ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ντρέπομαι Σβετλάνα…

Η ΣΒΕΤΛΑΝΑ ήρθε στην Ελλάδα πριν από πολλά χρόνια. Παιδί ακόμη, μαθήτρια,
γνώρισε τον χλευασμό, τα παράξενα βλέμματα και τα όλο υπονοούμενα αστεία από
όλους εμάς τους σκληρούς συμμαθητές της. Δεν είχαμε ξαναδεί κόκκινα γοβάκια με
τακούνι να χτυπούν στην αυλή του σχολείου και μέχρι εκεί έφτανε το μυαλό μας.
Κανείς δεν σκεφτόταν το «μετά», τις δύσκολες ώρες της στο σπίτι, τον
καθημερινό αγώνα της επιβίωσης, τη μάχη που έδινε ένα παιδί και μια οικογένεια
για να ξεκινήσει από το μηδέν, σε μια χώρα άγνωστη, ανάμεσα σε ανθρώπους εχθρικούς.

Η Σβετλάνα μεγάλωσε. Όμορφη, γυναίκα πια, καταπίνει ακόμη την οργή της. Τη
βλέπω να περπατά μόνη, αγνοώντας τά, βίαια πια και σκληρά, υπονοούμενα.
Παρατηρώ τη δύναμη της ψυχής της καθώς λυγίζει, γονατίζει και ξανασηκώνεται.
Ακούει γύρω της φωνές να μιλούν με… οικονομικούς όρους για γυναίκες όπως
εκείνη, που όμως έζησαν για περισσότερο καιρό στη φτώχια και την εξαθλίωση.
Ακούει για «εμπόριο», «εισαγωγή», «ανταλλαγή», «ανακύκλωση», «παζάρι» κι
αισθάνεται σαν μόλις να έπεσε από κάποιο ράφι σούπερ μάρκετ. Κινδυνεύει ανά
πάσα στιγμή να την ποδοπατήσουν και κανείς δεν χάνει την ευκαιρία να της το
θυμίσει. Όλοι την αντιμετωπίζουν όπως «εκείνα τα σχολιαρόπαιδα», μόνο που
είναι πια μεγάλοι άνθρωποι, επαγγελματίες, μορφωμένοι, κάποιοι μάλιστα
κατέχουν επιτελικές θέσεις…

Καταφύγιο δεν μπορεί να βρει πουθενά. Οι γυναικείες οργανώσεις σώπασαν. Το
φεμινιστικό κίνημα παρακολουθεί αμέτοχο ­ το πολύ πολύ κάτι να αναφέρουν σε
κάποιο καλά οργανωμένο και όλο χλιδή συνέδριο ή σε κάποιο τηλεοπτικό πάνελ.
Κρύβομαι κι εγώ ανάμεσα σε όλον αυτό το συμφετό από εκπροσώπους της Εκκλησίας,
του κράτους, της αστυνομίας, επιστήμονες, ειδικούς, γυναίκες και άντρες που
δείχνουν να συμφωνούν πως κάποιοι άνθρωποι «δεν έχουν δικαίωμα να έχουν
δικαίωμα». Και ντρέπομαι.