ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Κατοικοδημότης Αριστεράς

Τα χρόνια της αλλαγής δυστυχώς πέρασαν. Οι εν-αλλαγές και συν/αλλακτικές
προτάσεις ευτυχώς δεν πέρασαν.

Το ΠΑΣΟΚ διατύπωσε ψευτοκοινωνιολογικές & μανιχαϊστικές
κατηγορίες που λειτούργησαν πολωτικά και ανέστειλαν την εξέλιξη της
ουσιαστικής αντιπαράθεσης μεταξύ του κυρίαρχου συγκροτήματος και
των λαϊκών τάξεων

Μαρία Κομνηνού, Κριτικός Διάλογος ή Κρίση του Λόγου;

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ μοιάζει παγιδευμένο ανάμεσα σ’ ένα εκσυγχρονιστικό /
εξευρωπαϊσμένο μπλοκ δυνάμεων (κυρίως της χρηματ-αγοράς) που εκ των πραγμάτων
ασκούν ή πιέζουν για άσκηση νεοφιλελεύθερης πολιτικής και σ’ ένα
λαϊκογενές/ελληνοφανές μπλοκ δυνάμεων (κυρίως «μικρο-μεσαίων») που δεν
εγκαταλείπει τις ιστορικές του αναφορές.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ παρασυρόμενη (από τους καθημερινούς αναγνώστες της Monde
και του Guardian) και παρασύροντας τους «προνομιούχους του χώρου» (που
«φτιάχτηκαν» από το 1981 και μετά), ή τους κρυφούς σπόνσορές τους, επεχείρησε
ένα απερίσκεπτο άνοιγμα προς τα δεξιά.

Νοώντας και παίζοντας την Κεντροαριστερά ως ανταλλαγή πολιτικών απόψεων στα
σαλόνια (μεταξύ οικείων προσώπων), πιστεύοντας ότι οι Πασόκοι θα συρθούν
εκόντες/άκοντες στις φτιασιδωμένες από τα Media στροφές επί των αρχών, έκριναν
ότι η εκλογική βάση πρέπει να διευρυνθεί με την προσέλκυση δεξιών ψηφοφόρων,
δεδομένου ότι οι δομές της συντήρησης πλέον ΠΑΣΟΚοκρατούνται (χωρίς να πάψουν
βέβαια να λειτουργούν ως δομές της συντήρησης).

Με τη στρατηγική αυτή κίνηση η κυβερνώσα ηγετική ομάδα αστόχησε σε τρία
τουλάχιστον σημεία. Πρώτον, δημιούργησε ιδεολογική σύγχυση στα περισσότερα
μέλη του ΠΑΣΟΚ τα οποία έμμεσα μπήκαν στη λογική τού «όλα επιτρέπονται»
προκειμένου να μείνει το κόμμα στην εξουσία.

Δεύτερον, εθίστηκε ο μέσος ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ στο να ψηφίζει δεξιόστροφα
χωρίς να αισθάνεται ότι προδίδει την ιδεολογία του κόμματος (ακόμα κι αν
παραβιάζει τη «γραμμή»).

Τρίτον, ανεπτύχθησαν στ’ αριστερά του ΠΑΣΟΚ πολιτικοί χώροι υποδοχής των μη –
προσαρμοζόμενων στα νέα ήθη πολιτών και άρχισαν να διαβρώνουν τα ποσοστά, να
διχάζουν τα συνδικάτα, να χωρίζουν το λαό από την κοινωνία.

Η δεξιόστροφη αυτή κίνηση απεδείχθη (εκτός από λαθεμένη) και αναποτελεσματική
διότι, αν εξαιρέσει κανείς ορισμένους διανοούμενους που πηγαίνουν όπου
βολεύονται, οι δεξιοί ψηφοφόροι δεν βρίσκουν κάποιο λόγο να μετακινηθούν.
Στόχος τους, όπως άλλωστε και της ηγεσίας τους, δεν είναι τόσο να εφαρμοστούν
οι ιδέες τους από κάποιους «εξω-τικούς» ή «εξωμότες» αλλά να κερδίσουν en
block την εξουσία και να την «ευχαριστηθούν» όλοι μαζί και για πολλά χρόνια.

Συνέπεια αυτής της απερίσκεπτης και ευκαιριακής πολιτικής της ηγεσίας του
ΠΑΣΟΚ ήταν στις δημοτικές εκλογές πολλοί ψηφοφόροι του Κινήματος, επειδή
διαφωνούσαν με τις επιλογές του κόμματος, θεώρησαν σχεδόν «ως πράξη
αντί-στασης» να ψηφίσουν τον υποψήφιο της Ν.Δ. ή της ΠΟΛ.ΑΝ. (αδυνατούντες να
εξηγήσουν στον εαυτό τους γιατί δεν εστράφησαν προς τα αριστερά για να δείξουν
την αγανάκτησή τους).

Ο αριστερός ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ (και όχι μόνο) συμπιεσμένος ανάμεσα στα από
άμβωνος κηρύγματα και στις από τηλεοράσεως εξαγγελίες από τη μια και στην
κατάληψη όλων των χώρων δράσης και παρέμβασης (ακόμα και των Μη-Κυβερνητικών
Οργανώσεων ή των Κινήσεων Πολιτών) από το Μεγάλο Κεφάλαιο από την άλλη, δεν
έχει άλλη επιλογή από το να μετατρέψει τα παράπονα και τα αιτήματα σε άσκηση
του δικαιώματος στον έλεγχο και στην ανυπακοή.

Τι μένει λοιπόν; Δυοίν θάτερον.

­ Ή θα ΟΝΕποιούμαστε σαπίζοντας καθημερινά επί δύο χρόνια καθώς οι αμφισβητίες
θα πυροβολούν από παντού.

­ Ή θα προχωρήσουμε σ’ ένα συντακτικό συνέδριο της Σοσιαλιστικής Αριστεράς ή
Ελληνικής Αριστεράς (ΕΛΛΗ-Α), όπου οι μεν «πιστοί» (απ’ όλα τα κόμματα) θα
προσέλθουν, οι δε «άπιστοι» θα απέλθουν.

Όσο πιο γρήγορα πετάξουμε την απόχη των παρασκηνίων και αγκαλιάσουμε αυτούς
τους «άτακτους» που έκαναν την αποχή «μήνυμα για να κλίνουμε προς τ’ αριστερά»
τόσο το καλύτερο.

Διαφορετικά θα μας ροκανίσουν οι αντίπαλοι, που μόνοι μας «κατασκευάσαμε» και
θα διατρέχουμε τον κίνδυνο να βρεθούμε το 2000, το 2002 και το 2004 μπροστά
στο ΠΑΣΟΚ -3, ΠΑΣΟΚ-4, ΠΑΣΟΚ -5, που με αρχηγό ­ όχι αναγκαστικά πασοκογενή ­
θα κερδίζει (ή θα χάνει) τις εκλογές χωρίς κανείς αριστερός Πασόκος ή
προοδευτικός ψηφοφόρος να ενδιαφέρεται να μάθει το «γιατί» και «για ποιον».

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα Επικοινωνίας
και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.