ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μάχη για την ιδιωτική ζωή

«Εξτρεμιστές της ιδιωτικής ζωής»: αυτόν τον χαρακτηρισμό εισέπραξε η Ευρωπαϊκή
Ένωση από την Ουάσιγκτον επειδή προσπαθεί να προστατεύσει τα δικαιώματά μας. Η
μάχη παρουσιάζει ενδιαφέρον.

Όλα καταγράφονται. Το θέμα είναι πώς χρησιμοποιούνται (το σκίτσο από τη «Λιμπερασιόν»)

ΚΑΜΙΑ εταιρεία δεν θα μπορεί να διαβιβάζει προσωπικά στοιχεία που αφορούν
πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε χώρες που η νομοθεσία τους για την ιδιωτική
ζωή δεν εκπληρώνει τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Εφόσον οι πελάτες τους το
επιθυμούν, οι εταιρείες είναι υποχρεωμένες να τους δείχνουν τα στοιχεία που
έχουν αποθηκεύσει για την ιδιωτική τους ζωή και, ενδεχομένως, να τα
τροποποιούν. Τα στοιχεία αυτά δεν μπορεί να είναι δυσανάλογα προς τον στόχο
για τον οποίο κρατούνται: μια αεροπορική εταιρεία, για παράδειγμα, δεν μπορεί
να διατηρεί για καιρό σ’ ένα διεθνές αρχείο το γεγονός ότι ένας Πορτογάλος
υπήκοος είναι ανάπηρος. Οι κάτοχοι διευθύνσεων στο Internet δεν μπορούν να
καταγράφουν τις προτιμήσεις και τις κινήσεις των χρηστών χωρίς τη συγκατάθεσή
τους. Οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να ανταλλάσσουν στοιχεία για τους πελάτες
τους χωρίς σχετική εξουσιοδότηση από τους τελευταίους. Αυτά προβλέπει η νέα
οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που τέθηκε σε ισχύ από το περασμένο Σάββατο.
Ουσιαστικά πρόκειται για την εφαρμογή μιας απόφασης που έχει ληφθεί από τις 25
Οκτωβρίου του 1995, αλλά μέχρι σήμερα παρέμενε ανενεργή. Κι αυτό, γιατί κύριο
«θύμα» της είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, για τις οποίες η ιδιωτική ζωή του
πολίτη είναι από ύποπτη έως ανύπαρκτη. «Στην Ευρώπη, οι πολίτες δεν
εμπιστεύονται τις εταιρείες και ζητούν προστασία από το κράτος», σημειώνει ο
Εμμάνιουελ Κόνσταμ, αντιπρόεδρος της Time Warner στις Βρυξέλλες. «Στις
Ηνωμένες Πολιτείες συμβαίνει το αντίθετο: οι άνθρωποι εκεί προσπαθούν να
προστατευθούν από τις καταχρήσεις της δημόσιας διοίκησης». Διαφορά νοοτροπίας:
εμείς διεκδικούμε τα δικαιώματά μας από τους ανθρώπους τους οποίους εκλέγουμε,
εκείνοι περιμένουν προστασία από την αόρατη δύναμη της αγοράς. Ο εμπορικός
πόλεμος ανάμεσα στις δύο ηπείρους ξεκίνησε. Και παρ’ όλο που υπάρχουν ήδη
ενδείξεις ενός επικείμενου συμβιβασμού, με τη μορφή «εγγυήσεων» ή
«αυτοελέγχου», σημασία έχει ότι η Ευρώπη τόλμησε να αμφισβητήσει την
παντοδυναμία των εταιρειών δίνοντας προτεραιότητα στα δικαιώματα των πολιτών
της. Γιατί τα στοιχεία που δίνω όταν κλείνω θέση σ’ ένα αεροπλάνο να είναι στη
διάθεση κάθε αμερικανικής εταιρείας τροφίμων; Γιατί η πιστωτική μου κάρτα ή οι
τραπεζικές μου συναλλαγές να χρησιμοποιούνται από ασχέτους προκειμένου να
διαφημίσουν τα προϊόντα τους; Ο Στέφανο Ροντοτά, «εγγυητής» του ιταλικού
κράτους για την ιδιωτική ζωή, επισημαίνει δύο απειλές για την ιδιωτικότητά μας
από την καθημερινή μας ζωή: τις ουρές μπροστά στα γκισέ των τραπεζών, που
επιτρέπουν στους ωτακουστές να καταγράφουν προσωπικά μας στοιχεία, και τις
κάμερες παρακολούθησης στους δρόμους που, στο όνομα της πάταξης της
εγκληματικότητας, «φακελώνουν» κάθε μας κίνηση. Τόσο οι τράπεζες όσο και οι
αστυνομικές αρχές πρέπει να λάβουν μέτρα που θα διασφαλίζουν τους πολίτες,
λέει ο Ιταλός αξιωματούχος. Στην προσωπική μας ζωή, «σκόντο» δεν γίνεται.