[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«ΧΑΜΕΝΟΣ χρόνος και λεφτά» είναι για το υπουργείο Παιδείας η προσφυγή των
μαθητών στα φροντιστήρια. Το υπουργείο δίνει 27,5 δισ. δραχμές για ενισχυτική
διδασκαλία, γεγονός που «απαλλάσσει την οικογένεια από το οικονομικό άγχος των φροντιστηρίων».

Συνεπώς, η φετινή τάση πολλών μεγάλων κεντρικών φροντιστηρίων να ανοίγουν
παραρτήματα στις συνοικίες, συνιστά συλλογική επαγγελματική αυτοκτονία. Οι
άνθρωποι είναι, φαίνεται, σαν το χαζόσκυλο τον… Ραν Ταν Πλαν: τρίβουν τα
χέρια τους για «χαμένα λεφτά», ανοίγουν παραρτήματα που θα μείνουν άδεια και
δηλώνουν ψευδώς αύξηση της συνοικιακής πελατείας, ώστε να τους κυνηγάει η Εφορία.

«Είναι διαφημιστικό τέχνασμα», υποθέτει η Πολιτεία. Υποθέτει, γιατί είναι τόσο
καλά οργανωμένη, που ούτε καν είχε καταμετρήσει τι συμβαίνει, ώστε να
διαψεύσει τα ύποπτα στοιχεία. Τώρα, όψιμα, το επιχειρεί. Θα διαπιστώσει άραγε
πάταξη της «παράλληλης» κατά τους φροντιστές ή «παραπαιδείας» κατ’ εκείνη;

Ας το δούμε: τα 27,5 δισ. της ενισχυτικής ισούνται με την ηπιότερη εκτίμηση
του ποσού που δίνουν κάθε χρόνο οι γονείς σε φροντιστήρια-ιδιαίτερα, ενώ η
χειρότερη μιλάει για πάνω από 100 «χαμένα» δις! Επιπλέον, εφέτος τα
φροντιστηριακά δίδακτρα στην Α’ και στη Β’ Λυκείου πέταξαν με αύξηση 20-30%,
αφού αυξήθηκαν και τα εξεταζόμενα μαθήματα…

Όσο για τον «χαμένο χρόνο», σχεδόν διπλασιάστηκε για τους ίδιους μαθητές και
τους ίδιους λόγους. Αυτό ήταν το γεγονός που επηρέασε και χωροταξικά: δεν
προφταίνουν πλέον τα παιδιά να κατέβουν στο κέντρο. Το πλήθος, δε, των μαθητών
φροντιστηρίου είτε αυξήθηκε (φροντιστές) είτε μειώθηκε ελαφρά (υπουργείο).
Ουσιαστική διαφορά;

Η κόντρα Πολιτείας – φροντιστηρίων κρατάει χρόνια, απεικονίζει την ανασφάλεια
που προκαλούν οι συχνότατες μεταρρυθμίσεις, τρέφεται από τις γνωστές
δυσλειτουργίες του σχολείου και, κυρίως, από τη δικαιολογημένη απουσία
εμπιστοσύνης των πολιτών ενός βαθιά ανοργάνωτου κράτους. Κοστίζει πράγματι
πολλά λεφτά και χρόνο, παράλληλα όμως συντηρεί κάπου 200.000 εκπαιδευτικούς
και προσφέρει μία ακριβοπληρωμένη αίσθηση (ή ψευδαίσθηση ­ αδιάφορο) ασφάλειας
σε εκατοντάδες χιλιάδες νέους. Άρα, το πραγματικό στοίχημα δεν είναι τα χαμένα
λεφτά και ο χρόνος, αλλά η χαμένη εμπιστοσύνη. Για αυτό το στοίχημα οψόμεθα ες
Φιλίππους. Μακάρι. Πάντως το υπ. Παιδείας κερδίζει ήδη ένα άλλο, αναπάντεχο:
την… αποκέντρωση της Αθήνας από εφήβους τα βράδια. Συγκοινωνίες και δημόσια
τάξη του οφείλουν!