστικούς λόγους τους
αντιμετωπίζει το ίδιο.

«Ακόμη και αυτοί, λέει, προβληματίζονται». Σκοπός του δεν είναι να
προβληματίσει κανέναν, ούτε να αφορίσει τους αμαρτωλούς. Αν και αυτό είναι
γεγονός ότι το κάνουν πολλοί, κυρίως ηλικιωμένοι μοναχοί που μιλούν σε
ιδιαίτερα έντονο ύφος ακόμη και για το κάπνισμα. Μιλάει με αγάπη, απόλυτα
γαλήνιος και είναι αυτός ο τρόπος που τον κάνει να ξεχωρίζει.

Ελάχιστα ασχολείται με το τι θα φάει, με τις ανέσεις που σιγά σιγά φτάνουν και
στον Άθω. Δεν ακούει ραδιόφωνο, δεν μαθαίνει τις καθημερινές ειδήσεις.

Μόνο κάποια σημαντικά γεγονότα και αυτά τα μαθαίνει από τους φίλους ή τους
συγγενείς του που του τηλεφωνούν για να τον ενημερώσουν. Αλλωστε, ο κόσμος του
στήθηκε στο Όρος…

ΕΙΝΑΙ 70 χρόνων. Ήταν ένας επιτυχημένος επαγγελματίες και εδώ και ένα χρόνο
είναι δόκιμος μοναχός. Ο Φιλάρετος δεν έχει φορέσει ακόμη το ράσο. Το θεωρεί
μεγάλη τιμή και αυτός δεν αισθάνεται έτοιμος. Αν τον ρωτήσεις σήμερα γιατί
πήρε την απόφαση, θα απαντήσει απλά: «ούτε κι εγώ ξέρω». Παντρεμένος, με
παιδιά και εγγόνια, πλέον επιθυμεί να αφιερώσει τη ζωή του στον Χριστό…

«Ήμουν από αυτούς που εχλεύαζα τους μοναχούς. Τους έβλεπα σαν κάτι το αφύσικο.
Άργησα να πάρω την απόφαση, αλλά θυμάμαι ότι όλα άρχισαν να ανατρέπονται μέσα
μου σε ένα ταξίδι από το Τόκιο προς Αθήνα το 1993. Έτσι ξαφνικά σκέφθηκα μέσα
στο αεροπλάνο τι θα γίνει άμα πέσει. Άρχισα πλέον να αναρωτιέμαι ποιος είμαι
και πού πάω». Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τότε. Τον περασμένο Νοέμβριο
επισκέφθηκε το Άγιον Όρος και πήρε τη μεγάλη απόφαση. Τα παιδιά του
διαφωνούσαν και διαφωνούν. Ο ίδιος όμως σήμερα δεν ενδιαφέρεται για τίποτε
άλλο παρά μόνο για τον μοναχισμό. Αισθάνεται παρά πολύ καλά και πλέον
περιμένει την ημέρα όπου θα γίνει επίσημα μοναχός. Πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ, έχει
ξεχάσει τις επιχειρήσεις του, (έκανε εισαγωγές από Γερμανία), διαβάζει,
προσεύχεται, βγαίνει κάπου κάπου έξω και μαζεύει χόρτα. Δείχνει απόλυτα
ήρεμος. Τώρα, όπως λέει, γνωρίζει και ποιος είναι και πού πάει. Το γεγονός ότι
είναι αρκετά μεγάλος στην ηλικία δεν τον ενοχλεί καθόλου. Το αντίθετο: έχει
ξεκαθαρίσει μέσα του τι θέλει. Θεωρείται από τους λίγους που ακολούθησαν τον
μοναχισμό σε τέτοια ηλικία. Άλλωστε την τελευταία δεκαετία μόνο νέοι άνθρωποι
φτάνουν ώς το Άγιον Όρος προκειμένου να μονάσουν. Παρ’ όλα αυτά όμως, έτυχε
πολύ καλής υποδοχής. Ακολουθεί το πρόγραμμα των υπόλοιπων μονάχων, αν και
ακόμη κυκλοφορεί ανάμεσά τους με «πολιτικά»…

Από τους πλέον κοσμογυρισμένους, όπως λέει, σήμερα, ένα χρόνο μετά την πρώτη
επίσκεψή του στο Άγιον Όρος, έχει βρει τον προορισμό του. Έχει απαλλαγεί από
το άγχος, την ένταση, το συνεχές κυνήγι για καλή επαγγελματική πορεία, για το
κέρδος. Κυκλοφορεί στους χωματένιους δρόμους από μόνη σε μονή. Χάνεται στην
ηρεμία του τοπίου, στις σκέψεις του, στις προσπάθειες «για τη σωτηρία της ψυχής»…