ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο Δίας και το ψωμί

«ΚΑΝΕΙΣ δεν ένιωσε τον πόνο μου, μα δεν πειράζει, έτσι είναι, τι να γίνει, κι
αν τους βοήθησα, χαλάλι τους, θα τους αφήσω στον Θεό για να τους κρίνει». Η
φωνή του Στέλιου πλημμύριζε το μπαρ και η διάθεση για ένα βαρύ ζεϊμπέκικο τους
θαμώνες. Όταν όμως ο άνδρας με το γκρι σακάκι σηκώθηκε, όλοι έκαναν πίσω. Ο
κοινοτάρχης, χαμένος του Α’ γύρου, δικαιούτο το βράδυ του Σαββάτου ­ παραμονές
του Β’ γύρου ­ αυτόν τον χορό μόνος του….

Και τον χόρεψε. Με φίλους και αντιπάλους να βαράνε παλαμάκια, να κερνάνε ποτά
και να πετάνε χαρτοπετσέτες ­ οι οποίες, ούτως ή άλλως, προσφέρονταν στον χώρο
σαφώς περισσότερο από προεκλογικά φυλλάδια. Κι έτσι, το συναίσθημα έγινε
κίνηση, η ήττα μετουσιώθηκε σε μικρά βήματα, ανοιχτά χέρια και γυροβολιές. Οι
πολιτικοί αντίπαλοι γονατιστοί προσέφεραν την υποστήριξή τους σ’ αυτή την
κατάθεση ψυχής, κι όταν ο Στέλιος ολοκλήρωσε το παράπονό του, η ήττα είχε
γίνει πια νίκη. Νίκη πάνω στα τετριμμένα της καθημερινότητας, στις
καιροσκοπικές αντιπαλότητες, στις διαφορές που εκείνη την ώρα φάνταζαν αμελητέες.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η λέξη ζεϊμπέκικο προέρχεται από το όνομα του Δία και
την λέξη «μπουκ» ­ που σε κάποια γλώσσα, σημαίνει ψωμί. Είναι, ας πούμε, ο
χορός που συνδέει το θείο με την ύλη, το πνεύμα με το σώμα. Το βράδυ του
Σαββάτου, εν μέσω προεκλογικού πυρετού και ανούσιων συνθημάτων, μέσα από έναν
χορό βαρύ κι αντρίκειο, σαν να αφήσαμε για λίγο στην μπάντα τα επουσιώδη. Σαν
να γίναμε μάρτυρες του μεγάλου ερωτήματος ­ γιατί όλα αυτά;

Απάντηση δεν πήραμε. Και την άλλη μέρα ­ ανήμερα των εκλογών, όλα τα ερωτήματα
ξεχάστηκαν. Η εκλογική μάχη συνεχίστηκε και τα φέιγ βολάν πολλαπλασιάστηκαν.
Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Αρκεί όμως, που έστω και για λίγο, αναρωτηθήκαμε..