ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αχ, αυτό το μήνυμα…

ΠΡΩΤΑ εισέβαλαν στη ζωή μου άγνωστα, βλοσυρά συνήθως πρόσωπα, μου ‘στησαν
καρτέρι σε κάθε κολόνα της διαδρομής μου από και προς την εφημερίδα, τα
Αλβανάκια στα φανάρια σταμάτησαν προσωρινά να πωλούν χαρτομάντιλα και
μοιράζουν φέιγ-βολάν, όλα αυτά για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, έτσι μου λένε…

Κι έπειτα ήρθε το μήνυμα ­ ή, τα μηνύματα. Όλοι, από τον Πρωθυπουργό μέχρι
τους αγαπημένους μου, άρχισαν να λένε τούτη τη λέξη-κλειδί ­ «μήνυμα». Εν μια
νυκτί, δέκα εκατομμύρια Έλληνες μετεβλήθησαν σε σημειολόγους εξαιρετικού
βεληνεκούς, με γνώση του μέσου ­ της ψήφου ­ που μεταφέρει αυτό το μυστηριώδες
«μήνυμα». Ενδεχομένως, εν μια νυκτί να μετεβλήθησαν και σε θιασώτες της
ψυχιατρικής και της ψυχανάλυσης, αλλιώς δύσκολα ερμηνεύονται όροι όπως
«τιμωρία», «εκδίκηση», «απελευθέρωση», «κατά συνείδηση» κ.λπ.

Έλα, όμως, που το «μήνυμα» δεν είναι καθόλου ευκρινές, φταίν’ τα πρόσωπα, λέει
ο ένας, όχι, φταίει το εσωκομματικό, ο άλλος, και την ΟΝΕ πού την βάζεις,
φωνάζει ο τρίτος, αφήστε τις αηδίες, η υπόθεση της οδού Νιόβης έκανε τη ζημιά,
υποστηρίζει ο τέταρτος, όλοι έμπλεοι της βεβαιότητας αποκρυπτογράφου
μεσαιωνικών καλογερικών κειμένων, φυσικά, λέω, περίπλοκη ιστορία τούτη εδώ με
τις κάλπες, θέλει ειδικούς και ευφυείς και πολιτικούς εγκεφάλους, εμείς τα
κουκιά δεν είμαστε γι’ αυτά, εγώ πάντως όταν πήγαινα με το μωρό μου να ψηφίσω
­ είχε κόσμο, φύγαμε, απ’ ό,τι κατάλαβα αυτή η επίδειξη δημοκρατίας ουδόλως
της άρεσε ­ στο μυαλό μου δεν είχα ούτε να τιμωρήσω ούτε να επιβραβεύσω
κανέναν. Κι έπειτα, μετά το μπαράζ ερμηνειών κι αναλύσεων που δέχθηκε ο
εγκέφαλός μου, αποφάσισα πως, απλούστατα, τούτη η συζήτηση δεν με ενδιαφέρει
πλέον, δεν θεωρώ πως κανείς είναι UFO, να μην ξέρει τι τσαντίζει ή εξοργίζει ή
προβληματίζει τους ψηφοφόρους, ουδείς χρειάζεται μήνυμα μέσω κάλπης, γνωρίζει ήδη…

Μονάχα που η κάλπη έχει κάτι το φαταλιστικό ­ σαν την εξουσία ­ η οποία, ως
γνωστόν, ποτέ δεν ταίριαζε με τη χημεία μου…